အဓမၼကို ဓမၼျဖင့္ထင္စြာ ျပခဲ့ၾကသည့္ အ႐ွင္ျမတ္ႀကီးမ်ား

၁၃၄၂-ခုႏွစ္၊ နယုန္လ (၁၉၈၀- ျပည့္ႏွစ္၊ ေမလ) တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သာသနာ သမုိင္း၀ယ္ ဂုိဏ္းေပါင္းစံု သံဃာေတာ္မ်ား ညီညြတ္မႈရ႐ွိသျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကမၻာေအး ကုန္းေျမ၊ မဟာပါသာဏ လုိဏ္ဂူႀကီး၌ ျမန္မာႏုိင္ငံ တစ္၀န္းလံုးမွ သံဃသမၼဳတိ-ရ သံဃာ့ကုိယ္စလွယ္ (၁၂၀၀) ေက်ာ္ တက္ေရာက္သည့္ ဂိုဏ္းေပါင္းစံု သံဃာ့အစည္း အေ၀းႀကီး ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါသည္။
ယင္းအစည္းအေ၀းႀကီးက သမၼဳတိရ သံဃာ့ကုိယ္စလွယ္ (၁၂၀၀)ေက်ာ္မွ ႏုိင္ငံေတာ္ ဗဟုိ သံဃာ့၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္အပါး (၃၀၀)ကုိ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ပါသည္။
ႏုိင္ငံေတာ္ဗဟုိ သံဃာ့၀န္ေဆာင္ ဆရာေတာ္အပါး (၃၀၀)မွ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာ နာယက (၃၃)ပါးကို ေ႐ြးခ်ယ္ ဖြဲ႕စည္းႏုိင္ခဲ့ပါသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယက အဖြဲ႕ကုိ (၁၉၈၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ (၃၃)ပါးျဖင့္ စတင္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေတာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျပင္ဆင္၍ (၄၅)ပါး၊ (၄၇)ပါးတုိးခ်ဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရာ ယခုအခါ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယက အဖြဲ႕မွာ (၄၇)ပါးအဖြဲ႕ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယက အဖြဲ႕ကို ၁၃၄၂-ခုႏွစ္၊ နယုန္လ (၁၉၈၀- ျပည့္ႏွစ္၊ ေမလ)က စတင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့သျဖင့္ ယခု ၁၃၆၇-ခုႏွစ္၊ နယုန္လ (၂၀၀၅-ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ)တြင္ (၂၅)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ ေငြရတုေခတ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ေပၿပီ။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခု နယုန္လဆန္း (၁၃)ရက္ (ဇြန္လ ၁၉-ရက္)တြင္ `ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃာ့ မဟာနာယကအဖြဲ႕- ေငြရတုသဘင္´ အခမ္းအနားကုိ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပပူေဇာ္ မည္ျဖစ္ေပ၏။
ဤကဲ့သုိ႔ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း၌ ဂုိဏ္းေပါင္းစံု သံဃာေတာ္မ်ား၏ အျမင့္ဆံုး သံဃာ့အဖြဲ႕ အစည္းျဖစ္ေသာ `ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႕´ႀကီး ေပၚေပါက္လာခဲ့သျဖင့္ သာသနာေတာ္၌ အလြန္အဖိုးတန္သည့္ ရလဒ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ထြန္းခဲ့ရပါသည္။
ယင္းတို႔အနက္မွ တစ္ခုကို ေဖၚျပရလွ်င္ သာသနာေတာ္အတြင္း၌ ေ႐ွးႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ကတည္းက အျမစ္တြယ္လ်က္ ဓမၼ အဓမၼအျငင္းပြားေနရေသာ ၀ိ၀ါဒါဓိက႐ုဏ္းမႈႀကီးမ်ားကို ျပတ္စဲေအာင္ ေျဖ႐ွင္းႏိုင္ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ တနည္းအားျဖင့္ `အဓမၼကို ဓမၼျဖင့္ ထင္ထင္႐ွား႐ွား ခြဲျခားျပႏိုင္ခဲ့ျခင္း´ ေပတည္း။
ေလာက၌ ႐ွိၾကေသာ အရာ၀တၳဳတုိ႔တြင္ အေကာင္းဟူသမွ်သည္ မၾကာခဏ ျပဳျပင္ ေပးသူ ႐ွိမွသာ အေကာင္းဘ၀၌ အေတာ္ၾကာၾကာေနႏိုင္၏။
ျပဳျပင္ေပးမည့္သူ မ႐ွိလွ်င္ သုိ႔မဟုတ္ ျပဳျပင္လုိၾကသူမ်ား အားနည္းေနလွ်င္ မေကာင္း ေသာ အတုအပေတြ ေပၚေပါက္လာၾကၿမဲပင္ ျဖစ္ေလရာ ေကာင္းေသာ အရာ၀တၳဳသည္ တိမ္ ျမဳပ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတတ္၏။
ယခုလည္း အလြန္စင္ၾကယ္ သန္႔႐ွင္းလွေသာဗုဒၶျမတ္စြာသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီးကုိ
အ႐ွင္မဟာကႆပစေသာ သာသနာ့ထိပ္ေခါင္တင္ ေထရ္အ႐ွင္ျမတ္ႀကီးတို႔သည္ ညစ္ေၾကးမတင္ သန္႔႐ွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ ျပဳျပင္, ျပဳျပင္ေပးခဲ့ၾကပါ၏။
သုိ႔ေသာ္လည္း ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာလာေသာအခါ အညစ္အေပေတြ ေတြ႔ရျပန္ ေလသည္။

ယင္းအညစ္အေၾကးတုိ႔ကား အဓမၼကုိ ဓမၼဟု ေဟာေျပာေနၾကေသာ
လူေသလူျဖစ္၀ါဒ၊ ေက်ာက္သေဘၤာ၀ါဒ စသည္တုိ႔တည္း၊
ထို၀ါဒ႐ွင္တို႔သည္ `ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယက´ စေသာ သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းမ်ား မေပၚေပါက္ေသး၍ ျပဳျပင္လိုၾကသူမ်ား အားနည္းေနမႈကုိ အခြင့္ေကာင္းယူကာ အဓမၼ၀ါဒ ထြန္းကားေရးကို တြန္းအားေပးလ်က္ ဓမၼအစစ္အမွန္ကုိ တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ေစရန္ ဖန္တီးေနၾကေလသည္။
ထုိအခ်က္ကုိ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း သိျမင္ေတာ္မူၾကေသာ `ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာ နာယကအဖြဲ႕´ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ေအာက္ပါ သံဂါယနာ ဦးစီးမဟာေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ စဥ္းစားဆင္ျခင္ပံုကုိ မိမိတို႔ ျမင္လာၾကေပကုန္၏။

`အဓမၼ၀ါဒီ အလဇၨီတို႔၏ (ဘုရားေဟာ မဟုတ္ေသာ တရားေတြကုိ ထည့္သြင္း၍ ဘုရားေဟာအစစ္ တရားေတြကို တခ်ဳိ႕တေလ ႏႈတ္ပယ္ၿပီးလွ်င္ သူတုိ႔ထင္သလုိ ျပဳလုပ္ျခင္း ဟူေသာ) ေလမုန္တုိင္း တိုက္လႊင့္ေသာေၾကာင့္ မၾကာခင္ တရားေတာ္မ်ား ေဟာေတာ္မူရင္း အတိုင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တမ်ဳိးတမည္ ေျပာင္းလဲကာ အစစ္အမွန္ တရားေတာ္မ်ား ကြယ္စရာ ႐ွိသည္။ (အနာဂတ္ သာသနာေရး)

ငါသုိ႔စင္ ဘုရား႐ွင္သား ရဟန္းတစ္ပါး ထင္႐ွား႐ွိေနစဥ္ ဤ(သုဘဒ္ေတာထြက္ရဟန္း) သူယုတ္မာသည္ သာသနာ၌ ႀကီးပြားျခင္းကုိ မရေစလင့္။
အဓမၼ- မတရား မထြန္းကားေသးမီ, တရား- ဓမၼကို မတားျမစ္အပ္ေသးမီ၊
အ၀ိနယ- ဘုရား႐ွင္ အဆံုးအမ မဟုတ္ေသာတရားမ်ား မထြန္းကားေသးမီ,
၀ိနယ- ဘုရား႐ွင္ အဆံုးအမ တရားေတာ္မ်ား မတားျမစ္အပ္ေသးမီ၊
အဓမၼ၀ါဒီ- မတရား ေျပာၾကားသူတုိ႔ အားမ႐ွိေသးမီ,
ဓမၼ၀ါဒီ- တရားသည္ကို ေျပာၾကားသူတုိ႔ အားမႏြဲ႕ၾကေသးမီ၊
အ၀ိနယ၀ါဒီ- ဘုရား႐ွင္ အဆံုးအမ မဟုတ္ေသာ အရာမ်ား ေျပာၾကားသူတုိ႔ အားမ႐ွိေသးမီ,
၀ိနယ၀ါဒီ- ဘုရား႐ွင္ အဆံုးအမတရားေတာ္ကုိ ေျပာဆုိ ေဟာၾကားေလ့႐ွိသူတုိ႔ အားမႏြဲ႕ၾကေသးမီ
ငါသည္ သုတ္, အဘိဓမၼာ, ၀ိနည္းတရားေတာ္မ်ားကို သံဂါယနာ တင္ေပအံ´(မဟာဗုဒၶ၀င္)ဟု ပထမ သံဂါယနာ ဦးစီး အ႐ွင္မဟာကႆပ မေထရ္ျမတ္ႀကီးသည္ သံဂါယနာတင္ရန္ စိတ္အၾကံျဖစ္ခဲ့၏။ (ဒီ၊ ၂၊ ၁၃၃၊ ၀ိ၊ ၄၊ ၄၈၁။)

`ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ပ်က္စီးေနေၾကာင္းကို ၾကားရပါလ်က္ ေၾကာင့္ၾကမစိုက္ဘဲ ေနလုိ႔ မေလ်ာ္ေခ်၊ ယခုပင္ငါသြား၍ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားကုိ ႏွိမ္နင္းကာ ဓမၼအစစ္ အမွန္ကို ျပမည္။´
(အနာဂတ္ သာသနာေရး) ဟု ဒုတိယသံဂါယနာဦးစီး အ႐ွင္မဟာယသ မေထရ္ ျမတ္ႀကီးသည္လည္း ၀ဇၨီတိုင္းသား အဓမၼ၀ါဒီမ်ား ေပၚေပါက္လာစဥ္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် ၾကံစည္ ေတာ္မူခဲ့၏။ (၀ိ၊ ႒၊ ၁၊ ၁၆)

`ငါသည္ မူလကတည္းက သာသနာေတာ္ကုိ ခ်ီးေျမႇာက္မည္ဟု ရဟန္းျပဳခဲ႔၏၊ ယခု ဤအခြင့္ကာလ ေရာက္လတ္ၿပီ´ ဟု တတိယသံဂါယနာဦးစီး အ႐ွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆ မေထရ္ျမတ္ႀကီးသည္လည္း သံဂါယနာတင္ရန္ အေရးအခင္း ေပၚေပါက္စဥ္က ဤသုိ႔လွ်င္ ၾကံစဥ္ေတာ္မူခဲ့၏။

အထက္ပါ သံဂါယနာ ဦးစီး ရဟႏၲာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးတုိ႔ သာသနပစၥတၱိက, အဓမၼ ၀ါဒီမ်ား ေပၚေပါက္လာသည့္အခါ စဥ္းစားဆင္ျခင္မိပံုကို မိမိတုိ႔ စိတ္သႏၲာန္၌ ထင္လာၾက ကုန္ရကား `အဓမၼကို ဓမၼျဖင့္ ထင္ထင္႐ွား႐ွား ခဲြးျခားျပလုိက္မည္´ဟု အညီအညႊတ္ စည္းေ၀းတုိင္ပင္ၾကလ်က္ ၁၃၄၂-ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း (၁၃)ရက္(၂၀- ၁၁- ၈၀) ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယက (၃၃)ပါး စံုညီအစည္းအေ၀းတြင္ ထိုအဓမၼ၀ါဒီ (၇)မ်ဳိးတုိ႔ကုိ ဓမၼ အဓမၼ၀ါဒီအျဖစ္ စိစစ္ရန္ ပိဋကတ္ က်မ္းတတ္ ထိပ္သီးပညာ႐ွင္ ဆရာေတာ္မ်ားခ်ည္း ပါ၀င္ေသာ `ႏုိင္ငံေတာ္ သီးျခား၀ိနည္းဓုိရ္အဖြဲ႕´ (၇)ဖြဲ႕ကုိ ဖြဲ႕စည္းလုိက္ပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ေ႐ွးဦးစြာ အဖြဲ႕ အမွတ္(၁)ျဖစ္ေသာ ခရမ္းၿမိဳ႕,ကိုင္းကုန္းဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲသုဒႆနေထရ္)ဦးေဆာင္သည့္ (၇)ပါး ပါအဖြဲ႕က `ေက်ာက္သေဘၤာ၀ါဒ´ကို စိစစ္ၿပီး အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ အဖြဲ႕အမွတ္ (၂)ျဖစ္ေသာ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕, ေဃာသိတာ႐ံုဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲေဃာသိတာဘိ၀ံသေထရ္) ဦးေဆာင္သည့္ (၇)ပါး ပါအဖြဲ႕က
(၁၃၂၅)ခုႏွစ္ေလာက္က တည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း၌ ဓမၼဟုတ္သည္ မဟုတ္သည္ အျငင္းပြားကာ လူသိမ်ား ထင္႐ွားလွေသာ `လူေသလူျဖစ္၀ါဒ၊ သမၼာဒိ႒ိသူေတသန၀ါဒ၊ ေ႐ႊအဘိဓမၼာ၀ါဒ´ တုိ႔ကို-
ဦးဥကၠ႒၏ လူေသလူျဖစ္၀ါဒႏွင့္ ၎ကို ပံ့ပုိးထားေသာ အခ်က္အလက္ဟူသမွ်သည္
နိကာယ္ငါးရပ္, ပိဋကတ္သံုးပံု ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶ၀ါဒႏွင့္ လံုး၀ဆန္႔က်င္ေသာ အဓမၼ၀ါဒ စစ္စစ္္သာျဖစ္သည္ဟု လူေသ လူျဖစ္၀ါဒကုိ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ေတာ္မူၾကသည္´ ေစာဒနာ ေသာဓနာ(၂၁)ခ်က္ကုိ ျပည့္စံုစြာ သံုးသပ္စိစစ္၍ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ အဖြဲ႕အမွတ္ (၃)ျဖစ္ေသာ ပုဇြန္ေတာင္, ေ႐ႊက်င္ေက်ာင္းတိုက္ ဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲ၀ါေသ႒ာဘိ၀ံသေထရ္) ဦးေဆာင္သည့္ (၅)ပါး ပါအဖြဲ႕က `ေက်ာက္ပံုေတာရ၀ါဒ´ ကုိ စိစစ္ၿပီး အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယ ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ အဖြဲ႕အမွတ္ (၄)ျဖစ္ေသာ ေက်ာက္မဲဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲဩဘာသေထရ္) ဦးေဆာင္သည့္ (၅)ပါး ပါအဖြဲ႕က ေ႐ွးယခင္ႏွစ္ေပါင္း (၈၀) ေလာက္ကတည္းက သာသနိက ဆူးေျငာင့္ႀကီးအျဖစ္ အျမစ္တြယ္ထင္႐ွား လာခဲ့ေသာ `ေၾကာင္ပန္းေတာရ၀ါဒ´ ကို-
`ေၾကာင္ပန္းေတာရ၀ါဒသည္ သကၠာယ ဒိ႒ိ႐ွိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာမျဖစ္၊ သရဏဂံုမသည္ ဟု ယူဆ ေဟာေျပာ ေရးသားေသာ အဓမၼ၀ါဒသာ ျဖစ္ေၾကာင္း´ စသည္ျဖင့္ စိစစ္၍ အဓမၼ၀ါဒ သာျဖစ္ေၾကာင္း ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။

ထိုနည္းအတူပင္ အဖြဲ႕အမွတ္ (၅)ေညာင္ေ႐ႊ ဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲ၀ိမလာဘိ၀ံသေထရ္) ဦးေဆာင္သည့္ (၅)ပါး ပါအဖြဲ႕က `ဓမၼနီတိ၀ါဒ´ ကုိလည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႕အမွတ္ (၆) မႏၲေလး ဆရာေတာ္ (ဘဒၵႏၲေ၀ပုလႅာဘိ၀ံသေထရ္) ဦးေဆာင္သည့္ (၅)ပါးအဖြဲ႕က `မိုးညိဳဆရာေတာ္ (ေျမာက္ဥကၠလာပ) ၀ါဒ´ ကိုလည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႕အမွတ္ (၇) ပါးအဖြဲ႕က `ဦးမာလာ၀ရ (ေရတာ႐ွည္)၀ါဒ´ ကိုလည္းေကာင္း၊ စိစစ္၍ အဓမၼ၀ါဒမ်ားအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။

ထိုေနာက္ပုိင္းတြင္လည္း
`ဉာဏစာဂီ ဆရာ၀ါဒ´၊
ဆူးေလ ဦးျမင့္သိန္း၀ါဒ၊
ဦးျမတ္သိန္းထြန္း ၀ါဒ၊
ထြန္တံုး လက္က်န္ ဦးထင္၀ါဒ၊
တြံေတး ဦးပုညာစာရ၀ါဒ၊
ေမာ္လၿမိဳင္ ဦေကသရ ၀ါဒ´ စသည္တို႔ကို ႏိုင္ငံေတာ္သီးျခား ၀ိနည္းဓိုရ္´အဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕လ်က္ စိစစ္ၿပီး အဓမၼ၀ါဒ မ်ားအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ဤအဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်မွတ္ခံရၿပီးေသာ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားသည္ အလွည့္က် ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ေ႐ွ႕ေမွာက္၌-
(၁) ထုိအဓမၼ၀ါဒမ်ားကုိ စြန္႔လႊတ္ပါေၾကာင္း၊
(၂) ယခုခ်ိန္မွစ၍ ေ႐ွ႕သုိ႔ဆက္လက္ၿပီး ထိုအဓမၼ၀ါဒမ်ားကို ေဟာေျပာျခင္း၊ ေရးသား ျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္း၊ တိတ္ေခြဖြင့္ျခင္း၊ သင္တန္းေပးျခင္း စသည့္ အမႈတို႔ကို မိမိတို႔ကိုတိုင္ လည္း ျပဳလုပ္ၾကမည္ မဟုတ္သည့္အျပင္ တပည့္ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႔အားလည္း မျပဳလုပ္ၾကေစရန္ တားျမစ္ ဆံုးမဩ၀ါဒေပးမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
(၃) ထို၀ါဒဆုိင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ား၊ တိတ္ေခြမ်ား၊ အထိမ္းအမွတ္စသည္တို႔ကုိ ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ သက္ဆုိင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္သံဃနာယက အဖြဲ႕သို႔ အပ္ႏွံျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ပါ ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ကုိယ္တိုင္ ပဋိညာဥ္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးၾကရပါသည္။

ဤသို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ဓမၼဟုတ္သည္ မဟုတ္သည္ကုိ အျငင္းပြားကာ ၀ိ၀ါဒါဓိ က႐ုဏ္းႀကီးမ်ား အျဖစ္ တည္႐ွိေနခဲ့ေသာ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားကုိ ေ႐ွးယခင္က ဓမၼအစစ္မွန္ကို တိက်မွန္ကန္စြာ သိျမင္ေတာ္မူၾကေသာ ပညာ႐ွိသူေတာ္စင္ ဆရာေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္ႀကီးမ်ား အမ်ားအျပား ႐ွိခဲ့ေတာ္လည္း ယခု `ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက´ ကဲ့သို႔ေသာ အဖြဲ႕ အစည္းႀကီး မ႐ွိေသးသျဖင့္ သိလ်က္ပင္ မျမင္ခ်င္ဟန္ ေနခဲ့ရပါသည္။
ယခုအခါ၌ကား ႏုိင္ငံေတာ္အတြင္း႐ွိ ဂိုဏ္းေပါင္းစံု သံဃာေတာ္မ်ား အားလံုး၏ အျမင့္ဆံုး အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည့္ `ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက´ အဖြဲ႔ႀကီး ေပၚေပါက္ လာခဲ့သျဖင့္ ထိုအဓမၼ၀ါဒမ်ားကို ဓမၼျဖင့္ ထင္ထင္႐ွား႐ွား ခြဲျခား ျပသႏုိင္ခြင့္ ရခဲ့ပါေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရား႐ွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ သာသနာေတာ္သည္လည္း အဓမၼ၀ါဒ တည္းဟူေသာဆီးႏွင္း, ျမဴ, တိမ္, သူရိန္, မီးခိုး ညစ္မ်ဳိးငါး၀ ကင္းစင္ပသျဖင့္ တက္သစ္စ ေန၀န္း, ထြန္းသစ္စလ၀န္းကဲ့သို႔ သန္႔႐ွင္းစင္ၾကယ္ ခဲ့ရပါေပသည္။
ဤသုိ႔ သာသနာေတာ္ သန္႔႐ွင္းလာခဲ့ရျခင္းမွာ `ႏိုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက´ အဖြဲ႕ႀကီး ေပၚေပါက္ လာခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ပါေပတည္း။
ထို႔ေၾကာင့္ သာသနာေတာ္အတြက္ အလြန္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္ ပူေဇာ္ထိုက္ေသာ `ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက´ အဖြဲ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ `၀ိနည္းဓိုရ္´ ဆရာေတာ္ႀကီး မ်ားအား `သံဃမဟာနာယက ေငြရတုသဘင္´ အခါ၌ ထုိေက်းဇူးေတာ္တုိ႔ကို ေအာက္ေမ့ ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္အပ္ပါသတည္း။
(သုိ႔ေသာ္ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဆရာေတာ္ႀကီးအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ၀ိနည္းဓုိရ္ ဆရာေတာ္ႀကီးအခ်ဳိ႕တို႔ကား ဘ၀နတ္နန္း စံျမန္းေတာ္မူခဲ့ၾကၿပီး ေလၿပီတကား။)

ဘုိကေလးအ႐ွင္ပ႑ိတ
(ဓမၼာစရိယ, M. A, Dip in Eng သီရိလကၤာ)
(ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႔ ေငြရတု အထိမ္းအမွတ္စာေစာင္မွ)
္

Read more ...

ဘာသာျပန္အလြဲမ်ား (အရွင္ေကာ၀ိဒ-ေယာ)

Image by _skynet via Flickr

၁.၁၀.၂၀၀၈-ေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ပထမဆံုးႏွင့္ တစ္ခုတည္းေသာ အဘိဓမၼာ တကၠသိုလ္ၾကီး ကို စတင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါသည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွွ အဘိဓမၼာ ေလ့လာ သင္ယူလိုသူမ်ားအတြက္ အဘိဓမၼာ မူရင္းက်မ္း ႀကီးမ်ားကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ပို႔ခ်ေပးသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

၄. ၁၀. ၂၀၀၈- ေန႔တြင္ ၄င္းတကၠသိုလ္၏ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အ႐ွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသသည္ ဖြင့္ပြဲအထိမ္းအမွတ္ အထူးတရားပြဲ အျဖစ္ ` ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀နိေရာဓ တရားေတာ္´ ကို ေဟာၾကားေတာ္ မူပါသည္။ ၄င္းတရားေတာ္မွ မိမိတို႔ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္ေသာ ဆရာေတာ္၏ ကိုေတြ႕ျဖစ္ရပ္ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကို စာဖတ္သူမ်ားအား မွ်ေ၀လိုပါသည္။ ဒီေနရာမွာ ( Interpretation problem) ေပါ႔။ ဗုဒၶရဲ့ သာသနာေတာ္မွာလည္းပဲ တရားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အျငင္းပြားမႈေတြ ေပၚလာတာ႐ွိတယ္။ ဘုန္ႀကီးတို႔ ဂ်ာမနီသြားေတာ့ ျမဴးနစ္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာေနတဲ့ အုပ္စုတစ္စု ႐ွိတယ္။ အဲဒီအုပ္စုကို ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဘာေဟာထားသလဲ ဆိုေတာ့ `ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဟာ အတိတ္၊ အနာဂတ္၊ ပစၥပၸါန္ဆိုတဲ့ ဘ၀သံုးခုကို ႐ွင္းျပတဲ့ ေဒသနာ မဟုတ္ဘူး။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဟာ ဒီဘ၀နဲ႔သာဆုုိင္တယ္။ အတိတ္နဲ႔လဲ မဆိုင္ဘူး၊ အနာဂတ္နဲ႔လဲ မဆုိင္ဘူး။´ လို႔ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ေဟာထားတယ္။ ဗမာဘုန္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးပါ။ အဲဒီဘုန္းႀကီးရဲ့ တပည့္ေတြေပါ႔။ သူတို႔က ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဟာ အတိတ္မပါဘူးလို႔ ယူဆၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဆိုတာဟာ သံသရာကို ႐ွင္းျပတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ တစ္ခုတည္းဆိုရင္ သံသရာ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ တစ္ခုတည္းဆုိရင္ အေၾကာင္းတရားလဲ ျပတ္ေနေတာ့မွာေပါ႔။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဘုန္ႀကီးတုိ႔ ေထရ၀ါဒ ယူဆခ်က္၊ ေထရ၀ါဒ တရားေတာ္ေတြ အရဆိုလို႔႐ွိရင္ စတုသေခၤပ- ေလးပံု ပံုၿပီးေတာ့ ေဟာထားသာ။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဟာ အလႊာေလးထပ္၊ အပိုင္းေလးပိုင္း ႐ွိတယ္။ ပထမပိုင္းက အတိတ္ အေၾကာင္းကို ေဟာတယ္။ ဒုတိယပိုင္းက ပစၥပၸန္ အက်ဳိး တရားကို၊ တတိယပိုင္းက ပစၥပၸန္ အေၾကာင္းတရားကုိ၊ စတုတၳပုိင္းက အနာဂတ္ အက်ဳိးတရားကို ေဟာတယ္။ ဒီလိုအပိုင္း ေလးပိုင္းနဲ႔ သံုဘ၀ကို႐ွင္းျပတဲ့၊ သံသရာကုိ ႐ွင္းျပတဲ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာကို ( Interpretation) လုပ္ၿပီးေတာ့ `ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာဟာ အတိတ္နဲ႔လဲ မဆိုင္ဘူး၊ အနာဂတ္နဲ႔ လဲမဆုိင္ဘူး၊ ပစၥပၸန္သာလို႔´ ဒီလိုေဟာေျပာမႈေတြဟာ အခုအခ်ိန္ခါမွာ ေပၚေနတယ္။ ဒီလိုေပၚရတာ ဘာေၾကာင့္ ေပၚလာရသတံုးဆိုေတာ့ ဗုဒၶရဲ့ စာေပက်မ္းဂန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ေက်က်ညက္ညက္ ေလ့လာျခင္း မ႐ွိလုိ႔- လို႔ ဒီလုိေျပာရမယ္။ က်က်နနသင္ဖို႔၊ နားလည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီလုိျပႆနာေတြ ေျမာက္ျမားစြာ တက္လိမ့္မယ္။ အခုဆိုရင္ ပိုဆိုးတယ္။ အင္တာနက္ေတြ၊ ၀တ္ဘ္ဆိုက္ေတြ ေပၚလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဟိုလူကလဲ ဗုဒၶဇင္းဆိုၿပီးေတာ့ ေကာက္တင္လိုက္၊ ဒီလူကလဲ ဗုဒၶဇင္းဆုိၿပီး ေကာက္တင္လိုက္နဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶဇင္း မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ရဲ့အေတြးအေခၚေတြခ်ည္းပဲ။

ဒီဗုဒၶဘာသာ ဗုဒၶရဲ့ တရားေတာ္အစစ္ကို ၾကည့္ခ်င္လို႔႐ွိရင္ ေထရ၀ါဒ ပိဋကတ္ မူရင္းပါဠိကိုေလ့လာ၊ မူရင္းကို ေလ့လာႏုိင္ရမယ္၊ ေလ့လာဖို႔ ႀကိဳစားရမယ္။ အဲဒါ မေလ့လာဘဲနဲ႔ အေပၚယံစာေတြ ဖတ္ၿပီေတာ့ ဗုဒၶဇင္းလို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ မိစၧာဒိ႒ိျဖစ္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ကို မ်ားတယ္။

ဇူလိုင္လတုန္းက စင္ကာပူကို သြားၿပီးေတာ့ အဘိဓမၼာသင္တန္း ပို႔ခ်ေတာ့ ဒကာတစ္ေယာက္က အင္တာနက္ကေနၿပီး (DOWNLOAD) လုပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ခုကို လာေပးတယ္။ ေပးၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္တဲ့ အဲဒီအေမး တပည့္ေတာ္ကို ေျဖေပးပါတဲ့။ အဲဒီမွာ အင္တာနက္ထဲမွာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဘာေရးထားသတံုးဆိုေတာ့ သုတၱန္ေတြကို ကိုးကားၿပီးေတာ့ သူက ေသာတာပန္မျဖစ္ဘဲနဲ႔ သကဒါဂါမ္ ျဖစ္လို႔ရတယ္တဲ့။ အနာဂါမ္လဲ ေက်ာ္ျဖစ္လို႔ရတယ္၊ ရဟႏၲာလဲ ေက်ာ္ျဖစ္လို႔္ရတယ္တဲ့။ ေသာတာပန္ျဖစ္စရာ မလုိဘူးတဲ့၊ တစ္ခါထဲတန္းၿပီး အနာဂါမ္ျဖစ္လို႔ ရတယ္တဲ့။ ဘုရားတရားေတာ္ကို ဖားခုန္သလို ခုန္လို႔ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ အဲဒါကို အကိုးအကား႐ွိရင္ ဆရာေတာ္ တပည့္ေတာ္ကို အမိန္႔႐ွိပါတဲ့။ အဲဒါျဖစ္ႏုိင္-မျဖစ္ႏုိင္ ဆိုၿပီးေတာ့၊ အဲဒါ အင္တာနက္ထဲမွာ ႐ွိတယ္။ သူရည္ညႊန္းတဲ့ သုတ္ေတြက ဥဂၢသုတ္ကို ရည္ညႊန္းတယ္။ အဲဒီဥဂၢသုတ္က ဒကာက သူေျပာတာ သူဟာတဲ့ - ၾသရမၻာဂိယ သံေယာဇဥ္ ၅-ပါးကုိ ပယ္ထားတဲ့ အနာဂါမ္ပုဂၢဳိလ္ပါလို႔ ေျပာေတာ့ သူ႔ကုိသူ အနာဂါမ္ တန္းျဖစ္တယ္လို႔ သူက ယူဆတယ္။ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူ႕ ( POSITION) သူေျပာတာ ဒါက။ ေဒါက္တာဘဲြ႕ရထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူေလးတန္းေအာင္ပါတယ္လို႔ ဘယ္ေျပာပါ႔မလဲ။ အျမင့္ဆုံးဘြဲ႔ပဲဲ ေျပာမွာေပါ႔ ။ အခုလဲ သူေသာတာပန္ျဖစ္တာ ဘယ္ေျပာပါ႔မလဲ။ သကဒါဂါမ္ျဖစ္တာ ဘယ္ေျပာပါ႔မလဲ။ သူအခုေရာက္ေနတဲ့ အဆင့္ကို ေျပာမွာေပါ႔။ အဲဒါကို( INTERPRET ) လုပ္တဲ့သူက ဘယ္လို ေျပာသလဲဆိုေတာ့။ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ မျဖစ္ဘဲနဲ႔ အနာဂါမ္ ျဖစ္လို႔ရတယ္ေပါ႔ ဒီသုတ္ကို ၾကည့္ဆိုၿပီးေတာ့။ အဲဒီလို ျပႆနာမ်ဳိးေတြ ဒီေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာလိမ့္မယ္။
ေနာက္ျပႆနာတက္စရာ တစ္ခု႐ွိေသးတယ္။ ၾသကႏၲသံယုတ္ထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာထားတာက POSSIBLE-IMPOSSIBLE ကိုေဟာတာ။ ဆိုပါစို႔၊ ေသာတာပတၱိမဂ္က်ၿပီးရင္ ဖိုလ္ဟာ DEFINITELY; SURELY။ သူက တစ္ခါတည္း လာမယ္ဆိုတာကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာခ်င္တာ။ ေဟာတဲအခါမွာ ဘယ္လုိေဟာတံုးလို႔ ဆိုလို႔႐ွိရင္ ေသာတာပတၱိ မဂ္စိတ္က်ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာတဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီၾကားထဲ ဘယ္ေတာ့မွ မေသႏုိင္ဘူး။ ေသာတာပတၱိဖိုလ္မက်ဘဲ ဘယ္ေတာ့မွ မေသဘူး ေျပာတာ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လုိေတြ ေတြးတံုးဆုိလို႔႐ွိရင္ ဒီမဂ္စိတ္က်ထားတာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ကတဲက က်ထားတာ။ ဖိုလ္မက် ေသးဘူး။ ေနာင္ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ၾကာမွ ဖုိလ္စိတ္က်မယ္ - လုိ႔ ဒီလုိေျပာတဲ့ပုဂၢိဳလ္က ႐ွိေသးတယ္။ အဲဒါကုိၾကည့္။

မဂ္စိတ္ႏွင့္ ဖုိလ္စိတ္ဆုိတာ ကပ္ၿပီးေတာ့ေနတာ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အကာလိေကာ- ဆိုတာ အဲဒါေျပာတာ။ ခု မဂ္စိတ္ျဖစ္။ ေနာက္ကဖုိလ္စိတ္ ကပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္သြားတာ။ ခ်က္ခ်င္း အက်ဳိးေပးတာကုိ အကာလိေကာ။ အခ်ိန္မဆိုင္းဘူး၊ မဂ္စိတ္ၿပီးတာနဲ႔ ဖိုလ္စိတ္က အနႏၲရသတၱိနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳတာ ၾကားထဲမွာ ဘာမွမျခားဘူး။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ တစ္ခါၾကားလိုက္ေသး တယ္ေလ။ သူ ေသာတာပတိၱမဂ္ က်ေနတာ ၾကာၿပီတဲ့။ ဖုိလ္မက်ေသးလုိ႔ ဆုိင္းေနတာတဲ့။ ဖုိလ္ဘယ္ေတာ့မွ က်မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ။

အဲဒီေတာ့ အဘိဓမၼာဟာ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ သင္ထိုက္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာ မတတ္ဘူးဆုိလို႔႐ွိရင္ မွားမွားယြင္းယြင္းေတြ ေျမာက္ျမားစြာ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။ ထိုထိုသုတၱန္ ပါဠိေတာ္ေတြကုိ သာမန္ကာလွ်ံကာ အေပၚယံၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဆုိလုိ႔႐ွိရင္ မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆေတြ၊ မွားယြင္းတဲ့ ဘာသာျပန္ဆုိမႈေတြ ဒါမ်ဳိးေတြဟာ သာသနာေတာ္ေနာက္ပုိင္းမွာ အႏၲရာယ္ႀကီးစြာ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ အေနအထားေတြ ႐ွိပါတယ္။

ဒါ႔ေၾကာင့္မုိလုိ႔ အခုဒီိလို အဘိဓမၼာမဟာသိပၸံ ဖြင့္ၿပီးေတာ့ ဒီအဘိဓမၼာ တရားေတာ္ကုိ မူရင္းက်မ္းႀကီးေတြကုိ ဒီလုိ ေလ့လာရတယ္ဆုိတာ အင္မတန္မွေကာင္းတဲ့ အခြင့္အေရးႀကီး တစ္ခု၊ တျခားႏုိင္ငံေတြေတာင္မွ မရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရး ႀကီးတစ္ခု၊ အခုျမန္မာျပည္မွာ ေပၚလာတယ္ဆိုတာ အလြန္႔အလြန္ကုိ ၀မ္းသာစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါ။
သာသနာအဓြန္႔႐ွည္ဖုိ႔အတြက္ လူတုိင္းဟာ အသိဥာဏ္႐ွိဖုိ႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မိမိတို႔ လက္လွမ္းမမီေသးလို႔႐ွိရင္ သိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ ေမးဖုိ႔လုိတယ္။ ေလ့လာဖုိ႔၊ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ လုိေသးတယ္။ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကုိယ္ထင္ရာ စြတ္လုိက္ လုိ႔႐ွိရင္ေတာ့ မိစၧာဒိ႒ိ ျဖစ္ဖုိ႔ရာ အင္မတန္မွနီးတယ္။

အထက္ပါ ဆရာေတာ္၏ ေဟာထားခ်က္မ်ားကုိ စာေရးသူ ေထာက္ခံေရးသား လုိပါေသးသည္။ ဆရာေတာ္၏ ေဟာထားခ်က္မ်ားတြင္ အဓိက အခ်က္မ်ားမွာ။
(၁) ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ မွားယြင္းဖြင့္ဆုိမႈ၊
(၂)အင္တာနက္တြင္ မိမိ၏ ၀ါဒမ်ားကုိ ဗုဒၶ၀ါဒဟု အမည္တတ္ကာ ေရသားမႈ၊
(၃) မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္မ်ား ခုန္ေက်ာ္၍ျဖစ္မႈ၊
(၄) မဂ္စိတ္ျဖစ္ၿပီး ကာလၾကာမွ ဖုိလ္စိတ္ျဖစ္မႈတုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။

၁။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ မွားယြင္းစြာဖြင့္ဆုိမႈ။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ တစ္ဘ၀ထဲႏွင့္သာ ဆုိင္ေသာ ေဒသနာအျဖစ္ ယူဆၾကသည္မွာ ယခုေခတ္တြင္မွ မဟုတ္ပါ။ အေနာက္တုိင္းသားမ်ား ပါဠိဘာသာကုိ ေ႐ွးေဟာင္းစာေပတစ္ခု အျဖစ္ေလ့လာၾကကာ ဗုဒၶအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶ၀ါဒအေၾကာင္းမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ ထင္ရာျမင္ရာ အလ်င္စလုိ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ ေရးသားၾကရာမွ စတင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ အယူအဆ ျဖစ္၏။ ဦးေအးေမာင္၏ `ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ´ စာအုပ္တြင္ ဤသို႔ျပဆုိထား၏။

…… `` ယခုေခတ္ အိႏၵိယပညာ႐ွင္တစ္ဦးကမူ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သည္ လူ႕ဘ၀ခရီး၌ ႀကံဳေတြ႕ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေဖာ္ညြန္းသည္ ဆုိ၏။ သူ၏အလုိအားျဖင့္ အ၀ိဇၨာသည္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀အစ၌ လူ၏မသိမႈျဖစ္၍ ၀ိညာဏသည္ ပဋိသေႏၶ၀ိညာဏ္မဟုတ္ဘဲ ေ၀ဒနာေစတသိက္ႏွင့္ ဆုိင္ေသာ အာ႐ုံကုိသိမႈ ျဖစ္၏။ `(P.D. MEHTA; EARLY INDIAN RELIGIOUS THOUGHT) ကုိ ညႊန္းသည္။

``အခ်ဳိ႕ကမႈ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ လူသတၱ၀ါ၏ မူလအစကုိ ျပေသာ တရားျဖစ္ေအာင္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိလုိၾက၏။ ဥပမာ-ပညာ႐ွင္တစ္ဦးက အ၀ိဇၨာသည္ အမိ၀မ္းတြင္း၌ သေႏၶသား၏ ဘာမွ်မသိေသးေသာ ဘ၀ကုိ ျပသည္။ လူသည္ ေမြးဖြား၍ ပတ္၀န္းက်င္၏ ျပဳျပင္စီရင္မႈ (သခၤါရ)ျဖစ္ေပၚလာသည္´ ဟုျပန္ဆုိခဲ့၏။ (H,KERN: MANUAL 0F BUDDHISM) ကုိညႊန္းသည္`` (ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ၊ စာ-၁၄၅-၆)

အထက္ပါယူဆခ်က္မ်ားသည္ ဗုဒၶ၀ါဒီတို႔၏ ယူဆခ်က္မ်ားႏွင့္ မတူေၾကာင္း ၄င္းဆရာကုိတိုင္ ဆက္လက္ ျပဆုိထားသည္မွာ -

`ဤသုိ႔ အခ်ဳိေသာ အေနာက္တုိင္း ပညာ႐ွင္တုိ႔သည္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရား၌ လူသတၱ၀ါ၏ တစ္ဘ၀တည္း ျဖစ္စဥ္ကို ႐ႈျမင္ၾကေစကာမူ ေထရ၀ါဒႏွင့္ အျခားဗုဒၶ၀ါဒ ဂုိဏ္းအားလံုးသည္ ဘ၀သံသရာ က်င္လည္မႈကုိျပေသာ တရားအျဖစ္ျဖင့္ သိျမင္နားလည္ၾက၏။ `(၄င္း၊ စာ-၁၄၆)

ထုိသို႔ သိျမင္နားလည္ၾကသူမ်ားတြင္ ဗုဒၵႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒအေၾကာင္း ေရးသားထားေသာ က်မ္းဆရာပါပါသေလာ ဟူျငားအံ့၊ သူ၏ မွတ္ခ်က္ကုိ ဆက္ၾကည့္ပါ။

`သုိိ႔ရာတြင္ အကယ္၍ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သည္ လူသတၱ၀ါတုိ႔ ဘ၀သံသရာ က်င္လည္ပုံကုိ ႐ွင္းျပေသာ တရားျဖစ္ပါက ထုိတရားႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စဥ္စားဖြယ္မ်ား႐ွိ၏။ ဥပမာ-အဘယ္ေၾကာင့္ အလယ္ဘ၀ထဲသုိ႔ ဘ၀၊ ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏတုို႔ကုိ မထည္သြင္းပါသနည္း။ အ၀ိဇၨာႏွင့္ သခၤါရကုိ အဘယ္ေၾကာင့္ ေ႐ွးဘ၀၌သာ ေဖာ္ျပ၍ အလယ္ဘ၀တြင္ မျပဆုိပါသနည္း။ နာမ႐ူပ၊ သဠာယသနစသည္ တုိ႔ကုိ အဘယ္ေၾကာင့္ အလယ္ဘ၀၌သာ ျပထားပါသနည္း။ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္ႏွင့္ ဆင္းရဲဒုကၡသည္ အၿမဲ ဒြန္တြဲေနေသာ တရားမ်ားျဖစ္လ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဥပါဒါန္၏ေနာက္၌ ဒုကၡသည္ ကပ္၍ လုိက္မလာဘဲ ဘ၀ႏွင့္ ဇာတိကုိ ျပထားပါသနည္း-စသည္ျဖင့္ စဥ္စားဖြယ္ရာမ်ား႐ွိ၏။

`ဤသို႔ ဗုဒၶ၀ါဒီတုိ႔ သိ႐ွိနားလယ္ေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သည္ ေ႐ွ႕ေနာက္မညီ ညႊတ္ေသာ အခ်က္မ်ား ပါ႐ွိေသာေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ အေနာက္တုိင္း ပညာ႐ွင္တုိ႔က ဗုဒၶေဃာသဆရာ၏ ဖြင့္ဆုိေရသားခ်က္ကုိ မေက်နပ္ဘဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဓိပၸါယ္ျပဆုိေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။

`စင္စစ္ ထုိပဋိစၥသမုပၸါဒ္သည္ ဗုဒၶေဟာေသာ မူလပထမတရား ျဖစ္ပါ၏ေလာဟု သံသယျဖစ္ဖြယ္႐ွိ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ပါဠိပိိဋကတ္စာေပ၌ အဂၤါ ၁၂-ပါးႏွင့္ မျပည့္စံုေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေတြ႕ရေပသည္။´
(၄င္း၊ စာ-၁၄၇-၇)

ဤသုိ႔လွ်င္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း က်မ္းၾကည့္ထက္ က်မ္းညွိခက္ဆုိသလုိ က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာၾကည့္ႏုိင္ ကုိးကားႏိုင္သည္ကုိ ဂုဏ္ယူၿပီး ညွိႏႈိင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္ေသာ ဥာဏ္စြမ္း မ႐ွိေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ က်မ္းအတက္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္မ်ားကုိ ဆည္းကပ္နည္းယူ ေလာက္ေအာင္လည္း မယဥ္ေက်းေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ ထင္ရာစိုင္းတတ္ေသာ ဉာဥ္ကုိပင္ ဆရာစြဲကင္းျခင္း- ၀ါဒစြဲကင္းျခင္းဟု ယူဆေနေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ၄င္းပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကုိပင္ စာဖတ္အားနည္းသူတစ္စုက နတ္ရူးကုိ ဗံုနဲ႔ေျမွာက္သကဲ့သို႔ ခ်ီးေျမွာက္အားေပးၾကေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အထက္ပါ အယူအဆမ်ား ဗုဒၶ၀ါဒီတုိ႔အၾကားတြင္ ေတြ႕ျမင္ၾကရျခင္းျဖစ္၏။

၂။ အင္တာနက္တြင္ မိမိ၏၀ါဒမ်ားကို ဗုဒၶ၀ါဒဟု အမည္တပ္ကာ ေရးသားမႈ
တည္းျဖတ္သူ မ႐ွိေသာ အင္တာနက္တြင္ မိမိ၀ါဒကုိ ဗုဒၶ၀ါဒဟု ေရးခ်င္ရာေရးျခင္းမွာ အံ့ၾသစရာ မ႐ွိပါ။

၃။ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္မ်ား ခုန္ေက်ာ္၍ ျဖစ္မႈ
ဆရာေတာ္ေျပာသည့္ ဥဂၢသုတ္ကုိ လုိ႔က္႐ွာသည့္အခါ အဂုၤတၳိဳရ္ အ႒ကနိပါတ္တြင္ ပထမဥဂၢသုတ္၊ ဒုတိယဥဂၢသုတ္ဟု ႏွစ္သုတ္ေတြ႕ရ၏။ ပထမသုတ္သည္ ေ၀သာလီျပည္သား ဥဂၢသူၾကြယ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍၏။ ဒုတိယသုတ္သည္ ၀ဇၨီတုိင္း ဟတၳိရြာသား ဥဂၢသူၾကြယ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္၏။ ႏွစ္သုတ္စလံုး သေဘာသြား တူသျဖင့္ ပထမသုတ္ကုိသာေဖာ္ျပပါမည္။
ဘုရား႐ွင္က ဥဂၢသူၾကြယ္တြင္ အံ့ၾသဖြယ္ ႐ွစ္မ်ဳိး႐ွိေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူေသာအခါ ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ဥဂၢသူၾကြယ္အား ထုိအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြားေရာက္ေမးျမန္း၏။ ဥဂၢသူၾကြယ္ေလွ်ာက္ထားေသာ အံ့ဖြယ္႐ွစ္ရပ္မွာ ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္၏။

၁။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္သည္ အၾကင္အခါ၌ ျမတ္ စြာဘုရားကို ေရွးဦးစြာ အေ၀းမွလွ်င္ျမင္ရ၏။ အ႐ွင္ဘုရား၊ ျမင္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္သာလွ်င္ အကၽြန္ႏုပ္၏စိတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ၾကည္ညိဳပါ၏။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္အား အ့ံၾသဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဘူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤပထမသေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၂။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ ထုိအကၽြႏု္ပ္သည္ ၾကည္ညိဳေသာစိတ္ ႐ွိသည္ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားသို႔ ဆည္းကပ္ပါ၏။ ထုိအကၽြႏု္ပ္အား ျမတ္စြာဘုရားသည္ အစဥ္အတုိင္းေသာ တရားစကားကုိ ေဟာေတာ္မူ၏။ ဤသည္ကား အဘယ္နည္း၊ ဒါနႏွင့္စပ္ေသာ စကားကုိလည္းေကာင္း၊ (ပ) (ကာမဂုဏ္တို႔မွ) ထြက္ေျမာက္ျခင္း၌ အက်ဳိးကုိလည္းေကာင္းျပေတာ္မူ၏။ (ပ) `အ႐ွင္းဘုရား၊ ထုိတပည့္ေတာ္သည္ တရားကုိ ျမင္ၿပီးသည္၊ တရားသို႔ေရာက္ၿပီးသည္၊ တရားကုိ သိၿပီးသည္ျဖစ္၍ တရားသုိ႔ သက္၀င္ၿပီးသည္ ယုံမွားျခင္းကုိ ကူးေျမာက္ၿပီးသည္၊ သုိ႔ေလာသုိ႔ေလာ ေတြးေတာျခင္း ကင္းၿပီးသည္ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေသာ္၌ ရဲရင့္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္ၿပီးသည္၊ ဘုရားမွတစ္ပါး ကုိးစားထုိက္သူ မ႐ွိသည္ျဖစ္၍ ထုိေနရာ၌ပင္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကုိလည္းေကာင္း၊ တရားေတာ္ကုိ လည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကုိလည္းေကာင္း၊ ကုိးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္ကပ္ပါၿပီ၊ ျဗဟၼစရိယ သိကၡာပုဒ္လွ်င္ ငါးခုေျမာက္႐ွိေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကုိ ေဆာက္တည္ပါၿပီ၊ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤဒုတိယ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၃။`အ႐ွင္ဘုရား၊ ထုိအကၽြႏု္ပ္အား ကုမာရီ႐ြယ္ (ႏုနယ္ပ်ဳိမ်စ္ကုန္ေသာ) မယားေလးေယာက္တုိ႔သည္ ႐ွိပါကုန္၏။ အ႐ွင္ဘုရား၊ ထုိအခါ အကၽြႏု္ပ္သည္ ထုိမယားတုိ႔ထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ထုိမယားတုိ႔ကုိ `ႏွမတုိ႔၊ ငါသည္ကား ျဗဟၼစရိယ သိကၡာပုဒ္လွ်င္ ငါးခုေျမာက္႐ွိေသာ သိကၡာပုဒ္တုိ႔ကုိေကာင္းစြာ ေဆာက္တည္အပ္ကုန္၏၊ အလုိ႐ွိေသာ ႏွစ္မသည္ ဤအိမ္၌ပင္လွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔ကုိသုံးေဆာင္ ခံစားေလာ့၊ ေယာက္်ားတစ္ပါးကုိ အလုိ႐ွိသည္ျဖစ္မႈ အဘယ္ေယာက္်ားအား သင္တုိ႔ကုိ ေပးရအ့ံနည္း´ ဟု ဤ စကားကုိဆုိ၏။

`အ႐ွင္ဘုရား၊ ဤသုိ႔ဆုိေသာ္ မယားႀကီးသည္ အကြ်ႏ္ုပ္ကုိ `အ႐ွင္၊ ဤမည္ေသာ ေယာက်္ားအား အကၽြႏု္ပ္ကုိ ေပးပါေလာ့´ဟု ဆုိဟု၏။ အ႐ွင္ဘုရား၊ ထုိအခါ အကၽြႏ္ုပ္သည္ ထုိေယာက်္ားကုိ ေခၚေစၿပီး၍ လက္၀ဲလက္ျဖင့္ မယားကုိ ကိုင္၍ လက္်ာလက္ျဖင့္ ေရခရားကုိ ကုိင္ၿပီးလွ်င္ ထုိေယာက်္ားအား စြန္႔ပါ၏။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏုပ္သည္ ကုမာရီ႐ြယ္ (ႏုနယ္ပ်ဳိမ်စ္ေသာ) မယားကုိစြန္႔သည္႐ွိေသာ္ စိတ္ေဖာက္ျပန္ျခင္းကုိ မသိပါ။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား အ့ံဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤတတိယ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၄။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္၏ အမ်ဳိးအိမ္၌ ႐ွိကုန္ေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔ကုိလည္း ေကာင္းေသာသေဘာ႐ွိကုန္ေသာ သီလ၀ႏၲပုဂၢိဳလ္တုိ႔ႏွင့္ မခြဲျခားအပ္ကုန္။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤစတုတၳ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

k၅။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္သည္ ရဟန္းတုိ႔ကို ဆည္းကပ္ခဲ့မူ ႐ုိေသစြာသာလွ်င္ ဆည္းကပ္ပါ၏၊ မ႐ုိမေသ မဆည္းကပ္ပါ။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏု္ပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤပဥၥမ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၆။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ ထုိအ႐ွင္သည္ အကၽြႏု္ပ္အား တရားေဟာခဲ့ပါမူ ႐ုိေသစြာသာလွ်င္ တရားနာ၏၊ မ႐ုိမေသ မနာပါ။ အကၽြႏု္ပ္အား ထုိအ႐ွင္သည္ တရားမေဟာခဲ့ပါမူ အကၽြႏု္ပ္သည္ ထုိအ႐ွင္အား တရာေဟာပါ၏။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤဆ႒ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၇။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား နတ္တုိ႔ခ်ဥ္းကပ္၍ `သူၾကြယ္၊ ျမတ္စြားဘုရားသည္ တရားကုိေကာင္းစြာ ေဟာေတာ္မႈ၏´ ဟု ေျပာၾကားကုန္၏။ အ႐ွင္ဘုရား။ ဤသုိ႔ ေျပာၾကားသည္႐ွိေသာ္ `သင္နတ္တုိိ႔က ဤသုိ႔ ေျပာကုန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေျပာကုန္သည္ျဖစ္ေစ၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားကုိ ေကာင္းစြာ ေဟာေတာ္မႈ၏ ´ဟု ထုိနတ္တုိ႔ကုိ အကၽြႏု္ပ္ ဤသုိ႔ ေျပာဆုိပါ၏။ ဤသို႔ ဆုိျခင္းသည္ အံ့ဖြယ္ မဟုတ္ပါ။ `အ႐ွင္ဘုရား၊ ငါ႔ထံသုိ႔ နတ္တုိ႔ခ်ဥ္းကပ္ကုန္၏၊ ငါသည္လည္း နတ္တုိ႔ႏွင့္ အတူတကြ စကားေျပာဆုိရ၏ဟု နတ္တုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာျခင္း၊ နတ္တုိ႔ႏွင့္ အတူတကြ စကားေျပာရျခင္း ဟူေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ စိတ္၏ တက္ၾကြမႈကုိ မသိစဘူးပါ။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤသတၱမ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။

၈။`အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မႈအပ္ေသာ ေအာက္ပိုင္းသံေယာဇဥ္ငါးမ်ဳိးတို႔တြင္ မိမိ၌ မပယ္အပ္ေသးေသာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သံေယာဇဥ္ကုိမွ် မေတြ႔ျမင္ပါ။ အ႐ွင္ဘုရား၊ အကၽြႏ္ုပ္အား အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤအ႒မ သေဘာသည္ ႐ွိပါ၏။ အရွင္ဘုရား၊ အံ့ဖြယ္ျဖစ္ေသာ မျဖစ္ဖူးၿမဲျဖစ္ေသာ ဤသေဘာရွစ္မ်ိဳးတို႔ ႐ွိပါကုန္၏။´´

အထက္ပါသုတ္သည္ ေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ မျဖစ္ဘဲ အနာဂါမ္ တန္းျဖစ္ႏုိင္သည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ လုံး၀ မသက္ေရာက္ပါ။ အလားတူ အယူအဆမ်ဳိးကုိ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ က်မ္းတြင္လည္း ေတြ႕ရ၏။ `ရေသ့တစ္ေထာင္သည္ အာဒိတၱပရိယာယ- သုတ္ကုိ ၾကားနာၿပီးလွ်င္ အားလုံးရဟႏၱာ ျဖစ္ၾကသည္ဆုိ၏။ ထုိအခါ ပထမ မဂ္သုံးပါး ႐ွိေသးဟန္မတူေခ်။ ေနာက္ကာလ၌ကား လူသတၱ၀ါတုိ႔ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ၀ီရိယကြာျခားမႈကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ အရိယာပုဂၢိဳလ္ အမ်ဳိးအစားခြဲျခားမႈ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တန္ရာ၏။

(ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ၊ စာ-၂၇၈)

၄။ မဂ္စိတ္ျဖစ္ၿပီးကာလၾကာမွ ဖုိလ္စိတ္ျဖစ္မႈ
ဆရာေတာ္ညြန္းေသာ ၾသကၠႏၲသံယုတ္တြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေတြ႕ရ၏။
`ရဟန္းတုိ႔၊ မ်က္စိသည္ မၿမဲ၊ ေဖာက္ျပန္တတ္၏၊ တစ္မ်ဴိးတစ္ဖံု ေဖာက္ျပန္တတ္၏၊။ (ပ) ကုိယ္သည္ မၿမဲ၊ ေဖာက္ျပန္တက္၏၊ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ေဖာက္ျပန္တက္၏။ `ရဟန္းတုိ႔၊ ဤတရားတုိ႔ုကုိ ဤသုိ႔ ယုံၾကည္ သက္၀င္သူကုိ သဒၶါသုိ႔ အစဥ္ေလွ်ာက္၍ မေဖာက္ျပန္သည္၏ အျဖစ္ျဖင့္ ၿမဲျခင္းသုိ႔ သက္၀င္သူ၊ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ ျဖစ္ရာဘုံသုိ႔္ သက္၀င္သူ၊ ပုထုဇဥ္တုိ႔ ျဖစ္ရာဘုံကုိ လြန္ေျမာက္သူ၊ ငရဲ တိရစၧာန္မ်ဳိး ၿပိတၱာဘုံတုိ႔၌ ျဖစ္ရမည္ကံကုိ ျပဳျခင္းငွာ မထုိက္သူ၊ ေသာတာပတၱိဖုိလ္ကုိ မ်က္ေမွာက္မျပဳရဘဲ ေသျခင္းငွာလည္း မထုိက္သူဟု ဆုိအပ္၏။ ယင္းသုတ္အ႒ကထာတြင္ `အဘေဗၺာ စ တာ၀ ကာလံ ကာတုႏၲိ ဣမိနာ ဥပၸေႏၷ မဂၢ ဖလႆ အနႏၲရာယတံ ဒီေပတိ´ `ေသာတာပတၱိဖုိလ္ကုိ မ်က္ေမာက္မျပဳဘဲ ေသျခင္းငွာမထုိက္ ဟူေသာ စကားရပ္ျဖင့္ မဂ္စိတ္ျဖစ္ၿပီးသည္႐ွိေသာ္ ဖုိလ္စိတ္၏ အႏၱရာယ္ မ႐ွိသည္၏ အျဖစ္ကုိ ျပ၏´ ဟုဖြင့္ထား၏။ မွန္၏။ `စတၱာေရာ ပန မဂၢဳပၸါဒါ ဧကစိတၱကၡဏိကာ´ ဟူသည္အတုိင္း မဂ္စိတ္တုိ႔မည္သည္ စိတၱကၡဏတစ္ခ်က္သာ ၾကာ၏။ ၄င္းေနာက္ ဖုိလ္စိတ္ တန္းျဖစ္၏။ မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ အတြင္းတြင္ပင္ စိတၱကၡဏေပါင္း ကုေဋတစ္သိန္းမက ျဖစ္ပ်က္ႏုိင္သည္ဟုဆုိရာ မဂ္စိတ္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ဖုိလ္စိတ္မျဖစ္ခင္ အခ်ိန္ကေလးတြင္ ထုိပုဂၢိဳလ္ကုိ မည္သူေသေအာင္ သတ္ႏုိင္အံ့နည္း။

အ႐ွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)

Read more ...

မိုက္ျခင္းႏွစ္မ်ိဳး

Image by Rens Spanjaard via Flickr

ဘုရားေလာင္းတို႔၏ မိုက္ျခင္း၊
ေဒ၀ဒတ္တို႔၏ မိုက္ျခင္းဟူ၍
မိုက္ျခင္းႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။
တနည္းအားျဖင့္ ပညာရွိတို႔၏ မိုက္ျခင္း၊
လူမိုက္တို႔၏ မိုက္ျခင္းဟူ၍
မိုက္ျခင္းႏွစ္မ်ိဳးရွိပါသည္။

ထိုႏွစ္မ်ိဳးတို႔တြင္---

ဘုရားေလာင္း၊ ပညာရွိတို႔သည္
ေသရဲသည့္သတၱိ၊
ခံရဲသည့္သတၱိျဖင့္ မိုက္ၾကသည္။

ေဒ၀ဒတ္၊ လူမိုက္တို႔သည္
သတ္ရဲသည့္သတၱိ၊
လုပ္ရဲသည့္သတၱိျဖင့္
မိုက္ၾကသည္။

မိမိသည္ ဗုဒၶသာ၀ကျဖစ္၍ ဗုဒၶလမ္းစဥ္အတိုင္းပင္
ဘုရားေလာင္း၀ါဒကို က်င့္သံုးသည္။
ထို႔ေၾကာင့္--- ဓမၼႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ ေသရဲသည္။
(၀ါ) ဓမၼကို ထိပါးလာလွ်င္

အေသခံ၍ မိုက္ရဲသည္။

၀ီရသူ

္

Read more ...

အဓမၼ၀ါဒီ

Image by babblingdweeb via Flickr

ထိုဆရာ တပည့္ဒြယ
သိသမွ် လမ္းစဥ္၊
ပိဋက က်မ္းမ၀င္သည္
အဆန္းထင္ ထြင္ၾက။
ဘုရားေဟာ ပရမတ္ခႏၶာ
၀ိပႆနာ မ႐ႈနဲ႔ဆိုၾက။
အေတြးရိပ္ အမႈမမွန္
အ႐ႈခံ သင္ျပ။
အတုဉာဏ္ အျမင္မွ်ႏွင့္
ႀကံဆလို႔ လာဘ္ေမွ်ာ္၊
က်မ္းမလာ က်မ္းလာျပ
ဆန္းပါမွ လူထဲထင္ေပၚ။
က်မ္းစာအရ တစ္မူကြဲေဖာ္သည္
အယူလြဲေခ်ာ္ သစၥာဖြဲ႔ေတာ့
ေဒသနာနဲ႔ လံုး၀ဥႆံုမေလ်ာ္
ဖံုးသမွ် အ႐ႈပ္အကုန္ေပၚ
ကပိလထံုးကုိ ေျမာ္လွ်င္
အ႐ႈံးမေတာ္ ႐ႈးရွာလိမ့္ေလး။ ။

ဉာဏ္၀င္း (ပင္လည္ဘူး)

Read more ...

ပစၥဳပၸန္၀ါဒီတုိ႔အလုိ ပါဏာတိပါတကံကုိ သုံးသပ္ခ်က္

ပစၥဳပၸန္၀ါဒီတုိ႔၏ အလုိ။ ။

-လူသိမ်ားတာက ဘုရားဟာ သတ္မူက ေရွာင္ရမယ္ အသက္ကုိ အားလုံးရဲ႕ အသက္အျဖစ္ ေဟာတာလုိ႔ သိေနၾကတယ္။ ဒီလုိ သိမွားတာကေတာ႔ ဟိႏၵဴနဲ႔ႏြယ္ျပီး သိမိလုိ႔ပါပဲ။ ဟိႏၵဴက မသတ္ရတဲ႔ဟာ အားလုံးရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ သစ္ပင္ေလာက္ပဲ က်န္ပါတယ္။(ဘုရား၊ စာ-၁၃၁)

-ဒါေတြေၾကာင္႔ ဘုရားရဲ႕ မသတ္ရမယ္႔ အခ်က္ရဲ႕ အနက္ဟာ လူ႔အသက္ပဲ ျဖစ္တယ္ အျခားအေကာင္ပေလာင္ေတြရဲ႕ အသက္ မဟုတ္ဘူး။(ဘုရား၊ စာ-၁၃၅)

-ဘုရားရဲ႕ သမာတဲ့အျပဳအမူထဲက အသက္ေရွာင္မႈဆိုတာ လူအသက္သတ္တာ ေရွာင္မႈလို႔အဓိပၸါယ္ ထင္ရွားတယ္။
ဘုရားေဟာတဲ့ အသက္သတ္ရဲ႕ အနက္ဟာ ေရာဟိတသကို ေဟာခ်က္လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ေဟာခ်က္ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ လူ႔အသက္ပဲေဟာတာျဖစ္တယ္ လူကတျခားျဖစ္သူေတြရဲ႕
အသက္ မဟုတ္ပါဘူး။(ဘုရားစာအုပ္၊စာ-၁၃၀)

ဒါနဲ႔စပ္လို႔ ေတြးစရာရွိပါတယ္။ ဘုရားေဟာ ဒီလိုမဟုတ္ဘူး ထင္တယ္လို႔ပါပဲ။ လူသိမ်ားတာက ဘုရားဟာ သတ္မႈကေရွာင္ရမယ္
အသက္ကို အားလံုးရဲ႕အသက္အျဖစ္ေဟာတာလို႔ သိေနၾကတယ္ ဒီလိုသိမွားတာကေတာ့ ဟိႏၵဴနဲ႔ႏြယ္ၿပီး သိမိလို႔ပါပဲ။ ဟိႏၵဴက မသတ္ရတဲ့အရာဟာ အားလံုးရဲ႕အသက္ပါပဲ။ သစ္ပင္ေလာက္ပဲ က်န္ပါတယ္။(ဘုရားစာအုပ္၊စာ-၁၃၁)

-ဒါေတြေၾကာင့္ဘုရားရဲ႕ မသတ္ရမယ့္အခ်က္ရဲ႕အနက္ဟာ လူ႔အသက္ပဲျဖစ္တယ္။ အျခား အေကာင္ပေလာင္ ေတြရဲ႕ အသက္ မဟုတ္ဘူး။ (ဘုရား၊ စာ-၁၃၅)

-ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔ ဗုဒၵဘာသာေတြ အသားစားေရွာင္မႈဟာ ဘုရားနဲ႔ လားလားမွ်မဆိုင္ဘူး။ ဘုရားက အသားစားတာကို ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္ ဒါကိုေထာက္ရင္ ေရွာင္ရွားရမယ့္ အသက္ဟာ အသက္အားလံုးမဟုတ္ဘူးလို႔ ေပၚလြင္တယ္။ စားတာဟာ သတ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ သတ္တာကို သြယ္ဝိုက္အားေပးတာပဲ။ မသတ္သင့္ဘူးဆိုရင္ မစားသင့္ဘူးလို႔ ပညတ္တန္ရာတယ္။ မပညတ္တာကို ေထာက္ရင္ မသတ္ရမယ့္ အသက္ဟာ အားလံုးမဟုတ္လို႔ပဲ။အဲ့သည့္အခ်က္ေတြအရ ဘုရားရဲ႕သတ္မႈက ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ့္ အသက္ဟာ လူအသက္ပဲ ဆိုတာထင္ရွားတယ္။(ဘုရား၊ စာ-၁၃၉)

-ဒါေၾကာင့္ ဓမၼမွာဘုရားရဲ႕ မသတ္ေကာင္းတဲ့အသက္ ေဟာခ်က္ဟာ လူ႔အသက္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘုရားေဟာတဲ့ သီလမွာပါတဲ့ မသတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသက္ဟာ လူ႔အသက္ပဲျဖစ္တယ္။ အျခားအေကာင္ပေလာင္ေတြရဲ႕ အသက္ေတြ အက်ံဳးမဝင္ပါဘူး။ လူမဟုတ္သူေတြရဲ႕ အသက္သတ္ျဖတ္မႈဟာ ဓမၼအရာမဝင္တဲ့ အမႈသာျဖစ္တယ္။ မေျပာပေလာက္တဲ့အမႈေပါ့။ သို႔မဟုတ္ အမႈမေျမာက္တဲ့ အမႈျဖစ္တယ္။ (ဘုရား၊ စာ-၁၄၂)

-ဘုရားဟာ ဂရုဓမၼသီလမွာပါတဲ့ အသက္သတ္ေရွာင္ရွားမႈ အဓိပၸါယ္ကို အလြန္အခ်က္က်က် ေဟာေျပာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေဟာေျပာခ်က္ဟာ လူ လက္လွမ္းမီပါတယ္။ လူမလိုက္ႏိုင္ေအာင္ မက်ယ္ဝန္းပါဘူး။ ပိုးသတ္ေဆး၊ သားစား တိရိစၦာန္ ဒါေတြဟာ လူနဲ႔ မကင္းတာေတြပဲ။ ဒါေတြကို လူေရွာင္ရွားရမယ္ ဆိုရင္ လူ က႑ဟာ က်ဥ္းေျမာင္းလာလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒါေတြဟာ လူလက္လွမ္းမမွီတာေတြပဲ။(ဘုရား၊ စာ-၁၄၂/၁၄၃)


***


ယင္းေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ားဟာ "ပါဏာတိပါတ" ပုဒ္အရ "မသတ္ရဘူးဆိုတာ လူအသက္ပဲေဟာတာျဖစ္တယ္" ဟူေသာ မုိးျပာ ဂုိဏ္းေခါင္းေဆာင္ ရွင္ဥာဏ၏ ေဟာေျပာေရးသားခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။



ဗုဒၶ၀ါဒီမ်ားႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒီ၀င္မ်ား အမွတ္မမွားေအာင္ အဲဒီ ေဟာေျပာ ေရးသားခ်က္ေတြကုိ ေျဖရွင္းပါမည္။

အရွင္ဉာဏ၏ အထက္ပါေဟာေျပာခ်က္သည္ ပါဏာတိပါတအရ မသတ္ရဟူသည္ လူ႔အသက္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုထားေသာ ေဟာေျပာခ်က္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ေထရဝါဒပိဋကတ္ က်မ္းစာတို႔တြင္ ပါဏာတိပါတအရ မသတ္ရဟူသည္ လူသာမက ပိုးရြ၊ျခပံုး စေသာသက္ရွိသတၱဝါအားလံုးကို ေဟာထားပါသည္။ ေထရဝါဒ ပိဋကတ္က်မ္းစာတို႔တြင္ ပါဏာတိပါတဟူေသာ ပုဒ္ကို -

"ပါဏႆ အတိပါေတာ ပါဏာတိပါေတာ၊ ပါဏဝေဓါ ပါဏဃာေတာတိဝုတၱံ ေဟာတိ ၊ ပါေဏာတိေစတၳ
ေဝါဟာရေတာ သေတၱာ ၊ ပရမတၳေတာ ဇီဝိတိႃႏၵိယံ ။

(သံယုတ္အဌကထာ၂၊၁၃၃။
မဇၨ်ိမပဏၰာသအဌကထာ၊၁၊၂၀၁။
ပဋိသံ၊အဌကထာ၊၁၊၂၀၃။)

"သတၱဝါ ဇီဝိတိေႃႏၵကိုလ်င္စြာခ်ျခင္းေၾကာင့္ ပါဏာတိပါတ ဟုေခၚ၏။ ပါဏဟူသည္ ေဝါဟာရ ပညတ္အားျဖင့္ သတၱဝါကိုရ၏။ ပရမတ္အားျဖင့္ ရုပ္ဇီဝိတ၊နာမ္ဇီဝိတ ႏွစ္ပါးကိုရ၏။ "ဟုဖြင့္ဆိုၾက၏။

သုိ႔အတြက္ေၾကာင္႔ ပါဏာတိပါတအရ သူတပါးအသက္ မသတ္ရဟုဆုိရာ၌ လူ၏ အသက္သာမက အသက္ရွိ သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ပိုးရြ၊ ျခပံုး၊ ၾကမ္းပုိး၊ သန္းဥ၊ ခရု၊ ကၽြဲ၊ ႏြားတိရိစၧာန္ စသည္တုိ႔၏ အသက္ကုိလည္း မသတ္ရဟု မွတ္ယူရပါမည္။
သတ္လွ်င္ ပါဏာတိပါတ ျဖစ္ပါသည္။

ဤေနရာ၌ ပါဏာတိပါတကံ ေျမာက္ေသာတရားမ်ားကို ျမန္မာလုိသာ ေရးသား ထုတ္ျပပါမည္။

ပါဏာတိပါတကံ ၌
၁။ အသက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ျခင္း၊
၂။ သတၱ၀ါဟူေသာ အမွတ္လည္းရွိျခင္း။
၃။ ေသေစလုိေသာ စိတ္ရွိျခင္း၊
၄။ သတ္အံေသာ လုံးလ ပေယာဂရွိျခင္း၊
၅။ လုံးလပေယာဂေၾကာင္႔ ေသျခင္း ဟူေသာ အဂၤါ (၅)ပါးႏွင္႔ ျပည္႔စုံလွ်င္
ပါဏာတိပါတကံထုိက္၏။

သုိ႔ျဖစ္ပါ၍ အရွင္ဥာဏ၏ "ပါဏာတိပါတ အရ မသတ္ရဘူးဆိုတာ လူအသက္ပဲ ေဟာတာျဖစ္တယ္" ဟူေသာ ေဟာေျပာေရးသားခ်က္ မ်ားသည္ အဓမၼ၀ါဒ တရားမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား သိေစရန္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။


(အရွင္၀ရသာမိ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပသည္။)

Read more ...

မိစၧာ၀ါဒ ကြင္းဆက္မ်ား

ႏိုင္ငံေတာ္ သီးျခား၀ိနည္းဓိုရ္အဖြဲ႔မွ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ ၀ိနိစၧယခ်၊ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ အခ်ိဳ႕ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္သြယ္မႈရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ဥပမာ- ရွင္ဥကၠ႒-၏ မိစၧာ၀ါဒအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေရတာရွည္ ဦးမာလာ၀ရ၏ ၀ါဒ၊ ဦးပညာ၀ံသ၏ ဓမၼနီတိ၀ါဒ-တို႔မွ အခ်ိဳ႕ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ား တူညီေနမႈ။ တဖန္ ယခုေနာက္ေပၚ မိုးျပာဂိုဏ္း၏ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ-ႏွင့္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒစာအုပ္မွ ေရးသားခ်က္မ်ားသည္ အထက္ပါ ရွင္ဥကၠ႒စေသာ အဓမၼ၀ါဒမ်ားႏွင့္ ထပ္တူနီးပါး တူညီေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။

မိုးျပာဂိုဏ္းသည္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာနည္းျဖင့္ စည္း႐ံုးေဟာေျပာမႈ ျဖန္႔ခ်ိမႈ ျပဳသျဖင့္ သာမန္လူထု သိပ္မသိ၊ သိေသာအခ်ိန္တြင္လည္း မိစၧာ၀ါဒ-ဟု တၿပိဳင္နက္ သိလိုက္ရ၏။ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒပါ အယူ၀ါဒမ်ားကို ကား တရား၀င္ျဖန္႔ခ်ိထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သျဖင့္ မိစၧာ၀ါဒမ်ားဟု မထင္ၾက။ ဟိုကဒီက ေျပာၾကသည့္တိုင္ အနည္းအက်ဥ္း လြဲေခ်ာ္မႈ-ဟု ထင္ၾက၏။ ထိုသို႔ထင္သူမ်ားအတြက္ ထိုစာအုပ္ပါ ၀ါဒမ်ားသည္ အနည္းအက်ဥ္း မွားယြင္းခၽြတ္ေခ်ာ္မႈသက္သက္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ဗုဒၶ၀ါဒီ ပညာရွိမ်ား ႏွစ္လံုးစိတ္၀မ္း မေအးခ်မ္းႏိုင္ဘဲ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာခဲ့ရေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ားကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေအာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပဖို႔ လိုမည္ထင္ပါသည္။ လူသိမ်ား ထင္ရွားေသာ ရွင္ဥကၠ႒၏ ၀ါဒႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါမည္။

(၁) လူေသလွ်င္လူသာျဖစ္သည္ဟူေသာ ၀ါဒ

ေတာင္တြင္းႀကီး ရွင္ဥကၠ႒-၏ လူေသလူျဖစ္စာအုပ္မွ-

(က) လူသားဆိုတဲ့ သတၱ၀ါ ေသဆံုးသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ အကယ္စင္စစ္ ျဖစ္ခြင့္ ျဖစ္စရာ ျဖစ္ဖို႔အလားအလာမ်ား ရွိခဲ့ေသးလွ်င္ လူမွတစ္ပါး အျခားဘာမွ ျဖစ္စရာ မရွိ။ (လူေသလူျဖစ္စာအုပ္ - ၄)

(ခ) လက္ရွိကမၻာေလာကတြင္ အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေသာ အႏၲိမအေျခအေနသုိ႔ ေရာက္၍ေနေသာ လူသားသည္ ေနာက္သို႔ ျပန္ဆုတ္၍ ဖုတ္ႏွင့္ၿပိတၱာ၊ တေစၧႏွင့္မင္စာ၊ ငရဲေကာင္ႏွင့္ တိရစၧာန္သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ရန္အေၾကာင္း လံုး၀ မရွိေတာ့ေခ်။ (လူေသလူျဖစ္- ၃၃၁)

ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- စာအုပ္မွ--

(က) တိရစၧာန္ဘံုသည္ မေကာင္းမႈျပဳေသာ သူတို႔၏ လားရာ အပါယ္ဘံုတစ္ခု ျဖစ္သည္ဟု ဗုဒၶစာေပမ်ား၌ ျပဆိုထားရကား ဗုဒၶသည္ ဘုရားမျဖစ္မီက ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တိရိစၧာန္ျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုျခင္းမွာ အေၾကာင္းယုတၱိမရွိေခ်။ ဤေနရာ၌ ေအာက္ပါ ဗုဒၶေဒသနာကိုလည္း ကၽြန္ဳပ္တို႔ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရန္ လိုအပ္၏။

“ရဟန္းတို႔၊ မဟာသမုဒၵရာ၌ မ်က္စိကန္းေသာ လိပ္တစ္ေကာင္သည္ ရွိ၏။ ထိုလိပ္ကန္းသည္ အႏွစ္တရာလြန္မွ တစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ ေရေပၚသို႔ ေပၚတက္၏။ ထိုလိပ္ကန္းသည္ ေလတိုက္ေသာေၾကာင့္ ထိုမွဤမွ လြင့္ေမ်ာေနေသာ ထမ္းပိုး၌ လည္ပင္းကို လွ်င္ျမန္စြာ စြပ္မိရာေသး၏။ အပါယ္ဘံုရွိ သတၱ၀ါတို႔သည္ လူ၏အျဖစ္ကို ရျခင္းငွါ အလြန္ခဲယဥ္း၏။ အေၾကာင္းမူ အပါယ္ဘံုတို႔၌ တရားက်င့္ျခင္း၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳျခင္း တို႔သည္ မရွိကုန္။ တိရစၧာန္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း စားၾကကုန္၏။ အားနည္းေသာ သတၱ၀ါကို အားႀကီးေသာ သတၱ၀ါက စားေလ့ရွိ၏။” (မဇၥၽိမနိကာယ္၊ ဗာလပ႑ိတသုတ္)
ဤေဒသနာအရ တိရစၧာန္သည္ လူ႔ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းရန္ ထိုမွ်ခဲယဥ္းပါက ဗုဒၶသည္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တိရစၧာန္အျဖစ္ျဖင့္ ပါရမီျဖည့္ခဲ့သည္ဆိုေသာ စကားမွာ အေျခအျမစ္ မရွိလွေခ်။ (စာ-၁၅၇-၈)

(ခ) စင္စစ္ ေသၿပီးေနာက္ လူကတိရစၧာန္အျဖစ္သို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိရစၧာန္က လူအျဖစ္သို႔ေသာ္ လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲသည္ဆိုျခင္းမွာ သဘာ၀နိယာမႏွင့္ ဖီလာျဖစ္၏။ (စာ-၁၅၈)

(၂) အဘိဓမၼာ ဘုရားေဟာမဟုတ္

အဘိဓမၼာကိုလည္း ဘုရားေဟာမဟုတ္ေၾကာင္း ရွင္ဥကၠ႒တို႔ အဖြဲ႔က ေအာက္ပါအတိုင္း ဆိုၾက၏။

(က) တစ္နည္းၾကည့္ျပန္လွ်င္ ပထမသံဂါယနာတင္တြင္ ဓမၼႏွင့္၀ိနယကို အာဂံုရြတ္ဆိုၾကသည္။ ဒုတိယ တတိယတို႔သည္လည္း အလားတူပင္ အာဂံုရြတ္ဆိုၾကသည္။ အဘိဓမၼာ မပါ၀င္ေသးေပ၊ စတုတၳသံဂါယနာ တင္၏ ေနာက္ပိုင္းက်မွ အဘိဓမၼာဟူ၍ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ (ဗုဒၶ၀ါဒအေျခခံသင္တန္း၊ ၇၀)
(ခ) သီဟုိဠ္ေခတ္ ေစာေစာပိုင္းကပင္ အဘိဓမၼာပိဋကမွာ ထင္ရွားၿပီးျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေထရ၀ါဒီတို႔၏ အဘိဓမၼာစာေပစုသည္ ပိဋကတစ္ဆူအျဖစ္ စုစည္းတည္တန္႔ေနခ်ိန္မွာ တတိယသံဂါယနာ တင္ခ်ိန္ (ဘီစီ-၂၄၄)ထက္ ေနာက္မက်ႏိုင္ေခ်၊ သုိ႔စင္လ်က္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသမေထရ္သည္ ဗုဒၶဘုရားသခင္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ၀ါတြင္သံုးလတိုင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကို (ဗုဒၶမတညဴ) ဘုရားဉာဏ္ေဆာင္၍ ေရးသားသည္ဟု ယံုၾကည္လက္ခံထားၾကျခင္းမွာ ထားသူတို႔၏ သကၠာယအစြဲမွ်သာ ျဖစ္ရေခ်မည္။ (၎စာ- ၇၈)

(ဂ) ယင္းအဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းကို ဗုဒၶဘုရားသခင္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္၌ ေဟာသည္ဟူေသာ အခ်က္မွာ အ႒ကထာဆရာ ရွင္ဗုဒၶေဃာသ၏ ထြင္လံုးပံုျပင္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွေပသည္။

ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒက်မ္းျပဳ ဦးေအးေမာင္ကလည္း ေအာက္ပါအတိုင္း သံေယာင္လိုက္ကာ ေထာက္ခံေရးသားခဲ့၏။

(က) အဘိဓမၼာက်မ္းမ်ားသည္ ပိဋကတ္သမိုင္း၌ ေနာက္ဆံုးေပၚေပါက္လာေသာ က်မ္းမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ယူဆရန္အေထာက္အထားမ်ား ရွိ၏။ ပထမႏွစ္ႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ေသာ ပါဠိေတာ္မ်ားတြင္ အဘိဓမၼာ ပါ၀င္သည္ဟု ၀ိနည္းစူဠ၀ါႏွင့္ မဟာ၀င္၊ ဒီပ၀င္က်မ္းမ်ား၌ ျပဆိုမထားေခ်။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-ႏွာ-၁၉)

(ခ) အခ်ိဳ႕ေသာပါဠိေတာ္တို႔၌ အဘိဓမၼာဟူေသာ ပုဒ္ကို ေတြ႔ရ၏။ သို႔ရာတြင္ သုတၱန္ပိဋကတ္၌လာေသာ ထို“အဘိဓမၼာ”သည္ လက္ရွိအဘိဓမၼာ ခုနစ္က်မ္းကို မရည္ညႊန္းဘဲ သုတၱန္ေဒသနာ မ်ားမွ နက္နဲေသာ တရားကို ဆိုလိုဟန္ရွိ၏။ ဗုဒၶေဒသနာမ်ားကို သုတၱ-ေဂယ်-ဂါထာ-ဇာတက စသည္ျဖင့္ အဂၤုတၱရနိကာယ္၌ ကိုးမ်ိဳးခြဲျခားထားရာ ဥပမာ- ဇာတကသည္ လက္ရွိ ၅၅၀- ဇာတ္နိပါတ္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ နိကာယ္မ်ားမွ အခ်ိဳ႕၀တၳဳမ်ားကို ရည္ညႊန္း၏။ ထိုနည္းအတူ သုတၱန္ပိဋကတ္၌ ေတြ႔ရေသာ အဘိဓမၼာ သည္ သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားကို အမ်ိဳးအစားခြဲျခားရန္ သံုးစြဲေသာ စကားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ (ႏွာ-၁၉)
(ဥပမာ- ဇာတကသည္ လက္ရွိ ၅၅၀- ဇာတ္နိပါတ္ကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ နိကာယ္မ်ားမွ အခ်ိဳ႕၀တၳဳမ်ားကို ရည္ညႊန္း၏။-ဟု ဘယ္ပေထြးက ေျပာသည္မသိ၊ “အပဏၰကဇာတကာဒီနိ ပညာသာဓိကာနိ ပၪၥဇာတကသတာနိ `ဇာတက`ႏၲိ ေ၀ဒိတဗၺံ။ -“အပဏၰဇာတ္အစရွိကုန္ေသာ ငါးဆယ္အလြန္ရွိကုန္ေသာ ငါးရာေသာဇာတ္ေတာ္တို႔ကို ဇာတက-ဟူ၍ သိအပ္၏။”ဟု အ႒ကထာတြင္ ဆို၏။ ဥပမာေပးတာေတာင္ တလြဲ)
ဤသို႔လွ်င္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒစာအုပ္သည္ ရွင္ဥကၠ႒၏ ၀ါဒမ်ားႏွင့္ တူညီေနပံု၊ လူေသလူျဖစ္၀ါဒကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ေနပံုကို မွန္းဆႏိုင္ေလာက္ပါၿပီ။ ဆက္လက္ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါဦးမည္--

(၃) သံဂါယနာေျခာက္တန္ကို ေပါ့တန္ေသးသိမ္ေစမႈ

မိမိတို႔ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာသမိုင္းတြင္ သံဂါယနာ- တင္ျခင္းကိစၥသည္ အထူးအေရးပါလွ၏။ သံဂါယနာ မ်ားမရွိခဲ့လွ်င္ ေထရ၀ါဒ-ဟူ၍လည္း ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ မွန္၏၊ ေထရ၀ါဒဟူသည္ ပထမသံဂါယနာ တင္ေတာ္မူေသာ အရွင္မဟာကႆပ-စေသာ မေထရ္ႀကီးမ်ား၏ လက္ခံသတ္မွတ္အတည္ျပဳ ထားသည့္အတိုင္း မျဖဳတ္မႏႈတ္ မျဖည့္မစြက္ဘဲ လိုက္နာက်င့္သံုးေသာ ၀ါဒျဖစ္၏။

သို႔ရာတြင္ ရွင္ဥကၠ႒၊ ဦးေအးေမာင္-စေသာ မိစၧာ၀ါဒီတို႔သည္ သူတို႔၏ ၀ါဒႏွင့္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္သည္ ေက်ာခ်င္းကပ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ေနရကား ေထရ၀ါဒပိဋကတ္သည္ ပထမသံဂါယနာတင္စဥ္ကအတိုင္း မျပဳမျပင္ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ရွိသည္ဟု လက္မခံႏိုင္ၾကဘဲ ဗုဒၶဓမၼကို ထိခိုက္ေစႏိုင္ေသာ မိစၧာ၀ါဒမ်ား အေႏွာက္အယွက္မ်ား ေပၚေပါက္လာတိုင္း ဗုဒၶဓမၼကို ကာကြယ္ရန္ သံဂါယနာတင္ေတာ္မူၾကေသာ အရိယာမေထရ္ႀကီးမ်ားကိုမွ အားမနာဘဲ မိုက္႐ိုင္းသူမ်ားပီပီ သံဂါယနာ-ဟူသည္ ဘာမွ်အေရးမပါေလဟန္ ေအာက္ပါအတိုင္း လုပ္ႀကံေရးသားၾကကုန္၏။

(က) တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲ၌ ပိဋကတ္သံုးပံုဟူ၍ ျဖစ္လာသည္မွာ ရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ သည္ သူေရးသားေသာ ကထာ၀တၳဳက်မ္းကို ထည့္လို၍ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းဟု တင္သြင္း သံဂါယနာတင္ခဲ့ၾကဟန္ ရွိေလသည္။

ဤတတိယသံဂါယနာ၌ အၿပိဳင္ဟူ၍ ထင္ရွားတင္ရန္အေၾကာင္း မေပၚေပါက္ေတာ့ေခ်၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ အေသာကမင္းႀကီးက အကြဲကြဲေသာ သံဃာမ်ား၏ အလိုသို႔လိုက္၍ အမ်ားႀကိဳက္ျဖစ္ေစရန္ စုေပါင္းၿပီး တင္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပိဋကတ္မွာ ဤသံဂါယနာမွစ၍ ျဗဟၼဏေဟာႏွင့္ ဗုဒၶေဟာတို႔ အတိအလင္း တရား၀င္ ေရာေထြးလာေတာ့၏။ ေထရ၀ါဒီဂိုဏ္းတို႔က မေက်နပ္ေသာ္လည္း မင္း၏အာဏာကိုု မဆန္႔က်င္လိုသျဖင့္ လိုက္ေလ်ာခဲ့ရ၏။ ဤအမွား၏ ဒဏ္ကို အစဥ္အဆက္ သာသနာသမိုင္းတစ္ေလ်ာက္ အေမြခံခဲ့ရ၏။ (နိကာယ္၏ နိကာယ္သမိုင္းေက်ာက္တိုင္မွ)

ဦးေအးေမာင္၏ ပရမ္းပတာ ေရးသားခ်က္မ်ားကိုလည္း ႐ႈပါဦး။

(က) သုတၱန္ႏွင့္ ၀ိနည္းပိဋကတ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ မေရာက္မီက ေလးႀကိမ္တိတိ သဂၤါယနာတင္ၿပီး ျဖစ္သည္မွန္၏။ သို႔ျဖစ္ေစကာမူ ေထရ၀ါဒသမိုင္း၌ ထင္ရွားေသာ သဂၤါယနာေလးခုသည္ ပါဠိပိဋကတ္ကုိ ေလ့လာစိစစ္ေသာ သုေတသီပညာရွင္တို႔၏ အျမင္အားျဖင့္ မ်ားစြာအေရးပါလွသည္ မဟုတ္ေခ်။

(ခ) အျခားစဥ္းစားရန္ရွိသည္ကား သဂၤါယနာတင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ရဟန္းသံဃာ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕မွ်သာျဖစ္၍ သူတို႔အတည္ျပဳေသာ ဗုဒၶေဒသနာမ်ားကို အျခားရဟန္းသံဃာတို႔က မည္မွ်လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳပါသနည္းဟူေသာ အခ်က္ျဖစ္၏။

(ဂ) ထို႔အျပင္ သဂၤါယနာတင္ေသာ ရဟန္းသံဃာသည္ ေဒသနာမ်ားကို စုေပါင္းရြတ္ဆို႐ံုမွတစ္ပါး ေစ့ငုေသခ်ာစြာ ေလ့လာဆန္းစစ္မႈ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္မႈျပဳေသာ လကၡဏာမရွိေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ အေနာက္ႏုိင္ငံ ပါဠိသုေတသီပညာရွင္တို႔က ယခုလက္ရွိ ပါဠိပိဋကတ္၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမွ်သာ ပထမသဂၤါယနာ၌ အတည္ျပဳေသာ ပါဠိေတာ္မ်ား ျဖစ္တန္ရာသည္။ ထိုတစ္စိတ္တစ္ေဒသသည္ပင္ ထိုသဂၤါယနာတင္ ပါဠိေတာ္မ်ားႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္သည္ဟုဆိုရန္ ခိုင္မာလံုေလာက္ေသာ အေထာက္အထားမရွိဟု ယူဆၾက၏။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- ၂၂-၂၃)

(၄) ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို မယံုၾကည္မႈ

ရွင္ဥကၠ႒ႏွင့္ အေပါင္းအပါတစ္စုသည္ ျမတ္ဗုဒၶသည္ သိစရာမွန္သမွ် တစ္စမက်န္ သယမၻဴဉာဏ္ျဖင့္ အမွန္အတိုင္း သိေတာ္မူသည္ဟု လက္မခံႏိုင္ၾက။ သာမန္ဉာဏ္ႀကီးရွင္တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ လက္ခံလုိၾက၏။ သာ၀ကတို႔ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ေနာက္လိုက္အေနအထားမ်ိဳးသာ ျဖစ္၏။ ထို႔ထက္မပို-ဟု ဆိုၾက၏။ သူတို႔၏ ေရးသားခ်က္အခ်ိဳ႕ကို ၾကည့္ပါဦး။

(က) အ႒ကထာဆရာတို႔သည္ ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ခ်ီးေျမႇာက္ေရးသားရာ၌ ထိုသဗၺညဳတဉာဏ္ ရရွိသည္ဆိုေသာ တိတၳိဆရာႀကီးတို႔ကို အညံ့မခံလိုသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ဗုဒၶကို အျခားအရိယာပုဂၢိဳလ္တို႔ႏွင့္ ခြဲျခားထားလိုေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶသည္ ဘာမဆို အၾကားအျမင္ အသိရွိေသာ သဗၺညဳတဉာဏ္ ရရွိသည္ဟု ျပဆိုၾကဟန္တူ၏။

(ခ) ၀ိဇၨာသံုးပါးသည္ ရဟႏၲာတိုင္း ရရွိေသာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္၏။ ဤသို႔ ဆိုပါမူ ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ တို႔သည္ မည္သို႔ ျခားနားပါသနည္း။ (အမွန္တရား သုေတသန အမွတ္ (၁) စာေစာင္)

ဦးေအးေမာင္ကလည္း အလားတူ ယူဆ၏။ သူ၏ ေရးသားခ်က္မ်ားကိုလည္း ႐ႈပါဦး။

(က) အ႒ကထာ၌ အထူးျပဆိုထားေသာ ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္မွာ သဗၺညဳတဉာဏ္ျဖစ္၏။ သံယုတၱနိကာယ္၌ ေကာသလမင္းက ေမးေလွ်ာက္၍ ဗုဒၶက မိမိ၌ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွိသည္ဟု မိန္႔ၾကား၏။ သို႔ရာတြင္ ထိုသဗၺညဳတဉာဏ္သည္ မည္သို႔ေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေတာ္မမူေခ်။ အ႒ကထာဆရာတို႔ကမူ အၿမဲထာ၀ရ ဘာမဆို ၾကားျမင္သိရွိေသာ ဉာဏ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ ဆို၏။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-၃၃၁)

(ခ) ဤဗုဒၶေဒသနာအရ သဗၺညဳတဉာဏ္မွာ သိသင့္သိအပ္ေသာ တရားအားလံုးကို ထိုးထြင္းသိျမင္မႈ၊ (၀ါ) ၀ိဇၨာသံုးပါးကို ထိုးထြင္းသိေသာ ဉာဏ္အျမင္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွား၏။ ၀ိဇၨာသံုးပါးသည္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တိုင္း ရရွိေသာ ဉာဏ္ျဖစ္၏။ အ႒ကထာဆရာတို႔သည္ ဗုဒၶကို ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔ႏွင့္ ခြဲျခားလိုေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို ထာ၀ရ အၾကားအျမင္အျဖစ္ျဖင့္ ဖြင့္ဆိုေရးသားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ (စာ- ၃၃၂)

(ဂ) ဤသို႔ျဖင့္ ဗုဒၶႏွင့္ ရဟႏၲာတို႔တြင္ ဆရာႏွင့္တပည့္၊ (၀ါ) ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေနာက္လိုက္တို႔၏ ေနရာက႑ ျခားနားမႈမ်ိဳးမွတစ္ပါး အျခားျခားနားမႈမ်ား ရွိေၾကာင္း ယူဆရန္ ေဒသနာအေထာက္အထား မရွိေခ်။ (စာ-၃၃၃)

(၅) ေစတီ႐ုပ္ပြား ကိုးကြယ္မႈ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု ေခၚဆိုစရာ အမွတ္လကၡဏာ မက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပရမ္းပတာ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို ႐ႈပါဦး။

(က) ၀တ္ထည္ဖ်င္ခင္းကို သကၤန္းဟူ၍ မခြဲျခားေတာ့ဘဲ အ၀တ္ဟူ၍ တသားတည္း ျမင္ၾကေလၿပီ၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ႕ ဆံပင္တည္းဟူေသာ အေမြးသည္ ျမင္းၿမီးထက္ပို၍ အနာေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစႏိုင္သည္ဟူေသာ ဥပါဒါန္ကိုလည္း ယခုေခတ္၌ ေတာ္လွန္္ၾကေလၿပီ၊ ယခုအခါ၌ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္-စသည္တို႔ကို ဘာသာေရးအမႈိက္သ႐ိုက္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေသခ်ာထင္ထင္ သိျမင္ၾကကုန္ၿပီ။ (လူေသလူျဖစ္-၈၁)

(ခ) ဆီမီးအခိုးတိုင္ ထြန္းညႇိျခင္း၊ ပူေဇာ္ျခင္း၊ ဒူးေထာက္႐ိုက်ိဳး ရွိခိုးျခင္း၊ ေၾကးစည္ေခါင္းေလာင္း ထိုးျခင္း၊ ဓမၼသီခ်င္း က်ဴးရင့္ျခင္း၊ ဂုဏ္ေတာ္ ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း၊ ဆုေတာင္း ပတၳနာျပဳျခင္းျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ရေသာ နတ္တို႔ ဘုရားတို႔ကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ယံုၾကည္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ (လူေသလူျဖစ္-၁၂၇)

(က) မဟာပရိနိဗၺာနသုတ္၌ ဗုဒၶဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ေစတီတည္ထိုက္ေၾကာင္း ၊ ဗုဒၶဖြားရာ၊ ဘုရားျဖစ္ရာႏွင့္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳရာဌာနမ်ားသို႔ ဘုရားဖူးသြားေသာ သူတို႔သည္ နတ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထား၏။ ဤစကားမွာ မိမိအား ပုဂၢိဳလ္စြဲၾကည္ညိဳမႈကို ဆန္႔က်င္ေသာ ဗုဒၶ၏စကား သို႔မဟုတ္ သဂၤါယနာတင္ ရဟန္းသံဃာ၏ စကားမျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္မွ သုတၱန္ပိဋကတ္ကို ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္ေသာ ဆရာတို႔၏ စကားျဖစ္ရေပမည္။ (ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ- ၃၃၄)

(ခ) ယေန႔ ျမန္မာဗုဒၶ၀ါဒီ လူထု၏ ဘာသာေရးနယ္ပယ္၌ အက်ံဴး၀င္ေသာ သရဏဂံုသံုးပါး၊ ဂါထာပရိတ္ ရြတ္ဖတ္မႈ၊ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ပူေဇာ္မႈ၊ ဘုရားေစတီ မြမ္းမံျပင္ဆင္မႈ စသည္တို႔သည္ မူလဗုဒၶ၀ါဒႏွင့္ အံမ၀င္ဘဲ မဟာယာန၀ါဒႏွင့္ ပိုမိုနီးစပ္ေၾကာင္း သတိျပဳသင့္ေပသည္။ (စာ- ၃၆၇)

ဤမွ်ဆိုလွ်င္ပင္ ဦးေအးေမာင္၏ ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ-စာအုပ္ႀကီးသည္ အဓမၼ၀ါဒမ်ားကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ထားေသာ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေလာက္ၿပီဟု ယူဆပါသည္။

(သူတို႔၏ ေရးသားခ်က္မ်ား မဟုတ္မမွန္ေၾကာင္း၊ ဘက္လုိက္ေသာ အျမင္မ်ား၊ အလ်င္စလုိ ေကာက္ခ်က္ခ်မႈမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုပါက “လူေသလူျဖစ္ ၀ါဒါႏု၀ါဒ၀ိနိစၧယ- (ေထရ၀ါဒစြယ္စံုက်မ္း)” စာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္႐ႈပါဟု ညႊန္းလိုပါသည္။)

“ရဟန္းတို႔၊ သူတစ္ပါးတို႔သည္ ငါ၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ၊ တရား၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ၊ သံဃာ၏ အျပစ္ကိုျဖစ္ေစ ေျပာၾကရာ၌

“ဤစကားသည္ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း မဟုတ္၊ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း မမွန္၊ စင္စစ္အားျဖင့္ ဤအျပစ္သည္ ငါတို႔၌ ထင္ရွားမရွိ” ဟု မဟုတ္သည္ကို မဟုတ္သည့္အတိုင္း သင္တို႔ ေျဖရွင္းရမည္။” (ဒီ။ ျမန္၊ ၁။၁၁။)

အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)

Read more ...