ဦးေက်ာ္ဟိန္းအား ေဟာၾကားအပ္ေသာ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္၏ တရားေတာ္ - ၁ -

''ၾကြပါ၊ ၾကြပါ၊ ဘယ္မွာသီတင္းသံုးသလဲ''
''ေမာ္လျမိဳင္မွာ တစ္ခါတစ္ေလ ပဲခူးမွာပါ''

''ဘယ္ေက်ာင္းမွာသီတင္းသံုးတာလဲ''

''ေမာ္လျမိဳင္မွာ မိုးမခေက်ာင္းပါဘုရား''

'' ဘယ္ဆရာေတာ္ျကီးဆီမွာလဲ''

''ဆရာေတာ္ဓမၼပါ----------၊ ငယ္ငယ္ရိွပါေသးတယ္ဘုရား၊ဆင္ျဖဴေက်ာင္းတိုက္----က်ဳိက္သလႅံဘုရားအေရွ့ဘက္'

"ေမာ္လျမိုင္ကို နွစ္ေခါက္ေလာက္ပဲ ေရာက္ဖူးတယ္။ က်ဳိက္သလႅံဘုရားေတာ့ မသိဘူး။ ဘယ္နွစ္ဝါရျပီလဲ''

'နွစ္ဝါျပည့္ေတာ့မယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္အျပီးဝတ္လိုက္တာ'

''ေကာင္းပါတယ္''

''ဘာမွကို မရိွေတာ့ဘူး၊ တပည့္ေတာ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူျဖစ္ရတံုးလူျဖစ္က်ဳိးနပ္ခ်င္တယ္ ၊လူ့ဘဝတံုးက
လုပ္လို့ရတာ အစြမ္းရိွသမွ်အကုန္ တျပည္လံုးကို အက်ဳိးျပဳတယ္ဘုရား၊ အခုရဟန္းဘဝေရာက္တယ္၊
ဘုန္းဘုန္းတို့ ေရွ့ကသြား၊ တပည့္ေတာ္တို့ ေနာက္ကလိုက္၊ ဘုန္းဘုန္းတို့ ဘုရားတရားေတာ္ေတြနဲ့ တပည့္ေတာ္
လူ့ဘဝတုန္းက ျကိုးစားအားထုတ္ထားတာနဲ့ ကိုက္ညီမကိုက္ညီ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြ
တပည့္ေတာ္ ဖတ္တယ္ဘုရား၊ ပုရာေဘဒသုတ္၊ အနတလကၡဏသုတ္၊ ဓမၼစျကာ၊ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ပထမတဲြ၊
ဒုတိယတဲြ၊ တပည့္ေတာ္ လူ့ဘဝတုန္းက အျကမ္းျဖင္း သေဘာေပါက္ထားတာ-- ဝါသနာပါလို့ဘုရား၊ ေနာက္ျပီး
လူ့ဘဝရဲ့ အဓိပါယ္ လူျဖစ္တုန္း ဘာလုပ္သင့္သလဲ၊ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ အသံုးခ်ျခင္လို့
ဆရာေတာ္ဘုရားေပါင္းမ်ားစြာ တပည့္ေတာ္လိုက္ေတြ႔ပါတယ္၊ ဆရာ ေတာ္ေျဖေလ၊ ေမးခြန္းေတြ
ေမးပါမယ္။ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္အားထုတ္ျကည့္တယ္၊ ဒီေန့ ဆိုရင္ တပည့္ေတာ္၏ မိတ္ေဆြ ဦးရဲထြန္း
အရင္တုန္းက ဦးခ်န္ထြန္း၊ေဒါက္တာဘေမာ္၊ သမက္ ---တပည့္ေတာ္ထက္ ၁ဝနွစ္ျကီးတယ္ဘုရား၊
အခု ၆၃ နွစ္၊ တပည့္ေတာ္ရဲ့ အသိုင္း အဝိုင္း တပည့္ေတာ္ရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ အသက္ေတြျကီးျပီးေတာ့
ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုယ့္ကိစၥေရာ သူမ်ားကိစၥေရာ မေက်တဲ့လူအမ်ားျကီးပဲ၊ တပည့္ေတာ္ကေတာ့
တပည့္ေတာ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ္တိုင္လည္းတာဝန္ေက်ခ်င္တယ္၊ ဆရာေတာ္ဘုရားတို့လုပ္ေနတာေတြ
တပည့္ေတာ ္ အရမ္းအားက်တယ၊္ တပည့္ေတာ္တို့ ပတ္၀န္းက်င ္လူ့အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ေပ်ာ္ေနျကတယ၊္
အဲဒါေတြ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒုကၡေတြေရာက္ေနျကတာ ၊ တပည့္ေတာ္ လူေတြနားလည္ေအာင္
လိုက္ေဆြးေနြးတာဘုရား၊ ဒါေပမဲ့ တပည့္ေတာ္မွာ ဘာအျပစ္ျဖစ္လဲဆိုေတာ့၊ ဘာဝါမွမရဘဲ သူက
ဘာေတြလုပ္မွာတံုးဆိုျပီး တပည့္ေတာ္ကို အျမင္မျကည္လင္ဘူးဘုရား၊ အဲဒါ ဆရာေတာ္ဘုရားဆီကို
တပည့္ေတာ္လာေလွ်ာက္တာပါ၊ တပည့္ေတာ္သိတာထားေတြ၊ ျကိုးစားအားထုတ္ထားတာေတြဟာ
ဆရာေတာ္ဘုရားတို့လို ဆရာေတာ္ဘုရားျကီးေတြ သိထားေအာင္လို့၊ လဲြေနလား၊ လာေလွ်ာက္တာ၊
တပည့္ေတာ္က အခုကေလးေတြကို အဓိကထားျပီး ျသကာသအဓိပါယ္ - တစ္ျကိမ္၊ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
ျသကာသမသိဘူးဘုရား၊ လူျကီးေတြလည္း မသိတဲ့အတြက္ ကေလးေတြလဲ မသိဘူး၊ တပည့္ေတာ္က
ဧရာဝတီတိုင္းက ေရႊဖလားကြ်န္းကို ေရာက္တယ္။ အဲဒီကေလးေတြ ရဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္က သူ့ကေလးေတြတဲ့
တျခားဘာသာက သိမ္းသြင္းျခင္းကို ခံလိုက္ရတယ္၊ ဟိုဘက္ ဘုရားက သိျကားလံုး ေကြ်းတယ္၊ ဒီဘက္ဘုရားက
ဘာမွလည္း မေကြ်းဘူး၊ အဲဒါဦးဇင္းျကီးကယ္ပါဦးလို့ ေျပာတယ္၊ အဲဒီတံုးကေတာ့ တပည့္ေတာ္
ရုပ္ရွင္ေလာကလူ့ဘဝတံုးက ေက်ာ္ဟိန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို နည္းနည္းအသံုးခ်လိုက္တယ္၊ ဟာ
ေက်ာ္ဟိန္းလာေနျပီဆို သူတို့လာတယ္ တပည့္ေတာ္ ျသကာသ ရွင္းျပတယ္။ တပည့္ေတာ္ ေလ့လာရွာေဖြထားျပီး
သိသေလာက္ ျပီးေတာ့မွ ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး၊ အဲဒီရပ္ျပစ္ရွစ္ပါးထဲက တပည့္ေတာ္က ဆရာေတာ္ ဦးဝိစိတၲသာရာဘိဝံသ
သက္ေတာ္ထင္ရွားရိွစဥ္က တပည့္ေတာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားကို သြားေလွ်ာက္တယ္၊ ဆရာေတာ္ဘုရားတို့က
နိဗၺာန္အေျကာင္း သိပ္ေျပာတယ္၊ နိဗၺာန္ဆိုတာရိွသလား ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားေရာက္ဖူးလား၊ ဘယ္နားမွာတံုး
တပည့္ေတာ္သြားခ်င္တယ္၊ လိုက္ပို့ေပးပါ၊ 'မင္းဟာ ငါတို့ဗုဒၶကိုလာတိုက္ခိုက္တာလား၊' ဟုတ္ပါဘူးဘုရား၊
တပည့္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ အစစ္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ဗုဒၶဘာသာအစစ္ဆိုတာ ဘာလုပ္ရတာလဲ၊ေနာက္ ကေလးေတြကို
အဲဒီကေန ကိုယ့္အေျကာင္းကို စေျပာတာ၊ သူက တပည့္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာတုန္းဆိုေတာ့ 'မင္းကမျမင္ဘူးတာနဲ့
မရိွဘူးေျပာရေအာင္ ရိွတာကို သိတဲ့အသိဥာဏ္ မင္းမွာဘယ္ေလာက္ရိွလို့လဲ၊' အဲဒီမွာတရားေတာ္ေတြကို
သိနားလည္ခ်င္လို့ ျကိုးစားအားထုတ္တယ္ဘုရား၊ စာဖတ္လို့ သိတာထက္ အဲဒီစာထဲမွာပါတာကို
ကိုယ္တိုင္က်င့္ျကည့္တဲ့အခါ ေနာက္ထပ္သိတာ၊ အဲဒါ တပည့္ေတာ္ အခု ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ
ဦးဇင္းေက်ာ္ဟိန္းဆိုျပီး လာပါဦးဗ်ာဆိုျပီး တပည့္ေတာ္ ေဆြးေနြးတာ၊ ပလႅင္ေပၚမွာထိုင္ျပီး
တရားေဟာတာမဟုတ္ဘူး၊ ေဆြးေနြးတာ၊ ဒကာတို့ ဒကာမတို့ တစ္ေန့တစ္ေန့စိတ္ဒုကၡေရာက္တဲ့အခိ်န္
စိတ္သက္သာတဲ့အခိ်န္ ဘယ္အခိ်န္ပိုမ်ားလဲ တပည့္ေတာ္က ေမးတယ္၊ စိတ္ဒုကၡေရာက္တဲ့အခိ်န္ ပိုမ်ားတယ္တဲ့၊
အဲဒါကို ဦးဇင္းေဆြးေနြးျကည့္မယ္၊ ကိုယ္စိတ္ကို ဒုကၡေပးေနတာ ကိုယ္ေတြးေနတဲ့ အေတြးေျကာင့္
မဟုတ္ဘူးလားလို့၊ မျဖစ္ေသးတာေတြစဥ္းစားတယ္၊ ျဖစ္ျပီးတာေတြျပန္မရနိုင္မွန္း သိရဲ့သားနဲ့
စဥ္းစားတယ္၊ ဒုကၡအေရာက္ခံေနတာမဟုတ္ဘူးလား၊ အခု ပစၥဳပၸန္တဲ့တဲ့မွာ ကိုယ္စိတ္ကိုထားနိုင္ရင္
သက္သာလိမ့္မယ္၊ သူတို့နားလည္နိုင္တဲ့ စကားေတြနဲ့ တရားေတြကို တပည့္ေတာ္ေဆြးေနြးပါတယ္ဘုရား။
အဓိကကေတာ့ ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ကို ပစၥဳပၸန္မွာထားနိုင္ရင္သက္သာမယ္လို့ သူတို့ကို ေက်းဇူးဆပ္တဲ့သေဘာ။
တပည့္ေတာ္ ၄၁ နွစ္ သရုပ္ေဆာင္မႈကိုအားေပးခဲ့တဲ့ ပရိသတ္ကိုေက်းဇူးျပန္ဆပ္တယ္၊ တျခား ေတာ့ဘာမွ
မဟုတ္ဘူး၊ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ့ ပညာဂုဏ္နဲ့ တပည့္ေတာ္အခုေလွ်ာက္တာ၊ ဘုရားစကားနဲ့ လဲြေနလား၊

- ''ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားတယ္ဆိုတာ ထားပံုထားနည္းေလးေကာ ေျပာေသးလား၊

''ေျပာတယ္ဘုရား၊ အဲေတာ့ ဦးဇင္းျကီးကဘယ္လိုလုပ္တံုး ဦးဇင္းျကီးကိုယ္စိတ္ကို ေစာင့္ျကည့္တယ္၊
ေစာင့္ျကည့္တဲ့အခါ ခနၶာရိွရင္ ပစၥည္း ၆ ခုကေန ကိုယ္ကို တလွည့္ျပီးတလွည့္ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ဆက္တိုက္ကို
ဝင္တာ၊ သိမွန္းသိတာက စတယ္၊ ကို ဝင္တာ ဝင္မွန္းသိတယ္၊ သိလိုက္တဲ့အခိ်န္မွာ လက္မခံဘူး၊
ျပန္ထြက္သြားတာ သဘာဝျဖစ္ေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ မသိဘဲနဲ့ လက္ခံလိုက္တဲ့အခါမွာ သူတို့ကကိုယ့္စိတ္မွာ
ျဖစ္ခြင့္ရသြားျပီး ကိုယ့္စိတ္ကိုနိွပ္စက္တာ၊ အဲေတာ့ အဲဒီအာရံု ၆ ပါးေျကာင့္ ဝင္လာတာေတြကို သတိထားျပီး
ကိုယ့္စိတ္ ကိုပစၥုပၸန္တည့္တည့္ထားနိုင္ရင္ အဲဒီအာရံုေပါင္းမ်ားစြာဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို ........ အေလ့
အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္၊ ဝင္လာေပမယ့္ သူဟာသူျပန္ထြက္သြားတယ္၊ အဲဒီလိုဆိုရင္ သက္သာမယ္၊
ဒါေပမယ့္ အဲဒီသက္သာ .....လုပ္နိုင္ရင္ခဏပဲ၊ ဆက္တိုက္လုပ္နိုင္ရင္ ..........ျမတ္စြာဘုရား
ေနာက္ဆံုးေဟာျကားေတာ္မူတဲ့ အပၸမာေဒနသမၸေဒထ- မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ဆိုတဲ့စကား အဓိပၸာယ္ကို
တပည့္ေတာ္တို့က လူ့ဘဝမွာအျကာျကီး နွစ္ေပါင္း ၆၁-နွစ္ေနခဲ့တာ၊ တပည့္ေတာ္ကို အားေပးတဲ့သူေတြကလည္း
အဲဒီအသက္အတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့မေပါ့မဆ မေမ့ျခင္းဟာ သတိပဲ၊ သတိကို အထူးတလယ္ တပည့္ေတာ္
သူတို့နားလည္ေအာင္ေျပာပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္က သတိျကီးစြာ ထားပါ၊ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ
အမွတ္တမဲ့ေနေနတဲ့စိတ္ေတြကို သတိစိတ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲတာ၊ သူတို့နားလည္တယ္၊
သူတို့သေဘာေပါက္တယ္၊ အဲဒါကို ဆရာေတာ္ဘုရား ကိုေလွ်ာက္တာ၊

''ပစၥဳပၸန္ထားဆိုတာ ေျပာေတာ့ေတာ့လြယ္တာေပါ့ေနာ္၊ အာရံုကိုေတာ့
နွစ္မ်ဳိးျကည့္ရမယ္၊ အာရံုတိုင္းကို ပုတ္ထုတ္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊''

''မွန္ပါ့ဘုရား''

''ဝင္လာတဲ့အာရံုက အာရံုေပၚမွာမူတည္ျပီးေတာ့စိတ္ျဖစ္ပံုက ၂ မ်ဳိးရိွတယ္၊ ဆိုပါေတာ့
မ်က္စိရိွလို့ ျမင္စရာေတာ့ျမင္မွာေပါ့ေနာ္၊ ျမင္စရာအာရံုသည္ ျမင္လာသည့္အာရံုသည္
လိုခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ (desirable object) ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ္အဖို့မွာေနာ္ ၊ နွစ္သက္စရာ
အာရုံျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ မႏွစ္သက္စရာ မုန္းတီးစရာ အာရုံျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဘာမွ်မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကုိယ္က၊
အာရံုရဲ့သေဘာကို ေတြေဝစရာအာရံုျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္၊ တစ္ခုကေတာ့ လိုခ်င္စရာအာရံုနဲ့
မုန္းတီးစရာလို့၊ အာရံုနွစ္ခု ဝင္လာနိုင္တယ္၊ အဲေတာ့ ဝင္လာတဲ့အခါ ဘယ္အာရံုပဲဝင္ဝင္
အဓိကိကကေတာ့ ကိုယ္ရဲ႔အတြင္း အဇၥ်တၱက ထုိအာရုံေပၚမွာ ဆင္ျခင္သုံးသပ္တဲ႔ ေယာနိေသာမနသိကာရ
နဲ့ ၊ အေယာနိေသာ မနသိကာရ လို့နွစ္ခုရိွတယ္၊ နွစ္သက္စရာ အာရံုေလးကို ျကည့္ျပီးေတာ့ 'ဟာ
နွစ္သက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ' လို့ဆိုလို့ရိွရင္ ဒီအေတြးေျကာင့္ ေလာဘျဖစ္လာတယ္၊
မနွစ္သက္စရာအာရံုဆိုလို့ရိွရင္ 'အို မုန္းစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ အာရံုျကီးပဲ၊ ငါမျကိုက္တာျကီးပဲ'လို့
အဲဒီအာရုံေပၚမွာ အဲဒီလုိ ႏွလုံးသြင္းလိုက္မယ္ဆိုလို့ရိွရင္ ေဒါသျဖစ္လာတယ္၊ အာရံုရဲ့ သဘာဝ
အစစ္အမွန္ကို မသိလိုက္လို့ရိွရင္လဲဘဲ ေတြေဝမႈဆိုတာ ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္သနၲာန္မွာ
ဘာထူေထာင္ရမလဲဆိုလို့ရိွရင္ ဘယ္အာရံုပဲလာလာ ေယာနိေသာ မနသိကာရ ထားနိုင္ဖို့ပဲ၊
အဲဒါကိုေလ့က်င့္တာပါ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ၊ ေယာနိေသာမနသိကာရထားရမယ္၊
နွစ္သက္စရာအာရံုကို ေတြ့လိုက္တဲ့အခါမွာလဲဘဲ ေလာဘမျဖစ္ေအာင္ထိန္းရမယ္ေနာ္၊
မုန္းတီးစရာအာရံု ေပၚလာရင္လည္းေဒါသမျဖစ္ ေအာင္ထိန္းပါ၊ နွစ္သက္စရာလဲမဟုတ္ဘူး၊
မုန္းတီးစရာလဲမဟုတ္ဘူး။ အာရံုရဲ့ သဘာဝကို ေတြေဝစရာ အာရံုဝင္လာလို့ရိွရင္လဲဘဲ
အာရံုရဲ့သဘာဝကိုအမွန္သိေအာင္ ျကိုးစားရမယ္၊ ေမာဟမျဖစ္ေအာင္ပါ ထိန္းပါ။ အဲဒီလို
ထိန္းလိုက္တဲ့ အေလ့အက်င့္တစ္ခုက ကမၼဌာန္းတရား အားထုတ္တာပဲ၊ ဆိုလိုတာက သတိဆိုတဲ့ဟာ
ထားလိုက္သည့္အတြက္ေျကာင့္ နွစ္သက္စရာ အာရံုကိုနွစ္သက္စရာအာရံု၊ မနွစ္သက္စရာအာရံုကို
မနွစ္သက္စရာအာရံုလို့ သတိထားတတ္လာျပီးဆိုတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေနာက္က ဆင္ျခင္ဥာဏ္ဆိုတဲ့
သမၸဇညတရား လိုက္လာတာေပါ့ေနာ္၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ဆိုတဲ့ သမၸဇညတရား လိုက္လာတဲ့အခါမွာ
ေကာင္းတဲ့အာရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းတဲ့ အာရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္သနၲာန္မွာ အကယ္၍ ေလာဘျဖစ္သြား
ရင္လဲ ျပန္ထိမ္းလိုက္နိုင္တယ္၊ ေျသာ္ ငါေလာဘျဖစ္သြားတယ္၊ ေဒါသျဖစ္သြားရင္လဲ
ျပန္ထိန္းလုိက္ႏုိင္တယ္၊ ေမာဟျဖစ္သြားလုိ႔ရွိရင္လဲျပန္ထိန္းလုိက္ႏုိင္တယ္၊ ဒါ႔ျပင္ ဣႆာ ၊ မစၧရိယ
ဘာညာျဖစ္ရင္လဲျပန္ထိမ္းလိုက္နိုင္တယ္။ အစမွာေတာ့မထိမ္းလိုက္နိုင္လို့ လြတ္သြားတာေတြ
အမ်ားျကီးရိွနိုင္တာေပါ့ေနာ္၊ ေနာက္တျဖည္းျဖည္းက်ေတာ့ ေလ့က်င့္ပါမ်ားတဲ့ အခါက်ေတာ့
အာရံုကိုဖမ္းထိမ္းလိုက္နိုင္ျပီ ဆိုလို့ရိွရင္ နွစ္သက္စရာအာရံုကိုလည္း နွစ္သက္မႈဆိုတဲ့
ေလာဘမျဖစ္လာေတာ့ဘူး၊ မုန္းတီးစရာ အာရံုေပၚမွာလဲ ေဒါသျဖစ္မလာေတာ့ဘူး၊
အာရံုကိုျမင္ရင္ျမင္တဲ့အဆင့္ ေလာက္မွာဘဲထားတယ္၊ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းနွစ္ခုကို
တားဆီးထားနိုင္တယ္၊ ျမတ္စြာဘုရားက မာလုက်ပုတၲ ကိုေဟာခဲ့တာရိွတယ္၊ ဗာဟိယဒါရုစိယ
ကိုလည္း ေဟာခဲ့တာရိွတယ္၊ ဒိေဌ ဒိဌမတၲံ- ေပါ့ေလ၊ ေသခ်ာစဥ္းစား ျကည့္ရင္ စိတ္က
ျမန္လြန္းအားျကီးလို့ လူေတြဟာျမင္ျမင္ျခင္း ေလာဘျဖစ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ေတြးလိုက္တာ၊
ျမင္တဲ့အာရံုေပၚမွာ လိုခ်င္စရာေကာင္းလိုက္တာဆိုတဲ့ အေတြးေပၚမွာ ေလာဘျဖစ္လာတာ၊
အဲဒီေနရာမွာဖမ္းထိမ္းနိုင္လိုက္ ျပီဆိုလို့ရိွရင္ ျမင္စရာအာရံုနွင့္ပတ္သက္ျပီး ေလာဘဆိုတာ
မလာေတာ့ဘ့ဘူူးး၊ ေဒါသဆိိုုတုတာလဲ မလာေတာ့ဘ့ဘူူးး၊ အဲဒီ အဆင့့္္ေ့ေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င္႔ႏုိင္ျပီဆုိရင္ေတာ႔
ပစၥဳပၸန္ က်က်ထားတယ္လို့ ေခၚတာေပါ့ေနာ္၊ ဒါလဲပဲ ေျပာရတာေတာ့ အင္မတန္လြယ္တယ္၊ စိတ္က
အျမဲတမ္း အာရံုတစ္ခုနဲ့ ေတြတဲ့အခါ အေလ့အက်င့္ရေနတဲ့အတြက္ ဖ်ပ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ဆို ျဖစ္သြားလို့
ကိုယ္ကအျမဲတမ္း ေနာက္က်တာခ်ည္းပဲ၊ ပုထုဇဥ္ေတြအေနနဲ့အျမဲတမ္း ေနာက္က်တယ္၊
ေနာက္က်မွျပန္ထိမ္းနိုင္တယ္၊ စိတ္အစဥ္နဲ့ေျပာမယ္ဆိုရင္ လက္ဖ်စ္ တစ္တြက္အတြင္းမွာ
ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္၊ မီးစက္ဝိုင္း ဥပမာ နဲ့ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါဟုတ္တယ္၊
အင္မတန္လွ်င္ျမန္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အဝိုင္းျကီးလို့ထင္ရတယ္၊ သို့ေသာ္ အေပၚေရာက္တဲ့အခါ
ေအာက္မွာမရွိဘူး ေသခ်ာတယ္။ အလြန္လွ်င္ျမန္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဖမ္္းထိန္းဖုိ႔ဆုိတာ သာမန္ပုဂၢဳိလ္ေတြအဖုိ႔
အလြန္ပဲခဲ႔ယဥ္းပါတယ္၊ ျဖစ္လုိက္တာနဲ႔ ျဖစ္ျပီးသြားျပီ အကုန္လုံးဟာ လြန္သြားျပီ၊ အဲေတာ့ ပထမမွာ
သူက တပည့္ေတာ္တို့ ကိေလသာကိုဖယ္ရွားဖို့အတြက္ အဆင့္သံုးဆင့္ သတ္မွတ္ထားတယ္၊
အဆင့္သံုးဆင့္ကို က်င့္စဥ္သံုးရပ္အေနနဲ့ ျမတ္စြာဘုရား သတ္မွတ္ထားတယ္၊ ကိေလသာ
အဆင့္သံုးဆင့္ဆိုတာ ဒါ သူက သူ့သဘာဝပဲ၊ ပထမေပၚလာတဲ့ အဆင့္ေပါ့ေနာ္၊ ပထမအတြင္းထဲမွာ
ရိွိေနတဲဲ့့အ့အဆင့့္္၊့၊ အခုေခတ္ ေဆးပညာနဲဲ့့ ေျပာရင္ Positve- ေပါ့၊့၊ ေရာဂါ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။
Posibility - မျဖစ္ေသးဘူး အဲဒါက။ ျဖစ္နိုင္တဲ့ အေနအထား ရိွတဲ့အဆင့္၊ ျဖစ္လာတဲ့အဆင့္၊
မီးဆုိလုိ႔ရွိရင္ မီးျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အေနအထား၊ မီီးးေတာက္လာတဲဲ့့အဆင့့္္ ေတာက္ျပီး ေလာင္က္ကြ်မ္္းးတဲဲ့့အ့အဆင့့္္၊
သံုးဆင့့္္ ရွိတာေပါ႔ေနာ္၊ ကိေလသာမွာလည္းပဲ အဲဒီ Positve- လိိုုု့့ ဆိိုုတဲဲ့့ ျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အေနအထားရိွိွတဲဲ့့
အဆင့္ကို သူက အနုသယလို့ ေခၚတာေပါ့၊ အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လို့ ဘြားကနဲ့ ျဖစ္လာျပီဆိုလို့ရိွရင္
ပရိယဌာနလို့ ေခၚတယ္၊ သူက မီးေတာက္လာတဲ့အဆင့္၊ ေတာက္လာလို့ သူ့ရဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကို
ေလာင္ကြ်မ္းတဲ့အဆင့္ကို ဒါ ဝီတိကၠမ-လို့ ေခၚတာေပါ့။ ဘယ္ကိေလသာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက
ဒီအဆင့္သံုးဆင့္နဲ့ လာတာေပါ့ေနာ္၊ အဲဒီအဆင့္သံုးဆင့္ကို ပထမအဆင့္က ေလာင္ကြ်မ္းတယ္ဆိုတဲဲ့့အဆင့့္္ကိိုု
ဘာနဲဲ့့ ဖမ္္းထိန္းရတုန္းဆိိုု ကုိယ္က်င္႔သီလန႔ဲ ဖမ္းထိန္းလုိက္တယ္။ ကုိယ္က်င္႔သီလကိိုု
ျဖည့္က်င့္ျခင္းျဖင့္ ဒီေလာင္ကြ်မ္းတယ္ဆိုတာ မျဖစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းတာ။ ဘာကို ခ်ဳပ္တည္းလဲဆိုလို့ရိွရင္
ကာယကံမႈကို ခ်ဳပ္တည္းလိုက္တယ္၊ ဝစီကံမႈကို ခ်ဳပ္တည္းလိုက္တယ္၊ အမ်ားကို
သိသိသြြားေအာင္ လုပ္တဲဲ့့အ့အဆင့့္္ေ့ေတြ အမ်ားနဲဲ့့ ပတ္သက္တဲဲ့့ အဆင့့္္ေ့ေတြက ဝစီကီကံနဲဲ့့ ကာယကံပဲ။ ဒီႏွစ္ခုဟာ
အျမင္ျဖစ္သြားျပီေပါ့ေနာ္၊ အေျပာေျပာလိုက္ျပီ၊ ဥပမာ- နွစ္သက္စရာ အာရံုဆို 'ဟာ လွလိုက္တာ'
လို့ဆိုရင္ ဝစီကံ ျဖစ္သြားျပီးေပါ့၊ လွလို့ ရဖို့ျကိုးစားလိုက္ရင္ ကာယကံ ျဖစ္သြားျပီေပါ့၊
အဲဒီအဆင့္နွစ္ဆင့္ကို ကိုယ္က်င့္သီလနဲ့ ထိန္းလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲက ဘယ္လို လိုခ်င္လိုခ်င္
လုိခ်င္တယ္လုိ႔ မေျပာမိေအာင္ လွလုိ္ကတာလုိ႔ မေျပာမိေအာင္ ဝစီကံကိိုု ထိန္းလုိက္တယ္၊ ျကိိုုးစားျခင္္းး
မျပဳမိေအာင္ ကာယကံကိုထိန္းလိုက္တယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.........

Read more ...

နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ပါရမီႏွင့္ လူေလာကယႏၲရား

ဖုိရမ္တစ္ခုတြင္ ဘာသာေရးသည္ လူေလာက ယႏၲာရားကုိ လည္ပတ္ဖုိ႔အတြက္ အေထာက္အကူမျပဳႏုိ္င္ေၾကာင္းႏွင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းသာ အားလံုးလုပ္ၾကမည္ဆုိပါက ေလာကယႏၲရား ရပ္တန္႔သြားမည္ဟု တင္ျပထားသည္ကုိ ျပန္လည္ေျဖရွင္းေသာအားျဖင့္ သည္ေဆာင္းပါးကို တင္ျပပါသည္..

အပါဒါနအ႒ကထာမွာ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ဦး နိဗၺာန္ရရွိေရးအတြက္ အေျခခံအခ်က္ႏွစ္ခ်က္လိုေၾကာင္း ရွင္းထားပါသည္...

၁။ မိမိလိုလားေတာင့္တသည့္ ေဗာဓိဉာဏ္ေတာ္ျမတ္ကုိ ဆုေတာင္းပန္ထြာျခင္း ပတၳနာ

၂။ ေဗာဓိဉာဏ္သုိ႔ ေရာက္ေအာင္ ေရွးရႈးသယ္ေဆာင္ေပးသည့္ ပါရမီတရားအေပါင္း အဘိနီဟာရ

တခါထပ္ၿပီ အဘိနီဟာရဆုိတာ ဘာလဲဆုိေတာ့

၁။ အဓိကာရ ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္ရွိျခင္း

၂။ မိမိေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ေဗာဓိဉာဏ္ေတာ္ျမတ္ကို လုိလား ေတာင့္တသည့္ ဆႏၵဓာတ္ ျပင္းျပျခင္း

သည္လုိဆုိရင္ ပါရမီ ျပည့္စံုသည္ မည္သည္။ (အပါဒါန၊႒၊၁၊၁၅၈)

အဓိကာရေကာင္းမႈဆုိတာ....

ပရိယတၱိ.. ဘုရားစကားေတာ္မ်ားကုိ သင္ယူျခင္း။ ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္ျခင္း
သဝန.... အရုိအေသအေလးျမတ္ျပဳ၍ အလြန္လိုလားသည့္စိတ္ျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ နာၾကားျခင္း
ပရိပုစၧာ... ခက္ခဲနက္နဲ႕ေသာ ပုဒ္တုိ႔ကုိ သင္ယူျခင္း။ တနည္း အ႒ကထာကုိ သင္ယူျခင္း.
ပုဗၺေယာဂ.. ေရွးေရွးဘုရားရွင္တုိ႔ ထံမွာ သခၤါရုေပကၡာဉာဏ္တုိင္ေအာင္ ဝိပႆနာ အားထုတ္ဖူးျခင္း..

ထုိအဓိကာရေကာင္းမႈတုိ႔ကုိ
သာဝကသံုးမ်ဳိးတြင္ ၁။ အဂၢသာဝကတုိ႔သည္ တစ္သေခၤ်နဲ႕ ကမ႓ာတစ္သိန္း...
၂။ မဟာသာဝကတုိ႔သည္ ကမ႓ာတစ္သိန္း
၃။ ပကတိသာဝကတုိသည္ အဘိနီဟာရျပည့္စံုလံုေလာက္သည့္ ဘဝတုိ႔ ပတ္လံုး... ပါရမီတရားအေပါင္းကုိ ျဖည့္က်င့္ရပါသည္..

သုိ႔ေသာ္လယ္တီဆရာက သာဝကပါရမီဉာဏ္အရာမွာ အဓိကာရေကာင္းမႈအရ

၁။ ဝိဇၨာမ်ဳိးေစ့
၂။ စရဏမ်ဳိးေစ့ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးပင္ ဆုိလိုေၾကာင္း ပါရမီ ဒီပနီတြင္ ရွင္းလင္ထားပါသည္..

ဝိဇၨာမ်ဳိးေစ့အရ ဝိဇၨာရွစ္ပါးတြင္ ပါဝင္ေသာ ဝိပႆနာဉာဏ္ကုိ ဆုိလိုေပသည္.. ဝိပႆနာဉာဏ္သည္ အဓိကာရကုသုိလ္ပါရမီ မ်ဳိးေစ့ပင္ျဖစ္သည္..

တဖန္ စရဏတရား (၁၅)ပါးတြင္ ဝိပႆနာဉာဏ္ (ပညာ)လည္း ပါဝင္ေပသည္.. ဝိပႆနာသည္ စရဏတရားလည္း မွန္၏။ ဝိဇၨာတရားလည္း မွန္ေပသည္.. ထုိ႔ေၾကာင့္ ဝိပႆနာသည္ နိဗၺာန္ကုိ လိုလားလ်က္ရွိေသာ သူေတာ္ေကာင္းသည္ အတိတ္ဘဝ၊ ယခုဘဝ၌ ဝိပႆနာအဓိကာရေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ျဖည့္က်င့္ရေပမည္..

စရဏတရားသည္ လက္ေျခႏွင့္ တူၾက၏။ လက္ေျခရွိက အလုိရွိရာ ျပဳႏုိင္သကဲ့သုိ႔ စရဏပါရမီသည္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း သူေတာ္ေကာင္းတရားကုိ ေဟာၾကားေပးႏုိင္မည့္ ဆရာေကာင္း မိဘေကာင္းစသည့္တုိ႔ႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳေအာင္ ပုိ႔ေဆာင္ေပမည္ျဖစ္သည္။
စရဏတရားဟူသည္ ဒါန(သီလ) အစရွီိေသာ တရားမ်ားျဖစ္ၾကသည္...

စရဏပါရမီေၾကာင့္ ဘုရားအစရွိေသာ ဆရာသမားေကာင္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေသာအခါ သစၥာေလးပါးနွင့္ စပ္ေသာ တရားစကားကုိ နားၾကားခြင့္ရပီ.. ဝိဇၨာမ်ဳိးေစ့ ပါရမီတရားမ်ားက ေဗာဓိဉာဏ္တုိ႔ေရာက္ေအာင္ အားေပးေထာက္ပံ့ၾကမွာ ျဖစ္ပါသည္...


ထုိ႔ေၾကာင့္အဆံုးအႏၲိမပန္းတုိင္ကုိ သြားရန္ အေျခခံအာျဖင့္ မူႏွစ္ရပ္လုိအပ္ပါသည္.. နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ားကုိ ေဟာၾကားေပးႏုိင္ေသာ ဆရာသမားနဲ႕ ေတြ႕ရန္လိုသည္.. ထုိအေျခအမ်ဳိးရရန္ စရဏပါရမီ ျပည့္စံုလုံု႕ေလာက္ရေပသည္.. သုို႔ရာတြင္ ထုိအေျခအေနမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာတုိင္း၌ မရွိႏုိင္...
ထုိအေျခအေနမ်ဳးိနဲ႕ ၾကံဳေသာ္လည္း အတိတ္ဓာတ္ခံ ဝိဇၨာပါရမီ ခ်ဳိ႕တဲ့ျပန္ကလည္း အဆံုးအႏၲိမပန္းတုိ္င္သည္ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေပၚမလာေပ..ဘဝတစ္ခုႏွစ္ခုေသာ္လည္းေကာင္း၊ဘဝမ်ားစြာေသာ္လည္း ေကာင္း ေစာင့္ဆုိင္းရေပသည္...

ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရပင္လွ်င္ ဗုဒၶဘာသာပင္ ျဖစ္လင့္ကစား အဆံုးအႏၲိမပန္းတုိင္တုိ႔ ေရာက္ရွိဖုိ႔ရန္ ျပည့္စံုလံု႕ေလာက္ေသာ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ဖုိ႔ မလြယ္ကူေၾကာင္း သိသာသည္.. ထို႕ေၾကာင့္ အဆံုးအမပန္းတုိင္ကုိ ဗုဒၶဘာသာတုိင္း ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ေပ.. အနည္းငယ္မွ်ေသာ သူတုိ႔သည္သာလွ်င္ နိဗၺာန္သုိ႔ ရၾကသည္ဟု ဆုိၾကေပသည္...

အဆံုးအမပန္းတုိင္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ္လည္း လူေလာကစက္ရႏၲယားကား လည္ပတ္ေနမည္သာျဖစ္ပါသည္.. ဥပမာ.. နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းလမ္းေၾကာင္းေပၚသုိ႔ ေရာက္ရွိေနေသာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား. စစ္သူၾကီးမ်ား. သူေဌးသူၾကြယ္မ်ား မင္းညီမင္းသားမ်ား သာမာန္အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား... မ်ားစြာရွိခဲ့ပါသည္။ ထုိသူတိုိ႕သည္ မိမိတုိ႔၏ လူ႔အသုိင္းအဝန္း၏ အက်ဳိးစီးပြားကို ေဆာင္ရြက္ျမဲ ေဆာင္ရြက္ၾကပါသည္..ေလာကယႏၲရားကုိ လည္ပတ္ျမဲ လည္ပတ္ၾကပါသည္.. ငါတုိ႔သည္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားမ်ား အားထုတ္ေနပါသျဖင့္ လူေလာကီအလုပ္မ်ား မလုပ္ၾကဟူ၍ကား မဟုတ္.. နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အေျခခံက်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့ သီလက်င့္စဥ္ပုိင္း`၌ပင္လွ်င္ အလွဴဒါနမ်ား.. သားသမီး က်င့္ဝတ္၊ မိဘက်င့္ဝတ္၊ ဆရာက်င့္ဝတ္မ်ား မဂၤလသုတ္လာ လူမႈေရးက်င့္ဝတ္မ်ား.. ၾကီးပြားတုိးတက္ေရး တရားမ်ားသည္.. လူ႕ေလာက ယႏၲရား လည္ပတ္ေၾကာင္း တရားမ်ားျဖစ္ၾကသည္..

အဆံုးအႏၲိမပန္းတုိ္င္ကုိ ေရာက္ရွိေသာမူၾကသည္ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္ၾကီးမ်ားပင္လွ်င္ ေလာကအက်ဳိးစီးပြားကို ေဆာင္ရြက္ၾကေသးသည္ဆုိလွ်င္ အဆံုးအႏၲိမပန္းတုိင္းတုိ႔ ေရာက္ရန္ က်င့္ဆဲသူမ်ားမွာ အဘယ္မွာလွ်င္ ေလာကယႏၲရားကုိ မလည္ေစဘဲ ရွိပါအံ့နည္း....

ျမတ္ဗုဒၶကုိသာလွ်င္ ၾကည့္မည္ဆုိပါက က်င့္ဆဲကာလ၌သာ မိမိကုိယ္တုိင္ ကိေလသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေရွးဦးစြာ ၾကိဳးစားေတာ္မူသည္.. ကုိယ္တုိင္လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူၿပီးေသာအခါ (၄၅)ဝါတုိင္တုိင္ မနားမေန ေလာကအစီးအပြားကို ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့သည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္သည္..
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာေရးမွ လြတ္ကင္းေနသူမ်ားသာလွ်င္ လူ႔ေလာက အင္ဂ်င္မ်ားကို လည္ပတ္ေနသည္ ဟူေသာ အဆုိမွာ မွန္ကန္မႈ မရွိခဲ့ရပါ....

လူ႕ေလာက အင္ဂ်င္မ်ားကုိ လည္ပတ္ဖုိ႔ရန္ အေျခခံအားျဖင့္ နွလံုးသားေကာင္းဖုိ႔လည္း လုိတယ္. အသိပညာရွိုဖုိ႔လည္းလုိပါသည္.. အသိပညာသာရွိပီ ႏွလံုးသားမေကာင္းပါက လူ႕ေလာကကုိ အႏၲရာယ္ျပဳႏုိင္ပါသည္.. ထိုအခါဘာသာေရးက ႏွလံုးသားေကာင္းေအာင္ သြန္သင္၍ လူ႔ေလာက အင္ဂ်င္မ်ားကုိ ေကာင္းမြန္စြာ လည္ပတ္ေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္းတင္ျပလိုက္ရေပသည္..

Read more ...

ဘုရားလည္း ပ႒ာန္းရြတ္သည္ဆိုျခင္း

တခါက ရွင္ဥပဂုတ္ေဖါင္ မ႑ပ္တခု၌ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲက်င္းပရန္ ေလာ္စပီကာျဖင့္ အလႈခံပါ၏။
ထိုေပာာေျပာအလႈခံသူ ပုဂၢဳိလ္တဦးက ေလာ္စပီကာမွ ( လိုသည္ထက္ပိုေသာ ) က်ယ္ေလာင္မႈျဖင့္ ေပာာေျပာရာတြင္
'' ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ရွင္ႀကီးေဂါတမသည္ပင္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးကို ရြတ္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ ေရာင္ျဖည္ေတာ္ေျခာက္ျဖာ ကြန္႔ျမဴးခဲ႔ရပါသည္ ''ပာု ေပာာေျပာသံၾကားရပါ၏။

မွားေလစြတကား။

ဘုရားျမတ္စြာသည္ ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ကို အႏုလံု ၊ ပဋိလံု ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေတာ္မူျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
မရြတ္ဖတ္ပါ။ ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္သည္လည္း ရြါတ္ဖတ္ရန္သက္သက္မပာုတ္ပါ။
ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ သာသနာေတာ္သည္လည္း '' အရြတ္ '' သာသနာမပာုတ္ပါ။
ဆင္ျခင္က်င့္ႀကံပြားမ်ားရေသာ သာသနာျဖစ္ပါ၏ ။ ။

သုႏၵရ၀င္း (ေခ်ာင္းဦး)
ဓမၼရံသီ၊ ၂၀၀၂ ၊ ဧၿပီလ

Read more ...

ဘုရားကိုမွားသည္ပာု စြပ္စြဲျခင္း

တစ္ခါက အသင္းတစ္ခု၏ ေဆြးေႏြးပြဲ၌ အသင္းလူႀကီးတဦးက ေပာာေျပာေဆြးေႏြးရာတြင္
'' လူဆိုသည္မွာ အမွားႏွင့္မကင္းတတ္ၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ အမွားႏွင့္မကင္းၾကပါ။
ဘုရားရွင္ေတာင္ အမွားလုပ္ခဲ႔တဲ႔ သာဓကရွိပါေသးတယ္။
ဘုရားရွင္သည္ မွားယြင္းေသာ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ကို ေျခာက္ႏွစ္တိုင္တိုင္ မွားယြင္းက်င့္ခဲ႔ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္ '' ပာု
အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ႏွင့္ ေပာာေျပာေဆြးေႏြးပါ၏။

မွားေလစြတကား ။ ။

မွားယြင္းေသာ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ကို ဘုရားျမတ္စြာ မက်င့္ပါ။
ဘုရားမျဖစ္ေသးေသာ သိဒၶတၳသာလွ်င္ က်င့္ပါ၏။ သိဒၶတၳသည္ ဘုရားမပာုတ္ပါ။
ဘုရားသည္လည္း သိဒၶတၳမပာုတ္ပါ။ သိဒၶတၳသည္ ကိေလသာေခ်းညစ္ထည္း၏။
ဘုရားျမတ္စြာသည္ ကိေလသာကို ျမဴမႈန္မွ် ပင္မက်န္ေအာင္ စင္ၾကယ္ၿပီးျဖစ္ပါ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားျမတ္စြာသည္ မွားယြင္းမႈကို ျခြင္းခ်က္အားျဖင့္ပင္ မျပဳမက်င့္ေတာ့ပါ။
သတိထားေစခ်င္ပါသည္။

သုႏၵရ၀င္း(ေခ်ာင္းဦး)

Read more ...

ျဗာဟၼဏကမၼဝါဒႏွင့္ ဗုဒၡကမၼဝါဒ ျခားနားခ်က္

ျဗာဟၼဏကမၼဝါဒႏွင့္ ဗုဒၡကမၼဝါဒ ျခားနားခ်က္

စုဒိတက သခင္ျမတ္ဆိုင္က ''ယခုလက္ရွိ ဘာသာဆိုသည္မွာကား ဗုဒၶေဟာ ျဗာဟၼဏေဟာ ေဝဒေဟာ အေဟာသံုးမ်ိဳး စုေပါင္းကာ အားလံုး ပိဋကတ္တြင္ ပါဝင္ေနေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား ျဖစ္ပါသည္၊ သံသရာလည္ေစတတ္ေသာ တရားမ်ားျဖင့္ ႐ႈပ္ေထြးေနပါသည္ ဘုရား၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာဟူေသာ အယူကို လက္မခံပါ''ဟူ၍ ေခ်ပေျဖရွင္းထားသည္၊ ျဗာဟၼဏေဟာ ေဝဒေဟာဟု စကား၂-လံုး ထပ္၍ ဆိုသျဖင့္ သခင္ျမတ္ဆိုင္သည္ ျဗာဟၼဏတို႔၏ (Vedic System) ေဝဒက်မ္းဂန္လာ သေဘာတရား အစီအစဥ္ကို နားမလည္ေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။ ယင္း ေဝဒက်မ္းဂန္ အစီအစဥ္ဟူသည္မွာ-
(၁) ေဝဒသံုးပံု၊ တစ္နည္း ေလးပံု၊
(၂) ျဗာဟၼဏက်မ္း၊
(၃) အာရဏ်ကက်မ္း၊
(၄) ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္း -
ဟူ၍ အၾကမ္းစားအားျဖင့္ ေလးမ်ိဳးရွိသည္။

ေဝဒသံုးပံုဆိုသည္မွာ-
(၁) ရိဂ္ေဝဒ၊
(၂) ဆာမာန္ေဝဒ၊
(၃) ယဂ်ဳရ္ေဝဒ-
ဟူ၍ ျဖစ္သည္၊ ထိုတြင္ ရိဂ္ေဝဒသာ ပဓာနအက်ဆံုး ျဖစ္သည္၊ ယင္းရိဂ္ေဝဒတြင္ မီး, ေန, ဣႏၵ, ေသာမ, ဝ႐ုဏ, ပူရွန္ စေသာ နတ္ဘုရားမ်ား၏ တန္ခိုးအရွိန္အဝါကို ေဖာ္ျပခ်ီးက်ဴးျခင္း ဆုေတာင္းျခင္းမွ်သာ ပါရွိသည္၊ ဆာမာန္ေဝဒ ဟူသည္ ထိုရိဂ္ေဝဒထဲမွ ေကာက္ႏုတ္ေရြးထုတ္၍ မီးပူေဇာ္ရာအခါ၌ ရြတ္ဆိုရမည့္ ဂါထာ မႏၲန္မ်ား ေပါင္းထည့္ စီစဥ္ထားေသာ က်မ္း ျဖစ္သည္၊ ယဂ်ဳရ္ေဝဒ ဟူသည္မွာ ယဇ္ပူေဇာ္မႈႏွင့္ စပ္ေသာ အစီအစဥ္, ယဇ္ပူေဇာ္ရမည့္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္၏ ဂုဏ္အဂၤါ လကၡဏာ စသည္မ်ားကို အထူးေဖာ္ျပေသာက်မ္း ျဖစ္သည္၊ ေနာက္တိုးျဖစ္ေသာ အာထရ္ဗေဝဒဟူသည္မွာ ေရာဂါေဝဒနာလကၡဏာမ်ား ေဖာ္ျပျခင္း, ေဆးဝါးကုသျခင္း, အေဆာင္အဖြဲ႕မ်ား စီရင္ျခင္းစေသာ အတတ္ပညာမ်ား ထပ္မံျဖည့္စြက္လ်က္ အထက္ပါ ေဝဒသံုးပံုမွ ထိုက္သည့္အေလ်ာက္ ယူငင္သံုးစြဲလ်က္ စုစည္းစီစဥ္ထားေသာ က်မ္းမွ်သာ ျဖစ္သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုေဝဒသံုးပံု(ဝါ)ေလးပံုမွာ ဗုဒၶဝါဒထဲသို႔ အနည္းငယ္မွ်ပင္ ပါဝင္လာစရာ မရွိေပ၊ အေၾကာင္းမူကား ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ ေဝဒကို အလ်ဥ္းသင့္တိုင္း အႏွစ္သာရမရွိေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ေသာေၾကာင့္တည္း။

ျဗာဟၼဏက်မ္းဟူသည္မွာ ျဗဟၼာႀကီးကို အသက္သြင္း၍ ပဇာပတိ (=သတၱဝါတို႔၏သခင္), ဟိရညဂဗၻ(=ေရႊဥႀကီးထဲ၌ သေႏၶတည္လာေသာ တန္ခိုးရွင္), ဣႆရ(=အစိုးရသူ), ဝိနာယက(=သတၱဝါတို႔၏ အရွင္သခင္ ဦးေဆာင္ေရွ႕သြား) စေသာ စကားလံုးတို႔ျဖင့္ ေတြးေတာၾကံဆ၍ ရႏိုင္ေကာင္းေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္လ်က္ ကမၻာႀကီးကို ဖန္ဆင္းသူအေနျဖင့္ ေရးသား စီစဥ္ တီထြင္လာၾကေသာ က်မ္း ျဖစ္သည္၊ ေဝဒေခတ္တြင္ ကမၻာေလာကကို ဖန္ဆင္းသူဟူေသာ တန္ခိုးရွင္ မေပၚေသး၊ ယခု ျဗာဟၼဏက်မ္းကို စီရင္ေသာ ေခတ္က်မွ ဖန္ဆင္းသူ တန္ခိုးရွင္ဟူေသာ ဣႆရနိမၼာနေပၚလာသည္၊ ေဝဒႏၲက်မ္း၌ ေတြ႕ရေသာ ျဗဟၼန္ဟူေသာ Supreme Reality ေခၚ ပရမတတြ သေဘာကို ဤျဗာဟၼဏက်မ္း၌ နတ္ဘုရားအျဖစ္ ေတြ႕ရသည္၊ ဤျဗာဟၼဏေခတ္တြင္လည္း ဗုဒၶဓမၼတြင္ အက်ံဳးဝင္ႏိုင္ေလာက္စရာ မည္သည့္အခ်က္မွ် မပါရွိေပ၊ အေၾကာင္းမူကား ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ တိတၴာယတနသုတ္ (အံ၊ ၁၊ ၁၇၄) စေသာ သုတ္တို႔၌ ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒကို မိစၧာအယူဟု ႐ႈတ္ခ်ေတာ္မူခဲ့ေသာေၾကာင့္တည္း။

အာရဏ်ကက်မ္း ဟူသည္ကား ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္းမ်ား မေပၚမီ ေတာ၌ေန၍ မီးပူေဇာ္ေသာ ရေသ့တို႔၏ အေတြးအေခၚမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ သေဘာတရားေရးရာမ်ား စတင္ထုတ္ေဖာ္လာေသာ က်မ္း ျဖစ္သည္၊ ပထဝီ စေသာ ထူလသဘာဝ ႐ုပ္ၾကမ္းတရားမ်ား, စိတ္-မန စေသာ သိမ္ေမြ႕ေသာ သဘာဝတရားမ်ား, ေၾသာင္းဟုေခၚေသာ ျပဏဝ သေဘာတရားမ်ား ၃-မ်ိဳး ထုတ္ေဖာ္လာသည္၊ ထိုက်မ္းကို ေတာ၌ေနေသာ ရေသ့တို႔၏ လက္ရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာရဏ်ကက်မ္းဟု ေခၚသည္၊ ထိုက်မ္းပါ အေတြးအေခၚမ်ား၌ သိမ္ေမြ႕နက္နဲ ခက္ခဲေသာ အသိပညာမ်ား မပါလွေသး၊ ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္းမ်ား၏ အေျခခံ အစပ်ိဳးေလာက္ႏွင့္ ဇာတိဝါဒ ကမၼဝါဒ စေသာ အခ်က္အလက္မွ်သာ ပါဝင္သည္၊ သို႔ေသာ္ ေနာက္ေပၚ ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္းမ်ားကိုစသည္ျဖင့္ အထက္ပါ ျဗာဟၼဏက်မ္း အာရဏ်ကက်မ္းတို႔မွ လမ္းစကို ယူ၍ ခ်ဲ႕ထြင္ျပဳျပင္ထားေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုအာရဏ်ကက်မ္းလာ သေဘာတရားမ်ားႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒသေဘာတရားမ်ားကား ထန္းလ်က္ခဲႏွင့္ င႐ုပ္သီးကဲ့သို႔ မႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အရသာကြာျခား၍ ေနေပသည္၊ ယင္းသို႔ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶဓမၼ၌ ထိုက်မ္းလာ အဆိုအမိန္႔မ်ား ပါဝင္လိမ့္မည္ေလာဟု ေတြးေတာယံုမွားဖြယ္ပင္ မရွိေခ်။

ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္းဟူသည္ကား ယင္း Vedic System ေလးမ်ိဳးတြင္ ေနာက္ပိုင္းအက်ဆံုး ျဖစ္၍ အေတြးအေခၚမ်ားလည္း အေတာ္အထက္တန္းက်၍ နက္နဲလာေပသည္၊ ဆရာအနီးသို႔ နီးကပ္စြာ ခ်ဥ္းကပ္ထိုင္ေန၍ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဆြးေႏြးသင္ၾကားရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားဟူေသာ အဓိပၸာယ္အားျဖင့္ ဥပနိသာဒ(ဝါ)ဥပနိသွ်ာဒ္ဟု ေခၚသည္။

သွ်ံကရာက်ာရယ၏ အဆိုအားျဖင့္

''အလံုးစံုေသာ အက်ိဳးမဲ့ကို ျပဳတတ္ေသာ သံသရာကို ဖ်က္ဆီးတတ္ သံသရာ၏ အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ အဝိဇၨာကို ေလ်ာ့ရဲေစတတ္ ျဗဟၼာ့ထံသို႔ ေရာက္ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ ဥပနိသာဒ မည္သတတ္''၊ ယင္း ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္းမ်ားကို ယခုေခတ္ပညာရွင္မ်ား အသိအမွတ္ျပဳခ်က္အရ က်မ္းေပါင္း ၁၅ဝ-ခန္႔ရွိသည္ဟု သိရသည္၊ ယင္းတို႔တြင္ အခ်က္အလက္တင္ျပပံု ရွင္းလင္းျခင္း ေရွးက်ျခင္းဟူေသာ ႐ႈေထာင့္ျဖင့္ ဆယ့္ႏွစ္က်မ္း ဆယ့္သံုးက်မ္းခန္႔သာ ပညာရွင္မ်ား၏ ေလးစားျခင္းကို ခံရသည္၊ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ သဘာဝတၴပညာ ဒႆနဟူသမွ်တို႔၏ ေရေသာက္ျမစ္သဖြယ္ အထည္ကိုယ္အေနအားျဖင့္ တည္ရွိ၍ အတြင္းစိတ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေတြးေခၚမႈသမိုင္းတြင္ အိႏၵိယသားတို႔၏ လြန္စြာ အေရးေပးျခင္း ကမၻာ့ပညာရွိမ်ား ေလ့လာမွတ္သားျခင္း အသိအမွတ္ျပဳျခင္းကို ခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေတာ္အသင့္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာေပသည္၊ သို႔ရာတြင္ ဗုဒၶဓမၼႏွင့္ ႏိႈင္းစာလွ်င္ ေတာင္ပို႔ငယ္ႏွင့္ ဟိမဝႏၲာပမာ အကြာႀကီးကြာ၍ ေနသည္၊ ဗုဒၶဓမၼက်မ္းဂန္မ်ားထဲသို႔ ပါဝင္ေနသည္ဟု အရမ္းမဲ့စြပ္စြဲၾကေသာ အေနာက္ႏိုင္ငံ သမိုင္းပညာရွင္တို႔ႏွင့္တကြ ယင္းတို႔၏ေနာက္လိုက္ ဦးဥကၠ႒ ဆရာတပည့္တို႔သည္ မည္သည့္အခ်က္သည္ ျဗာဟၼဏဝါဒ, မည္သည့္အခ်က္သည္ ဗုဒၶဝါဒဟူ၍ ခြဲေဝပိုင္းျခားတတ္ေသာ အသိဉာဏ္နည္းၾကသျဖင့္ မိမိတို႔ ဉာဏ္မမွီေသာ အခ်က္, မယံုၾကည္ႏိုင္ေသာ အခ်က္တို႔ကို ျဗာဟၼဏဝါဒဟု လက္ညိႇဳးထိုးကာ ပိဋကတ္ေတာ္မွ ျဖဳတ္ပယ္လိုၾက၏၊ ဥပမာ-ကမၼႆကတာႏွင့္ ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိတို႔ကို သ႐ုပ္မကြဲျခင္း, အနတၱကို အေျခခံေသာ ဗုဒၶ၏ ကမၼဝါဒႏွင့္ အတၱကို အေျခခံေသာ ျဗာဟၼဏတို႔၏ ကမၼဝါဒလံုးေထြးေရာယွက္လ်က္ေနျခင္း, နတ္ျပည္ ငရဲျပည္ အသံခ်င္း အမည္ခ်င္းတူ႐ုံမွ်ျဖင့္ အနက္သေဘာ အႏွစ္သာရ မည္သို႔ ကြဲျပားသည္ကို ႏိႈက္နဲျခင္းမရွိဘဲ ၂-ခုလံုးကို တန္းတူညီတူထားကာ ဗုဒၶဓမၼထဲမွ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘုရားေဟာ မဟုတ္ဟု ဆိုေနၾကေပသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေစာဒနာတင္လႊာ ၂၁ခ်က္တို႔တြင္ အက်ံဳးဝင္၍ ပါလာသမွ်ေသာ ထိုအဆိုမ်ားကို ဝိနစၧယဆရာေတာ္မ်ားက ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ေျဖရွင္းလ်က္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေပးေတာ္မူၾကသည္။

ေဝဒက်မ္းလာ ကမၼဝါဒကို အနည္းငယ္ ထုတ္ျပဦးအံ့၊ ေဝဒေရွ႕ပိုင္း၌ နတ္တို႔ကို ေကာင္းေသာကံကို ေစာင့္ေရွာက္တတ္ေသာ သူ၊ ေကာင္းကံ-မေကာင္းကံကို ျမင္တတ္သူ၊ ကမၻာေလာကႀကီး၏ လုပ္ငန္းကိစၥဟူသမွ်၏ တည္ရာ၊ အမွန္တရား၏ လဲေလ်ာင္းရာ၊ ျပင္းထန္ေသာ အက်င့္ကို ေဆာင္ခဲ့သူ စသည္ျဖင့္ နတ္တို႔ကို ခ်ီးက်ဳးခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း၌ ႏွင့္ (ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ) တို႔ကို ခြဲျခား စဥ္းစားလာခဲ့ၾကသည္၊ ယခုဘဝမတိုင္မီ ေရွးကာလ၌ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကို ျပဳခဲ့ျခင္း, ယင္းေၾကာင့္ ယခုဘဝ၌ အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း, ေသလြန္ၿပီးေနာက္ ေရာက္ရာဘဝသစ္၌ ကံ၏အက်ိဳး ဖလကို ခံစားရျခင္း, သတၱဝါတို႔ကို ကံကသာ ဖန္တီးျခင္း, နတ္ျပည္ ေရာက္ေၾကာင္းလမ္း၊ ဘိုးဘြားႏွင့္ အတူတကြသြားေရာက္ေနထိုင္ေရးလမ္းေၾကာင္း စသည္မ်ားကို ဖန္တီးျခင္း, ယဇ္ပူေဇာ္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး, အစီအမံ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ --ေကာင္းမႈကို ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ျခင္း, ကမၻာေလာကႀကီး၌ ရွိရွိသမွ် အရာမ်ားကို သတၱဝါတို႔ကံက စီမံျခင္း, သတၱဝါတို႔ ခံရစံရသမွ်သည္ ေရွးကံေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရျခင္းဟူေသာ အခ်က္မ်ားသည္ ဟိုမွာ သည္မွာ က်ဲျပန္႔ေနေသာ ေဝဒိက ကမၼဝါဒ အဆိုအမိန္႔မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဤသေဘာတရားမ်ားကို စဥ္းစားေသာ္ ကမၼႆကတာႏွင့္ ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိႏွစ္မ်ိဳးလံုးပင္ ဤေဝဒိကကမၼ၌ ပါဝင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရမည္၊ ေကာင္းကံေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳး ရျခင္း မေကာင္းကံေၾကာင့္ မေကာင္းက်ိဳး ရျခင္းသည္ ေဝဒႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒတူညီေသာ အေျခခံ ျဖစ္၏၊ သို႔ေသာ္ ေဝဒသည္ ေကာင္းမႈအစီအမံကို ယဇ္ပူေဇာ္မႈ ဦးစားေပး၍ ဆိုသည္၊ ယင္းကို ေခၚသည္ ဗုဒၶဝါဒသည္ စိတ္ျဖဴစင္မႈ စိတ္ညစ္ညဴးမႈကို ပဓာနျပဳ၍ ျဖဴစင္ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္း, ေျပာဆိုျခင္း, ၾကံစည္ေတြးေတာျခင္းတို႔ကို ကုသိုလ္ကံဟုေခၚ၍ ေလာဘ ေဒါသတို႔ျဖင့္ ညစ္ႏြမ္းေသာ စိတ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္း, ေျပာဆိုျခင္း, ၾကံစည္ ေတြးေတာျခင္းတို႔ကို အကုသိုလ္ကံဟု ဆိုသည္၊ ေဝဒိကကမၼဝါဒအလို သတၱဝါႏွင့္ ေလာကကို တန္ခိုးရွင္ ဖန္ဆင္းရွင္တို႔က သတၱဝါတို႔ကံအေလ်ာက္ ဖန္တီးသည္ဟု ဆိုသည္၊ ဗုဒၶဝါဒက ဗဟိဒၶေလာကႀကီးကို သတၱဝါတို႔၏ ကံႏွင့္တကြ ဥတုနိယာမ, ဗီဇနိယာမ, ဓမၼနိယာမအေၾကာင္းတို႔က ဖန္တီးသည္ဟု ၫႊန္ျပသည္၊ ေဝဒိကကမၼဝါဒအရ သတၱဝါတို႔ ခံစံရသမွ် ေရွးကံေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္ဟု ယူသည္၊ (ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိပင္ ျဖစ္၏) ဗုဒၶဝါဒကံအရ သတၱဝါတို႔ကို ေရွးကံကလည္းေကာင္း၊ ေရွးကံခ်ည္းသာ မဟုတ္မူ၍ ယခု ပစၥကၡ၌ မိမိလုပ္ေဆာင္မႈ ပစၥဳပၸန္ကံကလည္းေကာင္း၊ ကမၼနိယာမ စိတၱနိယာမ ဓမၼနိယာမတို႔ကလည္းေကာင္း ဖန္တီးသည္ဟု ယူသည္။

ယင္းသို႔ ေဝဒိကကမၼဝါဒႏွင့္ ဗုဒၶ၏ကမၼဝါဒတို႔၌ တူညီၾကသည့္အခ်က္က ဘယ္ဟာ, ကြဲျပားသည့္အခ်က္က ဘယ္သင္းဟူ၍ ကြဲကြဲျပားျပား နားလည္မႈ မရွိၾကေသာေၾကာင့္ ဦးဥကၠ႒ႏွင့္ လက္က်န္တပည့္ေက်ာ္တို႔က ဟိႏၵဴျဗာဟၼဏဝါဒေတြ ပိဋကတ္စာေပထဲ ဝင္ေနသည္ဟု လွန္႔ကာ ပိဋကတ္ေတာ္ကို အခါမ်ားစြာ ပယ္မွားခဲ့ၾကေလသည္၊ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္သည္ မီးလုပ္ေကြၽးေသာ ဆံက်စ္ရေသ့, ကမၼဝါဒီ ပရဗိုဇ္တို႔ကို ရဟန္းျပဳခြင့္ ေပးေတာ္မူခဲ့သည္မွာ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို ပယ္ေသာ Annihilationist ေခၚေသာ အေဟတုက, အကိရိယ, နတၴိကဝါဒီမ်ား မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္၊ အခ်ဳပ္မွာ ဗုဒၶသည္ ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိကို ပယ္ေတာ္မူ၍ ယဇ္ပူေဇာ္မႈ မပါေသာ ကမၼဝါဒကို လက္ခံေတာ္မူသည္၊ ေဝဒိကကမၼဝါဒ၌ ဖန္ဆင္းမႈ ပါသည္၊ ယဇ္ပူေဇာ္မႈကို ဦးစားေပးသည္၊ ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိ ပါသည္၊ ဤသို႔ေသာ ျခားနားခ်က္ကို သခင္ျမတ္ဆိုင္တို႔ မသိႏိုင္ရွာၾကေပ။

Read more ...

အာဏာစက္ ဓမၼစက္ဆိုတာ ဘာေတြကိုေခၚတာလဲ

ၤသုေတသန သမၼာမဂၢဂၤပဥွာက်မ္းမွ - http://www.thamameggin.blogspot.com/

ဒကာ။ ။ အာဏာစက္ပါမွ သာသနာေတာ္ကို ျပဳလို႔လြယ္ကူတယ္၊ ဓမၼစက္သက္သက္နဲ႔ဆိုရင္ သာသနာျပဳလို႔ခက္တယ္၊ တိုးတက္စည္ပင္မႈ မလ်င္ျမန္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေဟာေျပာေနၾကတာ အာဏာစက္နဲ႔ ဓမၼစက္တို႔ရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ရွင္းျပေပးပါဆရာေတာ္။
ဆရာ။ ။ (၁) ဓမၼစက္ ဆိုတာက ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ရဲ႕ လက္သံုးေတာ္၊ တပည့္သာ၀ကတို႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္ လက္သံုးေတာ္ျဖစ္တဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ခႏၲီတရားမ်ား ျဖစ္တယ္။
သတၱ၀ါမ်ားအေပၚမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဓာတ္ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ျပယ္ဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ က်ဴးလြန္ျပစ္မွားပေလေစ ရန္တံု႔ျပန္မႈ မျပဳဘူး၊ အျမဲသည္းခံေတာ္မူၾကတယ္။
အဲဒါ့ေၾကာင့္ ဓမၼစက္က သိမ္ေမြ႔တယ္၊ ႏူးညံ့တယ္၊ ခက္ခဲနက္နဲတယ္၊ သတၱ၀ါတိုင္း မေၾကာက္ၾကဘူး။
(၂) အာဏာစက္ ဆိုတာက ၾကမ္းတမ္းတယ္၊ ခက္ထန္တယ္၊ မလိုက္နာရင္ အျပစ္ဒဏ္နဲ႔ ထိခိုက္ေစတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အာဏာစက္ကို သတၱ၀ါတိုင္း ေၾကာက္ရြံ႕ လိုက္နာၾကတယ္။
အဲဒါ့ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သာသနာကို ျပဳတဲ့ လုပ္ငန္းမွာ အာဏာစက္ လက္ကိုင္ရွိတဲ့ လူမင္း နတ္မင္းတို႔၏ အကူအညီကို ရယူကာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူၾကတာျဖစ္တယ္။

အာဏာစက္က ဘယ္မင္းလက္ထက္မွာ စတင္ေပၚလာတာလဲ

ဒကာ။ ။ ဓမၼစက္ကိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ တရားေရေအး အျမိဳက္ေဆးဆိုတာ သိရပါျပီဆရာေတာ္၊ အာဏာစက္ ဆိုတာက ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ဘယ္မင္းလက္ထက္ေတာ္က ေပၚလာတာပါလဲ ဘုရား။
ဆရာ။ ။ အင္း…အာဏာစက္ဆိုတာက ျမတ္စြာဘုရားသခင္ တရားေဟာေတာ္မူဖို႔အတြက္ သဟမၸတိ ျဗဟၼာမင္းၾကီး ျမတ္ဘုရားထံ လာေရာက္ ေတာင္းပန္တဲ့ အခါတုန္းက သိၾကားမင္းကလည္း ျဗဟၼာမင္းၾကီးနဲ႔အတူ ပါလာတယ္။
အဲဒီအခါတုန္းက ျဗဟၼာမင္းၾကီးေရာ သိၾကားမင္းကပါ အရွင္ဘုရားတို႔ တရားေဟာေတာ္မူၾကပါ၊ အရွင္ဘုရားတို႔၏ တရားေသာ ဓမၼမ်ားကို မလိုက္ မနာ မေျဖ မၾကား ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ ျပဳလုပ္ေနသူမ်ားအား တပည့္ေတာ္က အာဏာစက္ျဖင့္ လိုက္နာေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးပါမည္၊ အရွင္ျမတ္တို႔ဘက္က ဓမၼစက္ျဖင့္ ျပဳေတာ္မူၾကပါကုန္၊ တပည့္ေတာ္မ်ားဘက္က အာဏာစက္ျဖင့္ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီေပးပါမည္လို႔ တာ၀န္ယူကာ ပဋိညာဥ္ျပဳခဲ့ၾကတာ ရွိတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အာဏာစက္ဟာ အဲဒီလက္ထက္အခါက စ တင္ ေပၚလာတာပဲ။
ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေသာ ဓမၼအေမးမ်ားကို မေျဖၾကားဘဲ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ လုပ္ေနတဲ့ သစၥက ပရိဗိုဇ္ၾကီးတို႔၊ အမၺ႒လုလင္တို႔ကို သိၾကားမင္းကိုယ္တိုင္ ဘီလူးၾကီးအသြင္ေဆာင္ကာ ဘုရားျမတ္၏အေမးစကားကို မေျဖၾကားဘဲေနလွ်င္ သင့္ဦးေခါင္းကို ခုနစ္စိတ္ ခြဲပစ္မည္ဟု ၾကိမ္း၀ါးကာ ကူညီေပးတာေပါ့။ ကဲ….ရွင္းရဲ႕လား။ လူမင္းျဖစ္တဲ့ အဇာတသတ္တို႔၊ အေသာကရာဇာတို႔လည္း အာဏာစက္နဲ႔ ကူညီၾကတယ္။
ဒကာ။ ။ ရွင္းလင္း ေက်နပ္လွပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ သာဓကေတြကလည္း ေကာင္းျမတ္ လံုေလာက္လွပါတယ္ ဘုရား။

ၤသုေတသန သမၼာမဂၢဂၤပဥွာက်မ္းမွ - http://www.thamameggin.blogspot.com/ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

Read more ...

ဗုဒၶဝါဒ မ်က္ႏွာဖံုးျဖင့္ ရုပ္ဝါဒီသမားမ်ား

ကမၸႆ ကာရေကာ နတၴိ၊ ဝိပါကႆ စ ေဝဒေကာ။
သုဒၶဓမၼာ ပဝတၱႏၲိ၊ ဧေဝတံ သမၼဒႆနံ။ ဝိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာလာ ဂါထာကို ႐ုပ္ဝါဒႏွင့္ ညီေအာင္ လိုသလိုဆြဲယူထားၿပီး ''ျပဳလုပ္သူ ကာရကသည္ ႐ုပ္တံုး ႐ုပ္ခဲ၊ ခံစားသူေဝဒကလည္း ႐ုပ္သဘာဝပင္''ဟူေသာ ႐ုပ္တရားကို အတၱဟုယူရာေရာက္သျဖင့္ အတၱဒိ႒ိသာ ျဖစ္ရကား အဓမၼဝါဒသာ ျဖစ္ပါသည္ ဘုရား၊ ဟု ေစာဒကဆရာေတာ္မ်ားက ဦးဥကၠ႒သည္ ႐ုပ္ဝါဒီမ်ား ျဖစ္ပံုကို စြဲခ်က္တင္ထားၾကသည္။

ဗုဒၶဝါဒ နာမ္ရုပ္

နာမ္သေဘာတရားႏွင့္ ကင္း၍႐ုပ္ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္း ခံစားျခင္း ျမင္ျခင္း ၾကားျခင္း စသည္ မည္သည့္အခါမွ် မျဖစ္ႏိုင္ေခ်၊ ႐ုပ္တရားသည္ အကန္းႏွင့္တူ၍ နာမ္တရားသည္ အက်ိဳးႏွင့္ တူသည္၊ အကန္းသည္ အက်ိဳးကို ထမ္းပိုး၍ လမ္းသြားေသာအခါ လမ္းေကာင္း လမ္းဆိုး အနိမ့္ အျမင့္ စသည္ကို အက်ိဳးက ျမင္၍ အက်ိဳး၏ လမ္းၫႊန္ခ်က္အတိုင္း အကန္းက လိုရာခရီးသို႔ ေရာက္ေအာင္ သြားရဘိသကဲ့သို႔ ႐ုပ္တရားသည္ သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ ျပဳျခင္း ခံစားျခင္း စသည္ မျပဳတတ္မူ၍ နာမ္တရား၏ ေစစားခ်က္အရသာ ျပဳျခင္း ခံစားျခင္း စေသာ ကိစၥကို ၿပီးေစရသည္၊ ထုိ႔အတူပင္ နာမ္တရားခ်ည္း သက္သက္လည္း ျမင္ျခင္း ၾကားျခင္း သြားလာလႈပ္ရွားျခင္းကို မျပဳတတ္ဘဲ ႐ုပ္တရားကို မွီရမွသာ ယင္း ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္။

ယင္းသို႔ ႐ုပ္ႏွင့္ နာမ္တို႔ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ သူ႔သေဘာသူေဆာင္လ်က္ ျဖစ္ေပၚလာၾကရာတြင္ အျပင္အပမွ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္တတ္, ေစခိုင္းတတ္ေသာ အတၱဝိညာဥ္လည္း မရွိ၊ အတြင္းသို႔ ဝင္၍ ခံစားျခင္း ျပဳလုပ္ျခင္း စေသာ ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္တတ္ေသာ မည္သည့္အတၱဝိညာဥ္မွ်လည္း မရွိေပ၊ ႐ုပ္တရား နာမ္တရား ပရမတ္အသား စင္စစ္သည္သာလွ်င္ မိမိ မိမိ၏ ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္လ်က္ ျဖစ္ေပၚလာေစသည္၊


ထုိ႔ျပင္ ကမၼႆ ကာရေကာ နတၴိ-ဟူေသာ ပါဠိကို ဦးဥကၠ႒ ယူဆသည့္အတိုင္း သဒၵါနည္းက်က်၊ အနက္ေပးရသည္ရွိေသာ္ ကမၼႆ ကာရေကာ=ကံကို ျပဳတတ္ေသာ ကာရက ႐ုပ္တံုး႐ုပ္ခဲသည္၊ နတၴိ=မရွိ ဟူ၍ ျဖစ္ေပသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးဥကၠ႒လုပ္ပံုသည္ သဒၵါနည္း အနက္နည္းတို႔ျဖင့္ က်က်နန စစ္ေဆးလိုက္သည့္အခါတြင္ အႏွစ္သာရ ရွာမရ၊ ပိ႑တၴေကာက္၍ မရေသာသူ႐ူး၏ စကားကဲ့သို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရေပသည္။

႐ုပ္လည္းနာမ္၊ နာမ္လည္း ႐ုပ္ဟုဆိုရာ၌ စိစစ္သံုးသပ္ခ်က္

''႐ုပ္သည္ အေျခခံျဖစ္၍ ေဝဒနာ သညာ သခၤါရ ဝိညာဏ္တို႔သည္ ႐ုပ္ကို တည္ရာမွီရာထား၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ိဳးတရား (ဝါ)အခိုးသတၱိ (ဝါ)႐ုပ္၏ အဟုန္မွ်သာ ျဖစ္ေပသည္''ဟူေသာ ၃၁-ဘံုဝါဒ ဗုဒၶလက္မခံ စာအုပ္ ေရးသားသူ ဦးကိုကိုေလး၏ အဆိုသည္လည္းေကာင္း၊

''အလုပ္လုပ္ ဆိုတာ တကယ္ရွိတဲ့ ႐ုပ္ကို ေကာင္းေအာင္ အလုပ္လုပ္ၾကရမွာ၊ စိတ္ကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္လို႔ မရဘူး''ဟူေသာ ဦးဥကၠ႒၏ အဆိုသည္လည္းေကာင္း၊

''အဆင့္ဆင့္ အကဲခတ္ ေလ့လာေသာအခါ ဤဘူတ႐ုပ္တို႔တြင္ ႐ုပ္ဟုလည္းေကာင္း၊ နာမ္ဟုလည္းေကာင္း စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အားလံုး ႐ုပ္သဘာဝ အေျခခံခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေပသည္'' ဟူေသာ ဗုဒၶဝိပႆနာ ပထမတြဲ၊ ႏွာ-၈၄၊ ၈၅ ၌ ေရးသားထားေသာ သခင္ျမတ္ဆိုင္၏ အဆိုသည္လည္းေကာင္း၊ ယင္းစာအုပ္ ႏွာ-၁၃ဝ ၌ ထပ္မံေဖာ္ျပေသာ-

''႐ုပ္ႏွင့္နာမ္ ၂-ခုမွာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မကြဲေပ၊ ႐ုပ္လည္း နာမ္၊ နာမ္သည္ပင္ ႐ုပ္အျဖစ္ ဒြန္တြဲကာ အစဥ္ အတူ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္မွသာ ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္သည္ကို ျဖစ္မွန္ သိသည္'' ဟူေသာ သခင္ျမတ္ဆိုင္၏ ဒုတိယအဆိုသည္လည္းေကာင္း ႐ုပ္ဝါဒကိုအေျခခံ၍ ဗုဒၶဓမၼကို ကျပက္ကေခ်ာ္ ေရးသားေျပာေဟာျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္၊ ဤအနက္သေဘာမ်ိဳးကို မည္သည့္အခါမွ ဗုဒၶျမတ္စြာ မေဟာေပ၊ ဗုဒၶဝါဒ အတြင္းသို႔ ထိုသူတို႔၏ ႐ုပ္ဝါဒ သြတ္သြင္းလာျခင္းသာ ျဖစ္သည္၊ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ဗုဒၶဝါဒ မ်က္ႏွာဖံုးတပ္၍ ႐ုပ္ဝါဒကို ျဖန္႔ျဖဴးေနျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶသာသနာကိုပ်က္စီးေအာင္ အားထုတ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ဤ ၂ဝ-ရာစုေခတ္၌ အသစ္အဆန္းလုပ္၍ ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာဆိုေရးသားေနေသာ ဦးဥကၠ႒၏ အဆိုကို ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား မပြင့္မေပၚမီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ေပၚထြန္းေနေသာ ျဗာဟၼဏလူမ်ိဳး က်ာရ္ဗာက စေသာ ဆရာႀကီးတို႔၏ ႐ုပ္ဝါဒႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူညီေနပံုကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

က်ာရ္ဗာက ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒ

က- ေျမ, ေရ, ေလ, မီး ဓာတ္ႀကီးေလးပါးသည္ အမွန္သေဘာေတြ ျဖစ္သည္၊

ခ- ဤဓာတ္ႀကီးေလးပါးတို႔၏ အစုအေပါင္းကို ကိုယ္ခႏၶာ၊ အာ႐ုံစိတ္၊ အာ႐ုံ ဟူ၍ ေခၚေဝၚသမုတ္ၾကသည္။

ဂ- ယင္း ဓာတ္ႀကီးေလးပါးမွ စိတ္ဟူေသာ အသိသေဘာ ေပၚလာသည္။

ဃ- တေဆးစသည္မွ မူးယစ္ေစတတ္ေသာ သတၱိ ေပၚလာသကဲ့သို႔ ယင္း ဓာတ္ႀကီးေလးပါးမွ ဝိညာဥ္ေပၚလာသည္၊ ဓာတ္ႀကီး ေလးပါးတို႔ကသာလွ်င္ စဥ္းစားေတြးေတာကုန္၏။

င- စိတ္ ဝိညာဥ္ျဖင့္ အထူးျပဳအပ္ေသာ ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးပင္ အတၱ(ဝါ)သတၱဝါျဖစ္သည္။

စ- ေရပြက္သည္ ေရ၏ အေပၚ၌ ႐ုတ္ခ်ည္းျမင္ ႐ုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္သြားသကဲ့သို႔ ဇီဝသည္လည္း ႐ုတ္ခ်ည္းျမင္ ႐ုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္သြားေလသည္။

ဆ- နိဗၺာန္(ဝါ)လြတ္ေျမာက္ျခင္းဟူသည္ ေသဆံုးကြယ္လြန္ျခင္းပင္တည္း။

ဇ- စီးပြား ဥစၥာႏွင့္ ကာမခ်မ္းသာသည္သာ သတၱဝါတို႔၏ လိုရင္အက်ိဳးျဖစ္သည္။ (တရားက်င့္ျခင္း, လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဟူသည္ စင္စစ္ အနက္အဓိပၸာယ္မရွိေပ။)

စ်- ေလာကသားတို႔၏ လမ္းစဥ္ကိုသာ လိုက္ရမည္။ (ေလာကုတၱရာလမ္းေၾကာင္းဟူ၍ မရွိ။)

ည- တမလြန္ဘဝ၌ ရွိေသာ သတၱဝါဟူ၍ မရွိေသာေၾကာင့္ တမလြန္ေလာကဟူသည္လည္း မရွိေပ။

ဋ- မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကိုယ္တို႔ျဖင့္ ထိေတြ႕ခံစားအပ္ေသာ မ်က္ေတြ႕ လက္ေတြ႕သည္သာ ခိုင္လံုေသာ ပမာဏျဖစ္သည္ (မ်က္ေတြ႕, လက္ေတြ႕ မဟုတ္ေသာ အရာသည္ မခိုင္လံု၊ ပမာဏ မမည္။) (ေလာကာယတသုတ္ ေခၚ (ၿဗိဟတ္ဆပတိ) ေရးေသာသုတ္)

အထက္ပါသုတ္တြင္ (ခ) အမွတ္စကားအရ ပ, အာ, ဝါ, ေတ ဓာတ္ ၄-ပါးကိုပင္ ခႏၶာကိုယ္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ စ, သ, ဃ, ဇ, က ေခၚ ပသာဒ ၅-ပါး၊ ဆင္း, သံ, နံ, စား, ေတြ႕ အာ႐ုံ ၅-ပါးဟူ၍လည္းေကာင္း ေခၚသည္ဟုဆိုထားရာ ႐ုပ္သည္ နာမ္၊ နာမ္သည္ ႐ုပ္ဟု ဆိုေသာ လူေသလူျဖစ္ ဆရာတပည့္တို႔၏ ဝါဒႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းက်ေန၏။

ဦးဥကၠ႒ႏွင့္ သခင္ျမတ္ဆိုင္တို႔သည္ ေလႏွင့္ ေတေဇာ ေတြ႕လွ်င္ အား/အသက္ဟူ၍ ေပၚလာ၏ဟု ဆိုၾက၏၊ ဦးကိုကိုေလးက နာမ္သည္ ႐ုပ္၏အခိုးဟု ဆို၏၊ (ဃ)အမွတ္ျပ အထက္ပါသုတ္လာ အရက္မ်ိဳးေစ့မွ မူးယစ္ေစတတ္ေသာ သတၱိ ေပၚလာသကဲ့သို႔ ဓာတ္၄-ပါးမွ ဝိညာဥ္ေပၚလာသည္ဟူေသာစကားႏွင့္ တစ္သားတည္း က်ေလေတာ့၏။

(ည)အမွတ္ျပ စကားအရ တမလြန္ဘဝ၌ရွိေသာ သတၱဝါဟူ၍ မရွိေသာေၾကာင့္ တမလြန္ေလာကဟူသည္လည္း မရွိေပဟူေသာ ေလာကာယတသုတ္အဆိုသည္ စုဒိတကတို႔၏ ပခက္ႏွင့္ ေခါင္းအၾကားသာ စဥ္းစား၍ အျခားဘာကိုမွ် မစဥ္းစားဟူေသာ အဆိုႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝဝဝ-ခန္႔ ျခားေသာ္လည္း မျပားမကြဲ တစ္သားတည္း ျဖစ္၍ေနသည္ကို ေတြ႕ၾကရ၏။

(ဋ)အမွတ္ျပ မ်က္ေတြ႕လက္ေတြ႕သာ ခိုင္လံုေသာ ပမာဏ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အဆိုႏွင့္ လူေသလူျဖစ္ ဦးဥကၠ႒၊ သူ၏တပည့္ သခင္ျမတ္ဆိုင္၊ သမၼာဒိ႒ိသုေတသနအဖြဲ႕သားမ်ား၏ လက္ေတြ႕မ်က္ေတြ႕ဝါဒသည္ ဧရာဝတီျမစ္ေရႏွင့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရကဲ့သို႔ တစ္သားတည္း ေရာေႏွာညီၫြတ္ ေလေတာ့၏။

ထုိ႔ျပင္ ဗုဒၶျမတ္စြာမေပၚမီ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝဝ-ေလာက္ ေစာ၍ ေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမည္မထင္ရွားသူ ေရးသည့္ ဆေႏၵာဂ်ဥပနိသွ်ဒ္၌ ဤသို႔ ဆို၏။

စားလိုက္ေသာ အစာသည္ သံုးမ်ိဳးကြဲ၍ ထြက္သည္၊ အၾကမ္းစားဓာတ္တစ္စုသည္ က်င္ႀကီး ျဖစ္သည္၊ အလတ္စား ဓာတ္တစ္စုသည္ အသားျဖစ္သည္၊ အႏုဆံုးျဖစ္ေသာ ဓာတ္တစ္စုသည္ကား စိတ္ဝိညာဥ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။

(အဓ်ာယ ၆၊ က႑ ၅၊ အပိုဒ္ ၁)

ေသာက္လိုက္ေသာ ေရသည္ ၃-မ်ိဳးကြဲ၍ ထြက္သည္၊ အၾကမ္းစားဓာတ္တစ္စုသည္ က်င္ငယ္ ျဖစ္သည္၊ အလတ္စား ဓာတ္စုသည္ ေသြး ျဖစ္သည္၊ အႏုဆံုးျဖစ္ေသာ ဓာတ္တစ္စုသည္ကား အသက္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။

(အဓ်ာယ ၆၊ က႑ ၅၊ အပိုဒ္ ၂)

႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒ

ထိုမွတပါး ႐ုပ္ႏွင့္နာမ္ကို ထပ္တူ ယူဆေသာ Vulgar materialism ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒ၏ သေဘာကို ရွင္းျပဦးမည္။
ဤဝါဒသည္ ဆယ့္ကိုးရာစု ဝန္းက်င္တြင္ ဂ်ာမနီျပည္၌ စတင္ ေခတ္စားလာေသာဝါဒ ျဖစ္သည္၊ လူဗစ္ဗ်ဴးခနဲ(Kari Vogt lud B chner)အမည္ရွိ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသားႏွင့္ ဂ်က္ေကာ့ေမာေလးေရွာ့(Jacou Molescholt)ဆိုသူ ဒတ္ခ်္အမ်ိဳးသားတို႔သည္ ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒီမ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ သူတို႔ အဆိုကား တံေတြးအက်ိတ္မ်ားမွ တံေတြးယိုထြက္သလို အသည္းမွ သည္းေျခယိုထြက္သလို ဦးေႏွာက္မွ စိတ္ေခၚေသာ ႐ုပ္တစ္မ်ိဳး စိမ့္ထြက္ေနသည္ဟု ဆိုၾက၏၊ စိတ္အစဥ္သည္ ဦးေႏွာက္တြင္ ထင္ဟပ္ေသာ ႐ုပ္၏ အရိပ္အသြင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမင္ေကာင္းေသာ အရိပ္ မဟုတ္၊ ထိေတြ႕ရေကာင္းေသာ အရိပ္အသြင္မဟုတ္၊ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူ၍ မရေကာင္းေပ။

Brain is instrument of thinking or organ of thought, but it is mind or thinking itself.

''ဦးေႏွာက္သည္ ေတြးေခၚစဥ္းစားရန္ လက္နက္ကိရိယာ၊ တစ္နည္း- စဥ္းစားေတြးေတာသည့္ အဂၤါရပ္ျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္ ယင္းဦးေႏွာက္သည္ပင္ စိတ္(ဝါ)အေတြးအေခၚ ျဖစ္သည္''ဟူ၍ ဆိုေလသည္။

(ျမန္မာလုပ္သားေန႔စဥ္၊ ၁၅-၃-၆၈၊ ေမာင္ခ်စ္လႈိင္)

အထက္ပါ စိစစ္ခ်က္မ်ားအရ ႐ုပ္လည္း နာမ္၊ နာမ္လည္း ႐ုပ္ အတူတူပင္ ျဖစ္သည္ဟူေသာ ဦးကိုကိုေလး၊ ဦးဥကၠ႒၊ သခင္ျမတ္ဆိုင္တို႔ႏွင့္ သမၼာဒိ႒ိသုေတသီဆိုသူတို႔၏ ဝါဒသည္ ေလာကာယတသုတ္၌ ၿဗိဟတ္ဆပတိဆရာ ေရးသားထားေသာ ဗုဒၶမပြင့္ေပၚမီက ေပၚခဲ့ေသာ ေရွးေဟာင္းျဗာဟၼဏလူမ်ိဳး က်ာရ္ဗာကဝါဒႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူညီေနသည္ကို ေတြ႕ရ၏၊ ထုိ႔ျပင္ေရွးေဟာင္းဆေႏၵာဂ် ဥပနိသွ်ာဒ္က်မ္း အဆိုႏွင့္လည္းေကာင္း၊ လူဒ္ဗစ္ဗ်ဴးခနဲႏွင့္ ဂ်က္ေကာ့ေမာေလးေရွာ့တို႔၏ ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒႏွင့္လည္းေကာင္း ခြၽတ္စြပ္တူေနသည္ကို ေတြ႕ၾကရေပသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ယေန႔ ေတာင္တြင္းႀကီး ဦးဥကၠ႒တို႔ ေရးသားေျပာေဟာေနေသာ ဝါဒသည္ ေရွးေဟာင္း ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေၾကာင္း လယ္ျပင္ဆင္သြားသကဲ့သို႔ ထင္ရွားလွေပသည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတာင္တြင္းႀကီး ဦးဥကၠ႒၏ ဝါဒသည္ ႐ုပ္ဝါဒ၊ ဦးဥကၠ႒၏သည္ ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒီ၊ ဦးကိုကိုေလး၏ ဝါဒသည္ ႐ုပ္ဝါဒ၊ ဦးကိုကိုေလးသည္ ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒီတစ္ဦး၊ သခင္ျမတ္ဆိုင္၏ ဝါဒသည္ ႐ုပ္ဝါဒ၊ သခင္ျမတ္ဆိုင္သည္ ႐ုပ္ၾကမ္းဝါဒီတစ္ဦး၊ သမၼာဒိ႒ိသုေတသနအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ဝါဒသည္ ႐ုပ္ဝါဒ၊ သမၼာဒိ႒ိသုေတသီ ဆိုသူတို႔သည္ ႐ုပ္ဝါဒီမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ခပ္ရွင္းရွင္း သိရွိမွတ္သားႏိုင္ၾကေပသည္၊ ဗုဒၶဟူေသာ စကားလံုး, သမၼာဒိ႒ိဟူေသာ စကားလံုးမ်ားကို အကာအကြယ္ယူၿပီး ႐ုပ္ဝါဒလက္နက္ျဖင့္ ဗုဒၶသာသနာကို အတြင္းကေန ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးေနၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ဇာတ္႐ုပ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ ေနာင္ေရးကို ေမွ်ာ္ေတြး႐ႈငဲ့ၿပီး ေဖာ္ထုတ္စိစစ္လိုက္ရေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးဥကၠ႒ႏွင့္ တပည့္အသိုင္းအဝိုင္းတို႔၏ ႐ုပ္ဝါဒအျမင္ျဖင့္ လုပ္သမွ်သည္ ပရမတၴ အဘိဓမၼာသေဘာတရားႏွင့္ မညီၫြတ္ရကား အဓမၼဝါဒသာျဖစ္သည္ဟု အမွတ္(၂) သီးျခားဝိနည္းဓိုရ္ဆရာေတာ္မ်ား သံုးသပ္ေတာ္မူၾကသည္။

Read more ...

သတၱ၀ါတို႔၏ ၃၁- ဘံု

(သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၂-ခုႏွစ္၊ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၀-ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလၧန္း ၃-ရက္ေန႔ည၊ ရန္ကုန္တိုင္း၊ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္ခ်မ္းသာရပ္ကြက္၊ သီရိမဂၤလာလမ္း၊ ကံျမင့္ေက်ာင္းတိုက္ ဓမၼာ႐ံုအတြင္း ဆင္ယင္က်င္းပျပဳလုပ္အပ္သည့္ ညဦးယံ ဓမၼသဘင္၀ယ္ ေဟာၾကားအပ္ေသာ သတၱ၀ါတို႔၏ ၃၁-ဘံုအေၾကာင္း တရားေဒသနာေတာ္။)

`သတၱ၀ါတို႔ရဲ့ ၃၁-ဘံု၊ သတၱ၀ါေတြ မ်ိဳးစံုရွိတဲ့ ၃၁-ဘံုအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ထိုထိုက်မ္းဂန္ေတြမွာ ပါရွိတယ္။ အဘိဓမၼာမွာသာ ပါရွိတာမဟုတ္ဘူး ၃၁-ဘံုက၊ မူလပရိယာယသုတ္မွာလည္း ဘံုေတြအေၾကာင္း ပါတာပဲ၊ တျခားသုတၱန္ေတြမွာ လည္း ပါတယ္။ အဘိဓမၼာ ၇-က်မ္းမွာ အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ၀ိဘဂၤလို႔ေခၚတဲ့ ၀ိဘင္းက်မ္းမွာလည္း ဒီဘံုနဲ႔သက္တမ္းေတြအေၾကာင္း ရွင္းလင္းတင္ျပထားတာ ရွိတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာင္မွ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြက ၃၁-ဘံုဆိုတာကို ျငင္းပယ္ခ်င္ၾကတယ္။ သူတို႔ျငင္းပယ္ျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းက ၃၁-ဘံု မရွိဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ျငင္းပယ္ၾကတာ ဘာလို႔ျငင္းပယ္တာတုန္းဆိုေတာ့ မျမင္ရလို႔တဲ့၊ အေၾကာင္းျပကေတာ့၊ ျမင္ရတာ လူေတြနဲ႔ တိရစၧာန္ေတြပဲ ျမင္ရတယ္၊ က်န္တာေတြက မျမင္ရလို႔၊ မျမင္ရလုိ႔ ျငင္းပယ္ၾကစတမ္းဆို မျမင္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဟုတ္ရဲ့လား၊ မျမင္ရဘဲနဲ႔ ရွိေနတဲ့ဟာ အသံဆိုတာ ျမင္ရရဲ့လား၊ (မျမင္ရပါဘူးဘုရား) အနံ႔ကေကာ ျမင္ရရဲ့လား၊ (မျမင္ရပါဘူးဘုရား) အရသာေရာ (မျမင္ရဘူးဘုရား) မျမင္ရဘူး၊ မျမင္ရေပမဲ့လို႔ အရွိထဲထည့္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ေလာကႀကီးမွာ။

အဲဒါကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာပဲ အရင္တုန္းက ဘုန္းႀကီးတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေတြ႔တယ္ `၃၁-ဘံု၀ါဒ ဗုဒၶလက္မခံ´ဆိုၿပီးေတာ့၊ အမွန္ကေတာ့ ဘုရားကလက္မခံတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူလက္မခံတာ၊ တကယ္ကေတာ့ ေရးသင့္တာ `၃၁-ဘံု၀ါဒ ငါလက္မခံ´ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္၊ (မွန္လွပါဘုရား) ဘုရားနာမည္ကို အလြဲသံုးစား လုပ္တယ္လို႔ ဒီလိုေျပာရမွာေပါ့။

ေအး.. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တျခားႏိုင္ငံေတြမွာလည္းပဲ Buddhism- ဆိုၿပီးေတာ့၊ ဗုဒၶ၀ါဒဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီးေတာ့ ေရးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔အယူအဆေတြခ်ည္းပဲ ေရးေရးေနၾကတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ေနရတယ္၊ သတိထားစရာ ေကာင္းတာေပါ့၊ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ကိုယ္မႀကိဳက္တာနဲ႔ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရဘူးေလ။ ကိုယ္မျမင္ရလို႔ ေျပာစတမ္းဆိုလို႔ရွိရင္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀-ေက်ာ္က ပြင့္ခဲ့တဲ့ဘုရားလည္း ကိုယ္မွျမင္ရတာမွ မဟုတ္ဘဲကို၊ မျမင္ရလို႔ လက္မခံဘူးဆိုလို႔ရွိရင္ လက္မခံရမယ့္ အေၾကာင္းေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ အေမ့ဗိုက္ထဲ ေနတုန္းက ကိုယ္အေဖနဲ႔ ကိုယ့္အေမ ျမင္ခဲ့ရတာမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔၊ အျပင္ဘက္ေရာက္မွ ေဘးကလူေတြက အေဖလို႔ေျပာလို႔ အေဖဆိုၿပီး လက္ခံေနၾကရတာ။

ေအး `၃၁-ဘံု၀ါဒ ဗုဒၶလက္မခံ´ဆုိၿပီး အရင္တုန္းက စာအုပ္တစ္အုပ္ ျမန္မာျပည္မွာ ထြက္ဘူးတယ္။ တကယ္ကေတာ့ သူလက္မခံတာပါ။ စာေပက်မ္းဂန္မွာ လိုက္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေထရ၀ါဒပိဋကတ္၊ သံဂါယနာ ေျခာက္တန္က အသိအမွတ္ျပဳၿပီးေတာ့ လက္ခံထားတဲ့ က်မ္းဂန္ေတြထဲမွာ ၃၁-ဘံု ဆိုတာ အတိအလင္း ပါရွိၿပီးသားျဖစ္တယ္။ ထိုထိုဘံုေတြရဲ့အေၾကာင္းကို ေရးသားထားတာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာေပါ့.. ေနာ္..၊ (မွန္လွပါဘုရား)။

ေအး တခ်ိဳ႕ကလည္းပဲ ဘံုေတြအေၾကာင္းမ်ားတာ လူေတြကို ဘံုခန္းနဲ႔ ေျမႇာက္တယ္-လို႔ ဒီလိုထင္ၾကေသးတယ္။ ဘံုဆိုတာ သူ႔ဟာသူရွိတာ ေျမႇာက္စရာအေၾကာင္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး.. ေနာ္၊ (မွန္လွပါဘုရား)။ ဘံုဆိုတာ သတၱ၀ါတို႔ရဲ့ ျဖစ္ရာဌာနကို ေျပာတာေလ၊ `ဘူမိ´ဆိုတဲ့ ဒီပါဠိစကားလံုးကေနလာေတာ့ လူသတၱ၀ါေတြရဲ့ ျဖစ္ရာေနရာကို လူ႔ဘံုလို႔ ဒီလိုေခၚတာ၊ လူသတၱ၀ါေတြနဲ႔ မတူညီတဲ့ အျခားသတၱ၀ါေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိတယ္ဆိုတာ ဒါ မျမင္ရေပမဲ့လို႔ ရွိႏိုင္တယ္ဆိုတာ အမ်ားႀကီးပဲ လက္ခံစရာ၊ အဲဒီေတာ့ သတၱ၀ါရွိတယ္ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ထိုသတၱ၀ါေတြဟာ ဘာကံေၾကာင့္ အဲဒီဘံုေရာက္တယ္၊ ထိုဘံုရဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္က ဘာေတြလဲ၊ ထုိဘံုမွာ ဘာေတြျဖစ္သလဲဆိုတာ တိတိလင္းလင္း ေဟာထားတာ။ ဆိုပါစို႔ စိတ္ကူးၿပီး ဘယ္ဘံုရွိတယ္လို႔ ေျပာတာမွ မဟုတ္ပဲ၊ အဲဒီဘံုမွာ သတၱ၀ါေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အတိအက် အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဟာထားတာျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သာမာန္ မွန္းရမ္းၿပီးေတာ့ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။

ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ေဟာတယ္၊ `ယေဒ၀ သာမံ ဉာတံ၊ သာမံ ၀ိဒိတံ´- ငါကိုယ္တိုင္သိတာတဲ့၊ ငါကိုယ္တိုင္သိၿပီးတာကို ေဟာတာ၊ သူမ်ားဆီက ၾကားၿပီး ေဟာတာမဟုတ္ဘူး ၃၁-ဘံုနဲ႔ ပတ္သက္လာလို႔ရွိရင္၊ ဘံုေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားက ငါကိုယ္တိုင္သိလို႔ ငါကိုယ္တိုင္ျမင္လို ေဟာတာလို႔၊ ဒါျဖင့္ ဘာျဖစ္လို႔သိတာတုံး၊ ဘာနဲ႔သိတာတုံုးလို႔ ေမးလို႔ရွိရင္ ျမတ္စြာဘုရားမွာ ဒိဗၺစကၡဳလို႔ ဆိုတဲ့ အင္မတန္အစြမ္းထက္တဲ့ မေန႔တုံးကေျပာထားတယ္၊ စိတ္ကို အာ႐ံုနဲ႔ ေလ့က်င့္လိုက္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ထူးျခားတဲ့ အျမင္တစ္မ်ိဳးကို ရ႐ွိထားတယ္၊ သမာဓိစြမ္းအားေတြ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီ ဒိဗၺစကၡဳဆိုတဲ့ အဘိဉာဥ္စြမ္းအားေတြ ရလိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ထိုဒိဗၺစကၡဳဉာဏ္ရဲ့ အပြားျဖစ္တဲ့ ယထာကမၼဴပဂဉာဏ္၊ ဘယ္ကံလုပ္ရင္ ဘယ္အလုပ္လုပ္ရင္ ဘယ္မွာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က သိလို႔ ျမင္ေနတယ္ေပါ့၊ အေၾကာင္းတရားေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ျမင္ေနတာ။ (….)

ေအး ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ခ်ိန္တံုးက ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေစာဒကတက္တယ္၊ ဘုရားရဲ့ဉာဏ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သဗၺညဳတဉာဏ္ဆိုတာ႐ွိသလား ဆိုၿပီး၊ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြကလည္း ထြက္လာေသးတယ္ေနာ္။

တခ်ိဳ႕ကလည္းေရာေယာင္ၿပီးေတာ့ ေ႐ွာက္ၿပီးေတာ့ စာေတြထဲမွာေရးၾကတာ႐ွိတယ္၊ `ဗုဒၶနဲ႔ ဗုဒၶ၀ါဒ´ ဆိုၿပီးနာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ့္၀ါဒေတြေရးတာေတြ ႐ွိေသးတယ္။ အင္မတန္မွ သတိထားစရာေကာင္းတယ္ေနာ္၊ အဲဒီထဲမွာ ဘယ္လိုေရးထားသတုန္းဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႕ကိုသူ သဗၺညဳတဉာဏ္႐ွိတယ္လို႔ ၀န္မခံဘူးတဲ့ ဆိုၿပီးေတာ့ သူက refer- လုပ္တယ္၊ ညြန္းတဲ့သုတ္ေတြက ဘာသုတ္ေတြတုန္းဆိုေတာ့ အဲဒီညြန္တဲ့သုတ္ေတြထဲမွာ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္႐ွိတုန္း ေသခ်ာစာကို ဖတ္ပံုမရဘူး၊ အဲဒီထဲမွာ `သတတံ သမိတံ ဉာဏဒႆနံ ဇာဂရေတာပိ သုတၱေတာပိ စရေတာပိ တိ႒ေတာပိ´အဲဒီစကားလံုးေလးေတြ ပါတယ္။ တျခားဗုဒၶနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ အယူ၀ါဒ႐ွိတဲ့ မကၡလိေဂါသာလ-စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက သူတို႔မွာလည္း သဗၺညဳတဉာဏ္႐ွိတယ္လို႔ ၀န္ခံၾကတယ္။ သူတို႔၀န္ခံတဲ့ သဗၺညဳတဉာဏ္က ဘယ္လိုအမ်ိဳးအစားတုန္းလို႔ ဆိုလို႔႐ွိရင္ အိပ္ေနတုန္းျဖစ္ေစ ရပ္ေနတုန္းျဖစ္ေစ သြားေနတုန္းျဖစ္ေစ ဘယ္အခ်ိန္မွာမဆို သူ႔ဉာဏ္ႀကီးက ႐ွိေနတယ္လို႔ ၀န္ခံတယ္။ ဒါအဓိပၸါယ္မွ မ႐ွိဘဲ၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ဘယ္လိုလုပ္ ဉာဏ္က႐ွိမတုန္း။ အဲဒီစကားလံုးပါတာကို သတိမထားဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီ ဉာဏ္မ်ိဳး႐ွိသလားလို႔ ေမးတဲ့အခါၾကေတာ့ မ႐ွိဘူးလို႔ ေျဖတာေပါ့၊ ဘယ္႐ွိမတုန္း အိပ္ေနတုန္းဆိုတာ omnipresent- ဆိုတာ ထာ၀ရ အၿမဲတမ္း႐ွိေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္ဟုတ္မတုန္း၊ ဒါ ယုတၱိလည္းမ႐ွိဘူး၊ ထာ၀ရအၿမဲ႐ွိေနတာ၊ အဲဒီလိုဉာဏ္မ်ိဳးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားမွာ မ႐ွိဘူး၊ က်ိန္းစက္ေတာ္မူေနတဲ့ အခ်ိန္ ဘယ္ဉာဏ္႐ွိမလဲ။ က်ိန္းစက္ေနရင္ေတာ့ ဘ၀င္စိတ္ပဲျဖစ္မွာေပါ့၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကိုး၊ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္မေ႐ြး ဉာဏ္ႀကီးဟာ မီးႀကီးထြန္းထားရင္ လင္းေနသလို အခ်ိန္မေ႐ြး လင္းေနတယ္လို႔ ဒီလို ၀န္ခံတာဟာေတာ့ ရီစရာႀကီးေပါ့။

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကလည္း ေ၀ဖန္ထားတယ္ ဒီ တခ်ိဳ႕ဘုရားေတြဟာ သူတို႔မွာ ဒီလို အိပ္ေနတုန္းေရာ ႏိုးေနတုန္းေရာ သြားေနတုန္းေရာ ထိုင္ေနတုန္းေရာ အၿမဲတမ္း ဉာဏ္ေတာ္ႀကီးက လင္းေနတယ္ေျပာတယ္တဲ့ ဒါေပမ့ဲလို႔ လမ္းမွားလို႔ လမ္းမသိလို႔ လမ္းေမးရတာ႐ွိတယ္တ့ဲ နာမည္မသိလို႔ေမးရတာ ရွိတယ္တဲ့ မဟုတ္တဲ့လမ္းေရာက္သြားလို႔ ဒုကၡေရာက္သြားတာေတြ႐ွိတယ္တဲ့၊ ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ အၿမဲတမ္း ဉာဏ္ႀကီး႐ွိေနရင္ လမ္းမွားပါ့မလား၊ လမ္းေမးစရာေကာ လိုေသးသလား၊ မလိုဘူး၊

ျမတ္စြာဘုရားမွာ႐ွိတဲ့ သဗၺညဳတဉာဏ္မ်ိဳးဆိုတာ ဘယ္လိုဟာတုန္းဆိုရင္ `သိခ်င္လို႔ ၾကည့္လိုက္လို႔႐ွိရင္ အၾကြင္းအက်န္မ႐ွိေအာင္သိတဲ့ဉာဏ္၊´ သိခ်င္ၿပီ ဉာဏ္ကိုအသံုးခ်ၿပီဆိုရင္ ဉာဏ္ဆိုတာ ဓားလိုပဲေလ၊ ဓားအိမ္ထဲထည့္ထားရင္ ဘယ္ခုတ္လို႔ရမလဲ။ ထုတ္ၿပီး အသံုးျပဳၿပီဆိုလို႔႐ွိရင္ ဓား႐ွိတယ္ ခုတ္လို႔ရတယ္ ဒါေျပာတာ၊ ဘုရားရဲ့ သဗၺညဳတဉာဏ္စြမ္းအား၊ ဒီအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို သိခ်င္လို႔ ၾကည့္လိုက္ၿပီဆိုလို႔႐ွိရင္ ဘာမွမက်န္ရေအာင္ အပိတ္အပင္ အတားအဆီးမ႐ွိေအာင္၊ မ႐ွိတာ `အနာ၀ရဏ´ လို႔ေခၚတယ္၊ အပိတ္အပင္ အတားအဆီးမ႐ွိတဲ့ဉာဏ္။

ပစၥဳပၸန္မွာပဲျဖစ္ေစ အတိတ္မွာပဲျဖစ္ေစ အနာဂတ္မွာပဲျဖစ္ေစ ဘယ္ေလာက္ေ၀းကြာ ေ၀းကြာ ဘယ္ေလာက္နက္နဲနက္နဲ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲခက္ခဲ သိခ်င္လို႔ ဦးလွည့္လုိက္ၿပီဆို ရင္ အကုန္ျမင္ရတယ္လို႔ေျပာတာ အကုန္သိရတယ္လို႔ေျပာတာ၊ မသိခ်င္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီဉာဏ္က ဘယ္အလုပ္လုပ္မလဲ၊ ဒါသဘာ၀မဟုတ္ဘူး၊ မသိခ်င္ဘဲနဲ႔ သူ႔ဟာသူ အလိုလိုလာသိေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္ အိပ္လို႔ရမလဲ၊ Omnipresent- ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့၊ အဲေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ သဗၺညဳတဉာဏ္ဆိုတာ ခုကနလို အိပ္ေနတုန္း အၿမဲတမ္းရွိေနတဲ့ သဗၺညဳတဉာဏ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ဘုရားက လက္မခံဘူး၊ အဲဒီလက္မခံတာကိုပဲ ေရာၿပီး ဘုရားမွာ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွိေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရား လက္မခံဘူး-လို႔ ေရာေယာင္ၿပီး ေရးတာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ စာအုပ္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလိုစာအုပ္ထဲမွာပဲ ႏိုင္ငံျခားသားက ေရးတာေတြကို အဟုတ္ထင္ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္လိုေရးလိုက္လို႔ရွိရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ျမန္မာျပည္က အဂၤလိပ္စာတတ္ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း အဂၤလိပ္လို႔ ေရးလုိက္လို႔ရွိရင္ အဟုတ္ထင္တယ္။ အဲဒါလဲပဲ သတိထားစရာေလးေတြ ရွိတယ္။

`အခုလိုေျပာရတာဟာ သူမ်ားကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ် ကဲ့ရဲ့လို၍ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ သတိထားဖို႔ေျပာတာ။´

အဲျမန္မာလိုေရးထားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားက အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ကိုးကားၿပီးေတာ့ ေနာက္ေယာင္လိုက္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဘာေတြ ေရးထားတုန္းဆိုေတာ့ `ျမတ္စြာဘုရားက ၃၁-ဘံုကို လက္မခံဘူးတဲ့၊ ျဗဟၼာျပည္ရွိတယ္ ဆိုတာကို လက္မခံဘူးတဲ့၊ သူဆြဲထားတာ၊ ဆြဲထားၿပီးေတာ့ ဘာကို အကိုးအကားျပတုန္းလို႔ ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ ေတ၀ိဇၨသုတ္မွာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက ၀ါေသ႒ဆိုတဲ့ ပုဏၰားကို ေမးတယ္၊ မင္းတို႔ဆရာေတြေရာ ျဗဟၼာကို ျမင္ဖူးလား-လို႔ ေမးေတာ့ မျမင္းဖူးဘူး၊ ဒါျဖင့္ မင္းတုိ႔ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြေရာ ျမင္ဘူးလားဆိုေတာ့၊ မျမင္ဖူးဘူး။ ဒါျဖင့္ မင္းတို႔ ေ၀ဒက်မ္းျပဳ ေရွးေဟာင္းရေသ့ႀကီးေတြကေရာ ျဗဟၼာကို ျမင္ခဲ့ဖူးလားဆိုေတာ့၊ မျမင္ဖူးဘူး၊ ဒါျဖင့္ မင္းတို႔ဟာ မျမင္ဖူးပဲနဲ႔ ေျပာေနၾကတာ ရမ္းၿပီးေတာ့ ေရွ႕ကလူကလည္း မျမင္၊ ေနာက္ကလူကလည္း မျမင္ဘူးဆိုတဲ့ မ်က္မျမင္ သူကန္းေတြရဲ့ အစဥ္အတန္းႀကီးလို ျဖစ္ေနတာေပါ့-လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေျပာတယ္။

အဲဒီစကားေလးကို ေထာက္ၿပီးေတာ့ သူက ၾကည့္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက ျဗဟၼာမရွိဘူး-လို႔ ေျပာတယ္တဲ့၊ ေဟာ၊ အဲဒီ စာပိုဒ္ေလးရဲ့ ေနာက္ကို ဆက္ဖတ္လိုက္လုိ႔ရွိရင္ ဘုရားက ဘယ္လိုေျပာထားတုန္းဆိုေတာ့ အဲဒါက်ေတာ့ ျမႇဳပ္ထားလိုက္တယ္၊ ျမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လိုဆက္ေျပာသတုန္းဆို `၀ါေသ႒၊ ငါက ျဗဟၼာကိုလည္း ျမင္ဘူးတယ္၊ ျဗဟၼာျပည္ေရာက္ေၾကာင္းတရားကိုလည္း သိတယ္၊´ အဲဒါက်ေတာ့ ထည့္မေရးေတာ့ဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ `Buddhism- ကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ မူရင္းက်မ္းကို ဖတ္ပါ။ ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ကို ေလ့လာမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ မူရင္းက်မ္းကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ဖတ္၊ ကိုးထားတာေလးနဲ႔ မေက်နပ္နဲ႔။´

ဗုဒၶရဲ့ အယူ၀ါဒကို မိမိရဲ့ အယူအဆေတြနဲ႔ pollution- လုပ္တယ္ေပါ့။ Polluted-ဆိုတာ ညစ္ႏြမ္းေစတာ၊ ေလကို ညစ္ႏြမ္းေစတာ air-pollution; ေရကို ညစ္ႏြမ္းေစလို႔ရွိရင္ water-pollution; အသံေတြ ဆူညံေနလို႔ရွိရင္ noise-pollution; အလင္းေရာင္ေတြ သိပ္မ်ားေနလို႔ရွိပင္ light-pollution; မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆေတြ ထည့္ၿပီးေတာ့ ေျပာလို႔ရွိရင္ view-pollution- ေပါ့။

အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အင္မတန္သတိထားစရာ ေကာင္းတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေဟာထားတဲ့မူရင္းက်မ္း၊ ဆိုလိုတာက တစ္ပိုင္းတစ္စေတာ့ လက္ခံတယ္၊ တစ္ပိုင္းတစ္စေတာ့ လက္မခံဘူးဆိုေတာ့ ဘာနဲ႔တူတုန္းဆိုရင္ `ငါႀကိဳက္ရင္ အမွန္၊ ငါမႀကိဳက္တာ အမွား´ ဒီပံုစံမ်ိဳးေရာက္ေနတယ္၊ မကိုးဘူးဆိုရင္ တစ္သုတ္လံုး မကိုးနဲ႔ေလ၊ ကိုးၿပီဆိုရင္လည္း ခ်န္မထားနဲ႔ အကုန္ကိုးရမယ္။ ေရွ႕စကား ေနာက္စကား အကုန္လံုး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထည့္ရမယ္၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အပိုဒ္ေလးကို ျဖတ္ယူၿပီးေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ နိဂံုး၊ conclusion- ဆြဲတာကေတာ့ အင္မတန္မွ ဆိုး၀ါးတယ္၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။

ဘုန္းႀကီးတို႔ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက အဲဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးတယ္။ စိတ္၀င္စားလို႔ ဖတ္ထားၿပီးေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ရဲ့ ေရွ႕ပိုင္း စာရြက္အလြတ္မွာ ေရးထားတယ္။

`ဤစာအုပ္သည္ `ဗုဒၶႏွင့္ဗုဒၶ၀ါဒ´ဟု နာမည္တပ္ထားေသာ္လည္း သူ႔၀ါဒေတြကိုသာ တင္ျပထားသည္ျဖစ္၍ ဖတ္တဲ့လူတိုင္း သတိထား၍ ဖတ္ၾကပါ´လို႔။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘုရား၀ါဒ ဟုတ္မွမဟုတ္ဘဲ။ (….)

ဒါေၾကာင့္မို႔ တစ္ခါတစ္ရံမ်ား `၃၁-ဘံု၀ါဒဟာ ဘုရားေဟာမဟုတ္ဘူး၊ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရလို႔ မရွိဘူးလို႔မ်ား တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလ အယူအဆမွားယြင္းမွာစိုးလို႔ ေျပာျပေနတာ။ ရွိႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္မျမင္ရေပမယ္လို႔ ရွိႏိုင္တာေတြ ရွိေနတာေတြဟာ ေလာကမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ေပါ့။

(ဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ၏ `အယူအဆမွားယြင္းမွာ စိုးရိမ္ေတာ္မူသည့္အတြက္´ သတိေပး ေဟာၾကားေတာ္မူခ်က္ကို စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားလည္း သိရွိမွတ္သားႏိုင္ရန္ အနည္းငယ္ ေကာက္ႏႈတ္တင္ျပကာ ပူေဇာ္လိုက္ပါသည္။)

အရွင္ေကာ၀ိဒ (ေယာ)

Read more ...